Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

IN OTHER WORDS...



 

Music



Σήμερα είχα όρεξη να περπατήσω..
Προσπέρασα τα ταξί και κατευθύνθηκα με τα πόδια στο σπίτι..
Οι δρόμοι στολισμένοι..
"Χριστούγεννα!" σκέφτηκα..
24 Δεκεμβρίου 2003, βράδυ ..Σύνταγμα …
Το δένδρο στολισμένο με φωτάκια..
Mια μπάντα μπροστά να τραγουδάει “Fly me to the moon….”
Εγώ καθισμένη στα σκαλοπάτια.. περαστική σταμάτησα να κάνω ένα τσιγάρο..


Ίσως από τις πιο όμορφες-ζωντανές στιγμές που έχω ζήσει..
Μου λείπει η Αθήνα..
Σήμερα ακόμα πιο πολύ..
Τόσα χρόνια μακριά…
Τόσα Χριστούγεννα διαφορετικά…
Μου αρέσει εδώ.. έχω βρει  τους ρυθμούς μου..
Προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου.. ακόμα…
Η ζωή μου αλλάζει.. τόσο που δεν ξέρω αν την προλαβαίνω πια..

Είμαι στα μισά της διαδρομής…
Το κρύο δεν με ενοχλεί πια..
Οι δρόμοι άδειοι.. μου αρέσει.. απολαμβάνω περισσότερο το περπάτημα..
Χαζεύω τα σπίτια.. κοιτάζω τα φωτισμένα δέντρα που φαίνονται πίσω από τα παράθυρα…
Τελικά μου αρέσουν οι γιορτές..
Ακόμα και αν αυτές είναι μοναχικές…
Ίσως τελικά να μου αρέσει η μοναξιά μου..

Έφτασα…
Το έλατο στον κήπο φόρεσε λαμπάκια…
«Μήπως να στολίσω και εγώ;»…
Κατέβασα τα στολίδια μου από το πατάρι..
Έτοιμο και το δεντράκι…
Τις τελευταίες μέρες μου δόθηκαν ευκαιρίες που από καιρό ζητούσα..
Στιγμές μου προσφέρθηκαν απλόχερα..
Τις άρπαξα..
Τις έζησα..
Για λίγο.. ίσα για να δω τι γεύση έχουν…
Γλυκιά ήταν .. (Τελικά τα πολύ γλυκά δεν μου αρέσουν..)
Και μετά έκανα πίσω..
Και χάθηκα .. στον δικό μου γλυκόξινο κόσμο..
Στις δικές μου στιγμές…
Όπως το Amaretto μου… 
Γλυκό… με μια δόση λεμόνι…


Έσβησα τα φώτα..
Μουσική… το δέντρο.. το ποτό μου..
Και εγώ....





υ.γ. στις φωτογραφίες το δεντράκι μου...



Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΖΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΝΟΝΕΣ...



Το ξέρεις μ'αρέσεις..
Επειδή δεν υπάρχουν κανόνες... μα μόνο εξαιρέσεις...
Και για να μου φτιάξει και λίγο η διάθεση... (θα σας τα πώ αύριο!)

υ.γ. βάλτε τη φωνή στο τέρμα!!!!!

Φιλάκια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

DON'T BOTHER BREAKING THE DOOR DOWN.. I FOUND MY WAY OUT


Είναι κάποιες φορές που κλείνω τα μάτια και σταματάω να σκέφτομαι..
Και κάποιες άλλες που φοβάμαι να τα κλείσω..
Είναι φορές που μπερδεύω το ''πρέπει'' με το ''θέλω''
Φορές που λέω πρέπει αλλά δεν θέλω..
Απόψε δεν σου κρύβω οτι πήγα να χάσω τον έλεγχο..
Και τρόμαξα...
Δεν ηταν μέσα στα σχέδια μου..
Κάπως αλλιώς το φανταζόμουν..
Φοβάμαι να συνεχίσω ..
Πρίν λίγο καιρό ξαναβρήκα τον εαυτό μου..
Σήμερα κόντεψα να τον ξαναχάσω..
Δεν φταίς εσυ..
Εγώ είμαι εκείνη που φταίω..
Εγώ σου άνοιξα την πόρτα και εσυ στάθηκες απο κάτω..
δεν έκανες βήμα ούτε προς τα μέσα ούτε προς τα έξω..

Και ναι είναι αλήθεια, φοβήθηκα να την κλείσω..
Μη με ρωτήσεις γιατί..
Τα επειδή μου τελείωσαν..

