21.11.2011

37 μέρες πριν, ο χρόνος ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα..

Δώρο γενεθλίων  μία αλήθεια τυλιγμένη στο ψέμα.

Στεκόμουν μπροστά του ώρες ατελείωτες μέχρι να πάρω την απόφαση να το ανοίξω.

Ήξερα το περιεχόμενο ,που ούρλιαζε από μέσα, και σκεφτόμουν μήπως πρέπει να το κρατήσω αμπαλαρισμένο.

Δεν το έκανα.

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα..

Ούτε τα επόμενα..

Πονάει..

Πονάει πολύ..

Το σώμα έχει αρχίσει να αντιδρά, και εγώ δεν μπορώ να το ελέγξω πια.

Παλεύω με τους δαίμονες μου.

Χάνω.

Εμένα.

*Συγγνώμη που δεν έχω απαντήσει στα σχόλια και στα e-mail σας ,υπόσχομαι να το κάνω μόλις νιώσω καλύτερα, σας ευχαριστώ που παρ'όλα αυτά περνάτε.Ελπίζω να είμαι κοντά σας σύντομα, μέχρι τότε θέλω να χαμογελάτε!

Καλή χρονιά σε όλους !

Κατερίνα..

Θα ερχόταν μια μέρα που θα τον συναντούσε τυχαία και θα της έδινε εξηγήσεις..

Και ήξερε τι να του πει.. είχε κάνει πρόβα τα λόγια από καιρό.

Μα δεν τον άφησε να πει τίποτα.. δεν ήθελε να θυμηθεί.

. . .

Μ’ έκλεισε μέσα η βροχή 

και μένω τωρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή

 ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;

Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω 

τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,

αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στεγνή στέκομαι ανάμεσα 

στα δύο ενδεχόμενα: βροχή ή δάκρυα,

κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα:

βροχή ή δάκρυα,

έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,

εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς

 του τελευταίου φύλλου.

Το κάθε τελευταίο,

τελευταίο τ’ ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.

Και μεγάλωσα πολύ 

για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.

Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω;

Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Και μεγάλωσα πολύ 

για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει 

κι όταν δε βρέχει άλλο.

Σταγόνες για όλα.

Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.

Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.

Εγώ ή η μνήμη, πού να ξέρω;

Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.

Βροχή ή δάκρυα.

Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς 

του τελευταίου φύλλου.

~Κική Δημουλά~