Σήμερα κοίταζα για ώρες την ανοιχτή πόρτα και προσπαθούσα να καταλάβω..
Να καταλάβω για ποιό λόγο είναι ανοιχτή..
Δεν βρήκα κανένα..
Σηκώθηκα και την έκλεισα...
Χειμώνιασε πια.. Ξεπάγιασα...




Sparkling grey,
They're my own veins.
Any more than a whisper,
Any sudden movement of my heart.
And I know, I know I'll have to watch them pass away

Just get through this day

Give up your way, you could be anything,
Give up my way, and lose myself, not today
That's too much guilt to pay


Sickened in the sun
You dare tell me you love me
But you held me down and screamed you wanted me to die
Honey you know, you know I'd never hurt you that way

You're just so pretty in your pain

Give up my way, and I could be anything
I'll make my own way
Without your senseless hate... hate... hate... hate.

So run, run, run
And hate me, if it feels good.
I can't hear your screams anymore

You lied to me
But I'm older now
And I'm not buying baby

Demanding my response
Don't bother breaking the door down
I found my way out


And you'll never hurt me again.




Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

"Φ" ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ... ΦΙΛΟΣ



Σήμερα ξύπνησα σχετικά χαρούμενη..
Το φώς του ήλιου είχε εισβάλει για τα καλά στο δωμάτιο, παρά τα κλειστά παντζούρια..
Ο Γ. κοιμόταν ακόμα δίπλα μου και δεν είχε φύγει σαν κυνηγημένος όπως συνήθιζε..
 Σηκώθηκα προσεκτικά από το κρεβάτι και κατευθύνθηκα προς την κουζίνα για να βάλω γαλλικό να γίνεται..
Άνοιξα τα παράθυρα του σαλονιού, έβαλα τη λίστα με τα τραγουδάκια μου να παίζει   και απόλαυσα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας..
Είχα 2 ολόκληρες ώρες στην διάθεση μου για να απολαύσω αυτό το πρωινό που τόσο πολύ μου άρεσε..
Ο Γ. σηκώθηκε και άρχισε να ντύνεται..
-Να σου βάλω καφέ;
Ευτυχώς η απάντηση ήταν θετική.. και έτσι μετά από καιρό καταφέραμε να πιούμε καφέ μαζί .. φάγαμε και τα κρουασανάκια μας αλλά μέχρι εκεί… μετά όπως πάντα.. έφυγε..
Παρ’ όλα αυτά .. η μέρα μου είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα που τίποτα δεν μπορούσε να μου χαλάσει την διάθεση… καλύτερα που έφυγε.. κάτι τέτοιες στιγμές προτιμώ να τις περνώ με δικούς μου ανθρώπους… κυριολεκτικά και μεταφορικά.. ο Γ. δεν πληροί ούτε την κυριολεξία αλλά ούτε και την μεταφορά.. 
Άρχισα να ετοιμάζομαι για την δουλειά .. και ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι..
Ξαφνιάστηκα ..
Ένα παλικάρι με περίμενε στην είσοδο με ένα κουτί…
Δέμα; Από ποιόν...;;;
Μπήκα στο σπίτι και το επεξεργαζόμουν.. το όνομα του αποστολέα ήταν κενό..
Λες να έστειλε δώρο ο Α. για να δικαιολογηθεί που ξέχασε τα γενέθλια μου;;
Άρχισα να το ανοίγω…μέσα  ένα κόκκινο κουτί..
Το άνοιξα…
Μία κορνίζα με μία φωτογραφία σε μεγέθυνση και μια καρτούλα έκαναν την εμφάνισή τους..
Τα έχασα…
«Ελπίζω αυτή να μην σπάσει*.. Για να θυμόμαστε τις όμορφες στιγμές και να περιμένουμε τις επόμενες.. Χρόνια σου πολλά κοριτσάκι μου.. Σ’ αγαπώ πολύ!»
Η φιλεναδίτσα μου… το Ιφιγενάκι μου… δάκρυσα…
Η φωτογραφία από τις καλοκαιρινές μας διακοπές.. εκείνη και εγώ αγκαλίτσα…
Έμεινα να την κοιτάζω… την πήρα και την έκλεισα στην αγκαλιά μου και ένιωσα τόσο γεμάτη και τόσο ευτυχισμένη… που πραγματικά δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια…
Αυτό το πρωινό κύλισε καλύτερα απ’ ότι το είχα φανταστεί.. στόλισα τη κορνίζα στο σαλόνι μου και συνέχισα να πίνω το καφεδάκι μου παρέα με την φιλεναδίτσα μου που οι καταστάσεις τα έφεραν έτσι και δυστυχώς  είμαστε μακριά…
Χθες έλεγα πόσο πολύ ανάγκη έχω μια αγκαλιά..
Σήμερα η αγκαλίτσα ήρθε…. μέσω courier!!!!



*Πριν χρόνια όταν έφυγα για να σπουδάσω οι φιλεναδίτσες μου (5 είμαστε ζωή να ‘χουμε) μου  είχαν κάνει δώρο μια ομαδική φωτογραφία μας με μια αφιερωσουλα επάνω στο τζάμι.. στη μετακόμιση της επίστροφής όμως έσπασε με αποτέλεσμα να χάσω την αφιέρωση…


...αφιερωμένο στο κοριτσάκι μου..που με κάνει πάντα να χαμογελάω ...
 .............................................................................................................................
Και επειδή είμαι πολύ γαϊδούρα και το ξέχασα το πρωί...
Γλυκάκι θα πάρετε εδώ
Τα αριστερά είναι διαίτης :)

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

ΓΙΑ ΜΙΑ "ΦΤΗΝΗ" ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ..



Είναι κάποιες φορές που έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή σου και εσύ το μόνο που χρειάζεσαι είναι μία αγκαλιά..
Κάπως έτσι ένιωσα σήμερα.. δεν ήθελα τίποτα άλλο.. μόνο μια αγκαλιά.. χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω τι σκατά συμβαίνει στη ζωή μου.. μια αγκαλιά όχι τυπική ή ερωτική, ούτε από υποχρέωση.. μια αληθινή αγκαλιά…
 Και κάπως έτσι γύρισα πίσω στο Λονδίνο 4 χρόνια πριν…
Όταν αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στο Hyde Park. εκεί που περπατούσα έπεσα πάνω σε ένα τύπο με μία ταμπέλα στο χέρι που έγραφε “FREE HUGS”.. σταμάτησα.. δεν είχα καταλάβει τι συνέβαινε μέχρι που είδα μια γιαγιά να τον αγκαλιάζει.. ακολούθησε ένα παιδί και μετά μια παρέα φίλων.. Έμεινα να τους κοιτάζω.. χαμογέλασα.. «Θέλω και εγώ μια αγκαλιά» σκέφτηκα.. συνέχισα να περπατάω μέχρι που έφτασα κοντά του.. με κοίταξε, μου χαμογέλασε, άνοιξε τα χέρια του και κούνησε τις παλάμες του με τέτοιο τρόπο σαν να  μου έλεγε «έλα να σε κάνω μια αγκαλιά».. και ήταν η πιο αληθινή αγκαλιά που μου έχουν κάνει ποτέ..
Εκείνη την ημέρα δεν σταμάτησα να χαμογελάω.. γύρισα σπίτι και σκεφτόμουν πώς ένας άγνωστος με είχε κάνει να νιώσω τόσο όμορφα.. μετά σαν το χαζό αγκάλιαζα τον εαυτό μου και με έσφιγγα λες και είχα να με δω καιρό.. (όχι πώς ήταν το ίδιο, αλλά κάτι ήταν και αυτό!)
    Την επίσημη ιστοσελίδα της καμπάνιας  Free Hugs θα την βρείτε εδώ   . Την αγκαλιά .. δεν ξέρω!

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ...

Ατίθασο παιδί.. ανυπάκουο.. δυναμικό.. ευαίσθητο..
«Να προσέχεις.. δεν θα σου βγει σε καλό» μου είπαν κάποτε..
Και τα χρόνια πέρναγαν.. και εγώ μεγάλωνα.. κάποιες φορές περισσότερο απ’ όσο έπρεπε..
Έμαθα πολλά, μου έμαθαν.. πήρα, έδωσα, ρίσκαρα, κέρδισα, έχασα, με έχασα… αγάπησα, αγαπήθηκα, έφαγα τα μούτρα μου, αφέθηκα, έπιασα πάτο.. ξανασηκώθηκα ..
Μαθαίνω.. με μαθαίνω, με έμαθαν..
 Χαμογελάω, κλαίω, πονάω, λυπάμαι, ερωτεύομαι, αγαπάω, θυμάμαι..
Ότι είμαι τώρα στα χρόνια που πέρασαν το χρωστάω.. και στους ανθρώπους που μπήκαν στην ζωή μου.. για πολύ.. για λίγο.. για πάντα..

Είμαι ότι είμαι.. και ότι είμαι φαίνεται.. δεν κρύβεται με τίποτα.. δεν θέλω να το κρύψω.. αγαπώ τα λάθη μου γιατί είναι και αυτά κάτι από μένα.. γιατί με έμαθαν, με έκαναν καλύτερη (νομίζω.. ελπίζω!)
 Δεν λέω πολλά.. δεν μιλάω πολύ.. όμως καταλαβαίνω.. πιο πολλά από όσα νομίζουν.. πιο πολλά απ’ όσα δείχνω..
  Τα χρόνια περνούν και εγώ μεγαλώνω.. μα όσα χρόνια και αν περάσουν .. ότι και να γίνει ..θα είμαι πάντα εγώ…
 Ελπίζω να μου βγει σε καλό…


Χρόνια μου πολλά...

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

ΞΥΠΝΗΜΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ



Aνοιξα τα μάτια μου...  στεκόσουν όρθιος μπροστά μου...
«Φεύγω» μου είπες.
Έμεινα σιωπηλή να σε κοιτάζω, έσκυψες και με φίλησες…
Έφυγες.
 Κάθε φορά φεύγεις σαν κυνηγημένος..
Φταίει εκείνη ή εγώ;
Θα ήθελα πολύ να έμενες , να πίναμε καφέ μαζί..
Ίσως για να μου φύγει αυτή η αίσθηση του πουλημένου που νιώθω..
Δεν σου ζητώ τίποτα, το ξέρεις..
Δεν σου ζητώ γιατί δεν έχω να σου δώσω ..
Το μέσα μου είναι κενό.. πολλές φορές το ίδιο γίνεται και με το έξω..
Ίσως φοβάμαι..
Σήμερα το πρωί , αφού έφυγες έμεινα ξαπλωμένη στο κρεβατι.. συντροφια με το κενό …μέσα, έξω .. δίπλα...
Δεν σε κατηγορώ..
Το συνήθισα  τώρα πια..
Έφυγες
Φεύγεις..
Θα Φεύγεις ..
…γιατί φοβάσαι ή γιατί δεν μπορείς…;

 

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΝΑ ΚΥΝΗΓΑΣ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ; ΚΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΙΑΣΕΙΣ;



 Η γραμμή που ενώνει δυο σημεία ορίζει και την μεταξύ τους απόσταση. Και το ερώτημα είναι: αξίζει να την καλύψεις;

 Και μια διαπίστωση...
Τελικά οι πρώην είναι σαν το σπίτι των γονιών μας. Αισθάνεσαι πολύ όμορφα κάθε φορά που επιστρέφεις αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θέλεις να μείνεις και για πάντα. 

(Υ.Γ.)Τα συμπεράσματα δικά σας!

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟΣΟ ΚΑΤΩ, ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣ.. ΠΑΝΩ!


Έξω βρέχει και το web-meeting με την Ιφιγένεια έχει ξεκινήσει με αφορμή το τηλεφώνημα του Α.

-    Τελικά κατέληξα στο εξής συμπέρασμα ..δεν μπορώ να μείνω μόνη μου..
-    Τον σκέφτεσαι ξανά;
-    Ναι αλλά όχι όπως πριν, δεν ξέρω.. φοβάμαι μην παρασυρθώ. Και αν όλο αυτό είναι γιατί απλά δεν έχω κάτι αυτόν τον καιρό;
-    Ωραία! Αλλά ξέρεις ότι δεν είναι λόγος αυτός για να γυρίσεις πίσω.
-    Το σκεφτόμουν χθες, ξέρεις πώς θα γύριζα πίσω;
-    Πώς;
-    Αν άφηνε την δουλειά του, ερχόταν μόνιμα εδώ, ανοίγαμε ένα μαγαζάκι μαζί και ξεκινούσαμε από την αρχή. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει ΠΟΤΕ!
-    Έλα τι μου λες; (γελάει) Κάτι σε πιο γήινο δεν έχεις;
-    Μπάαα! Εγώ είμαι εξωγήινη! Για φαντάσου όμως… εμένα θα μου άρεσε  πολύ!
-    Εμένα πάλι καθόλου! Και κάθε πότε θα σας βλέπαμε; Τουλάχιστον να έρθετε πιο κοντά.. είναι πολύ μακριά!
-    Ε, θα ερχόμασταν μία φορά το μήνα! Θα έρχεστε και εσείς Χριστούγεννα, Πάσχα..
-    Λοιπόν σου έχω μία λύση, είναι από άλλον πλανήτη αλλά είναι καλό παιδί, θέλεις να στον γνωρίσω ΕΤ τον λένε. Μπορεί να τα βρείτε!
-    Βλάκα!
-    Μην τον βλέπεις έτσι, θα τον σουλουπώσουμε!
-    Ρεεεε , τι θα κάνω;
-    Τι του είπες τελικά όταν σου είπε ότι θέλει να έρθει να σε δει;
-    Εεε, ότι θέλω να έρθει.
-    Θέλεις όμως;
-    Δεν ξέρω.
-    Θέλεις χρόνο;
-    Πως γίνεται να έχουν περάσει 4 μήνες και να μην ξέρω ακόμα τι θέλω;
-    Γίνεται.. αν είχες τώρα κάτι που θα σε ικανοποιούσε δεν θα γύριζες πίσω. Αλλά αν νιώθεις χειρότερα από πριν.. αν και δεν ξέρω αν είσαι όντως..
-    Καλά! Χειρότερα δεν είμαι..
-    Αυτό λέω!
-    Απλά μου λείπει αυτό το κάτι.. θέλω έναν άνθρωπο δίπλα μου.. αλλά όχι έναν όποιον να ‘ναι !
-    Καταλαβαίνω..
-    Θέλω να έχω την σχέση που είχα με τον Αντώνη.
-    Εννοείται! Αλλά όχι με τον Αντώνη. Χαχαχαχα!
-    Βλάκα! Αν αλλάξει ο Αντωνιός και βάλει τα ρούχα του αλλιώς.. μπορεί και με τον Αντώνη!
-    Πρέπει όμως να το πάρεις απόφαση και να είσαι σίγουρη για το αν θα γυρίσεις. Και σίγουρα θα πρέπει να αλλάξεις και  ‘συ γι’ αυτή τη σχέση.
-    Εε, χαίρω πολύ! Το θέμα είναι ότι σίγουρη δεν είμαι..
-    Αυτό που θέλεις πραγματικά το ξέρεις μόνο εσύ.
-    Και αν περάσει καιρός και ο Αντωνιός  δεν βάλει τα ρούχα του αλλιώς … αλλά αλλάξει style γενικά;
-    Η ουσία όμως δεν είναι να γυρίσεις τώρα γιατί μετά μπορεί να μην θέλει εκείνος.. εγώ πιστεύω πώς αν πραγματικά ήθελες θα είχες γυρίσει και θα τον κυνηγούσες εσύ τώρα. Το ξέρω ότι τον αγαπάς και ότι αυτό που έζησες δεν συγκρίνεται με τίποτε άλλο, αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου γιατί σκέφτεσαι να γυρίσεις και αν αυτό είναι αρκετό για ‘σένα.
-    Το θέμα είναι ότι απ’ ότι έχω καταλάβει τίποτα δεν είναι αρκετό για μένα και με τίποτα δεν είμαι ευχαριστημένη τελικά.. άνθρωποι σου λέει μετά.. μάλλον έχω το ανικανοποίητο.
-    Αν συμβαίνει αυτό.. τότε πραγματικά πρέπει να σκεφτείς και να συζητήσεις πολύ με τον εαυτό σου.. γιατί η αλήθεια είναι ότι ο Αντώνης σου προσέφερε πολλά πράγματα.
-    Δεν κάνω και τίποτα άλλο τον τελευταίο καιρό.. όλο με τον εαυτό μου συζητάω και απάντηση δεν βρήκα.. γι’ αυτό είπα μήπως το συζητήσω και με κανέναν άλλο για αλλαγή.. αλλά βρήκα άνθρωπο!
-    Χαχαχα… ωραία ρε! Λοιπόν 5 χρόνια με κάποιον είναι πολλά και ίσως είναι λογικό να σκέφτεσαι έτσι. Ένιωσες έτσι και με άλλες σου σχέσεις;
-    Εεεε… τώρα μου συγκρίνεις την βούρτσα με την π*****!
-    Χαχαχα… ο Αντώνης τι είναι;
-    Η βούρτσα βλάκα μου!
-    Νιώθεις γενικότερα έτσι από τη ζωή σου;
-    Όπα κάτσε να ξαπλώσω άρχισε να γίνεται πολύ ψυχαναλυτικό το κλίμα.
-    Σοβαρά τώρα, υπάρχει κάτι που σε ευχαριστεί αυτόν τον καιρό;
-    Μμμμ …δεν θέλω να είμαι και αχάριστη.. δεν ξέρω.. θα σου έλεγα όχι αλλά δεν μπορεί κάτι θα υπάρχει που απλά δεν μου έρχεται τώρα.
-    Στόχους έχεις βάλει;
-    Ναι αλλά δεν βλέπω να γίνεται κάτι. Όλα αυτά αισθάνομαι ότι με τραβάνε πίσω.
-    Τι είναι αυτό που θα ήθελες να κάνεις πολύ αυτό τον καιρό;
-    Να φυυυυυυύγω, να εξαφανιστώ.. γίνεται;
-    Και πού να πάς;
-    Δεν ξέρω..κάπου.. οπουδήποτε.. διακοπές..να πάω στις Μαλδίβες να αράξω στην ξαπλώστρα μου να πίνω τα κοκτέιλ μου και να είμαι αρχόντισσα!
-    Αχ πόσο σε νιώθω ..
-    Ξέρεις πώς αισθάνομαι γενικά; Ότι τα έχω κάνει γενικώς ΣΚΑΤΑ, σε όλους τους τομείς, και δεν ξέρω πώς να τα φτιάξω.
-    Τότε ξεκίνα να βάζεις στόχους για κάθε ένα τομέα ξεχωριστά. Όταν έχεις φτάσει τόσο κάτω είναι εύκολο το που θα πάς.. ΠΑΝΩ! Αν αρχίσουν να φτιάχνουν τα πράγματα σε άλλους τομείς εκτός του ερωτικού τότε πιστεύω θα βρεις τη λύση και σε αυτόν.
-    Λες;
-    Προσπάθησε, αν σου φτιάξει η διάθεση από άλλα πράγματα τότε θα δείς τι έχεις πραγματικά ανάγκη. Σημασία έχει τι θα θέλεις όταν θα είσαι καλά μέσα σου από τις δικές σου δυνάμεις. Τώρα ίσως πέσεις σε παγίδες και γρήγορες/απελπισμένες λύσεις. Σίγουρα μπορούμε να είμαστε καλά και χωρίς σχέση, απλά η ‘σχέση’ είναι το κερασάκι που τα κάνει όλα καλύτερα! Ίσως πρέπει να τα βρεις πρώτα με τον εαυτό σου και μετά όλα θα ξεκαθαρίσουν.
-    Άρε Ιφιγένεια… δεν είσαι και κοντά να σε πάρω αγκαλίτσα…
-    Κοριτσάκι μου.. εγώ θέλω να μου μιλάς και να βοηθάω όσο μπορώ.. δεν θέλω να σε νιώθω έτσι..
-    Αχ…πότε θα έρθει ο καιρός που θα είμαι πάλι στην Αθήνα; Δεν μπορώ άλλο εδώ..
-    Θα έρθει.. μπορείς.. μια χαρά είσαι Κατερίνα.
-    Άσε τις Μαλδίβες.. και η Αθήνα μια χαρά είναι μην είμαστε και άπληστες!
-    Αν περνάς καλά.. όπου και να είσαι παράδεισος είναι..
-    Speaking of the devil… με παίρνει τηλέφωνο ο Α.
-    Χαιρετίσματα να του δώσεις.. σε αφήνω εγώ.. να μου προσέχεις..

Και κάπως έτσι έκλεισα συγκινημένη την κάμερα… και ναι! Ένιωθα ευτυχισμένη μετά από καιρό.. γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από την φiλία…





..............................................

Βαδίζω τυφλά με λέξεις κεριά
αφήνω να ακουστεί
η ομορφιά στη σιωπή
φροντίζω να πέφτω αργά...

Μου λείπεις γιατί
σε θέλω γιατί
με κάνεις να τρέμω από φόβο μη σε χάσω
πριν σε ξεπεράσω...

Μα είσαι δικιά μου και πάντα θα είσαι
κι ας είσαι κοντά μου κι ας μην είσαι
ψάχνω τρόπο μες στα όνειρά μου
λίγο πριν σε χάσω να σε φέρω κοντά μου
να σου δείξω πως τα 'χω χαμένα
για να σε σώσω
να σε σώσω από μένα...
.....................................................
Υ.Γ.1: Την Παρασκευή τελικά έρχεται ο Α. …Pray for me!!!
Υ.Γ.2: Το μοναδικό τραγούδι που μπορεί να περιγράψει το πώς νιώθω αυτή  τη στιγμή..
Υ.Γ.3: Sorry για την "κατάθλιψη" των τελευταίων post αλλά μου είναι αδύνατον αυτή την περίοδο να γράψω κάτι χαρούμενο... σας δίνω τον λόγο μου όμως για την επόμενη εβδομάδα!!

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

ΑΥΤΑ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΣ ΑΛΛΟΥ..

Σου έχει τύχει ποτέ να φεύγεις από μία δύσκολη κατάσταση γιατί απλά αδυνατείς να βρεις μία λύση και ξαφνικά να βρίσκεσαι σε δυσχερέστερη θέση από αυτή που ήσουν πριν ; Κι όμως η Κατερίνα έχει και πάλι τα πρωτεία!
Αυτό το ‘ταλέντο’ το είχα από πάντα!
Λες και γεννήθηκα με ένα μαγνήτη μέσα μου ο οποίος έλκει τις πιο δύσκολες και περίπλοκες καταστάσεις που θα μπορούσαν να συμβούν σε έναν άνθρωπο την ίδια χρονική περίοδο.
Και μη νομίζετε ότι όλα αυτά θα συνέβαιναν αν εγώ η ίδια δεν είχα βάλει το χεράκι μου!  Διότι, πως να το κάνουμε, είναι στα γονίδια μου το να δυσκολεύω τον εαυτό μου χωρίς να υπάρχει λόγος..
  Αν μπορούσα να εξαφανιστώ, θα το έκανα πολύ ευχαρίστως!!!
Εν ολίγης… ΤΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΣΚΑΤΑ !
  Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες, άσε που θα με πιάσει η υστερία μου πάλι..
Θα αρκεστώ μόνο σ’ αυτό..
ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ ΟΙ «ΣΧΕΣΕΙΣ» (γενικώς)!







ΥΓ1: Δεν καταλάβατε τίποτα...; Το θέμα είναι οτι ούτε και 'γω καταλαβαίνω :Ρ


ΥΓ2: Το τραγούδι είναι Μάρω Μαρκέλου... δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν το αφιερώνω σε 'μένα ή σε κάποιον άλλο!!

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

ΠΟΥ ΠΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙ;



Το ξέρω πως τα πήρε πια η βροχή
τα λόγια που ποτέ δε μου'χες πει
Μα εγώ τα καταλάβαινα
παιδί και μεταλάβαινα
του έρωτά σου τ'άχραντα μυστήρια

Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει
Σε ποιο αστέρι, σε ποιόν ουρανό
Φοράει της νύχτας το στεφάνι
Ή βάφει πορφυρό το δειλινό
Της άνοιξης το πρώτο δειλινό

Το ξέρεις πως δε φτάνει πια ο καιρός
να σβήσει εκείνο τ' άγριο το φως
Τις νύχτες που σε γλύκαινα
σαν γυμνασμένη λύκαινα
του έρωτα ζητώντας τα μαρτύρια
 ...........................................................

  Βρίσκομαι σε ένα καφέ… ακούω το τραγούδι και χαζεύω έξω τους περαστικούς..
Μπαίνω για λίγο στον “κόσμο”  τους…
Το είχα από μικρή αυτό, προσπαθούσα να καταλάβω τι μπορεί να σκέφτεται ο άλλος..
Έδινα την δική μου ερμηνεία στα χαμόγελα που έβλεπα και μέσα απο αυτά διέκρινα την μελαγχολία..
Ξαφνικά μένω στον στίχο του τραγουδιού.. «Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει» …
Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι μένει για πάντα μέσα στην καρδιά σου..
Μια δεύτερη σκέψη όμως με προβλημάτισε..
Μένει όντως;
Ή απλά χάνεται, διαγράφεται;
Ο δικός μας άραγε έχει πεθάνει;
Αδυνατώ να δώσω απαντήσεις…
Δεν ξέρω όμως αν αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορώ ή γιατί δεν θέλω...




Υ.Γ.Αν και μελαγχολική η ανάρτηση (ταιριάζει απόλυτα όμως με τη διάθεση μου)...
σας στέλνω τα πιο ζέστα φιλιά μου απο την παγωμένη Δράμα.... :)


Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ... ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ...





Κάτι τέτοια πρωινά ,σαν το σημερινό, είναι για να σου γαληνεύουν την ψύχη..
Παρ’ ότι μουντό και βροχερό , αυτό το άρωμα που γεννιέται από το πάντρεμα της φύσης με την βροχή είναι το κάτι άλλο... στάθηκα λίγο στον κήπο και πήρα μια βαθιά ανάσα..
    Έκλεισα το ράδιο και άφησα τη βροχή να συνεχίσει την μελωδία μέχρι το τέλος της διαδρομής..
   Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Φεύγω.. ίσως αυτό το λίγο μου κάνει καλό… ίσως και όχι..
   Στέκομαι μπροστά από το παράθυρο του αεροδρομίου και χαζεύω τα αεροπλάνα… απογείωση- προσγείωση… κάπως έτσι είναι τον τελευταίο καιρό και η ζωή μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά …
   Στο μυαλό μου όλα (ακόμη) μπερδεμένα…
  Φεύγω από εδώ και που πάω..; εκεί..;
  Ωραία τα κατάφερες πάλι Κατερίνα!

Η πτήση μου (ως συνήθως) έχει καθυστέρηση..( τι σύμπτωση! Και η ζωή μου επίσης..)
Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου…
Οι περισσότεροι έχουν ένα απλανές βλέμμα…
Άλλοι έχουν εστιάσει σε κάποιο σημείο και το κοιτάζουν ασάλευτοι..
Προσπαθώ να διαβάσω.. οι σκέψεις δεν με αφήνουν..
Απέναντι μου κάθεται ένα κοριτσάκι ..με κοιτάζει στα μάτια.. ύστερα μου σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο και κρύβεται στην αγκαλιά της μαμάς του.
Αυτό το ξανθό, μικρό πλασματάκι με την αθωότητα του με παρέσυρε για λίγο από την μουντάδα των σκέψεων μου αφήνοντας ένα χαμόγελο αποτυπωμένο στα χείλη μου...

 Επιβίβαση…
 Το αεροπλάνο είναι γεμάτο.. όλως παραδόξως οι θέσεις δίπλα μου παραμένουν κενές…
«καλύτερα!», σκέφτηκα… θα είμαι και πιο άνετα .
Έδεσα τη ζώνη μου και κοίταξα έξω από το παράθυρο… η βροχή είχε σταματήσει αλλά ο ουρανός παρέμενε γκρίζος…

Απογείωση…
Το αεροπλάνο διέσχιζε τον  γκρίζο ουρανό και ξαφνικά….Το φώς ..
Ο ήλιος, ένας καταγάλανος ουρανός και μία απέραντη θάλασσα από κατάλευκα σύννεφα ξεχύθηκαν μπροστά μου..
«θέλω να μείνω για πάντα εδώ… μπορώ;»… φώναζε το μέσα μου….

Προσγείωση…
Επιστροφή στην γκρίζα πραγματικότητα…
Επιστροφή σε γνώριμα μέρη…

     Ανοίγω το κινητό μου και αμέσως χτυπάει... το όνομα με εκπλήσσει.. Α…
-Τι κάνεις;
-Καλά είμαι.. (πιο πολύ για ερώτηση φάνηκε παρά για απάντηση)
-Που σε πετυχαίνω;
-Στο αεροπλάνο, μόλις έφτασα Αθήνα..
-Α! ήρθες τελικά; Και εγώ στο αεροδρόμιο είμαι!
-………………..  (που είναι;;;;;;)
-Μ’ ακούς;
-Ναι… τι κάνεις στο αεροδρόμιο;
-Γυρίζουν οι δικοί μου από Ρόδο και ήρθα να τους πάρω..
-Α! Μάλιστα… (δεν ξέρω αν η απάντηση με ανακούφισε..)
-Όταν βγεις έξω πάρε ένα τηλέφωνο, αν θέλεις βέβαια…
-Εντάξει…


Βέβαια δεν χρειάστηκε να πάρω τηλέφωνο.. έπεσα πάνω του στην έξοδο .. (μα φυσικά!!) … και με την σειρά τους έπεσαν πάνω μου και τα πρώην πεθερικά…

ΜΩΡΕ ΚΑΛΑ ΦΩΝΑΖΑ ΕΓΩ…. ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΑΝΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;;;;;;;
  
 Πς: Το τραγούδι συντροφιά …για να ζωντανέψει την μαγεία της στιγμής από την φωτογραφία..


Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΙΣΤΕΥΩ Σ'ΕΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ 'ΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ...



Δε θα 'θελα εδώ Θεός να επέμβει
και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς
Σκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσα
να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς

Μη σε φέρει, μη σε στείλει
μη σ' αγγίξει τόσο δα
και επιτέλους αν σε στείλει
να σε στείλει εδώ ξανά

Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου !
Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
άδεια μου αγκαλιά

Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν
μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν
Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα
με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν

Να σου φέγγουν να βαδίζεις
εν χάριτι ομορφιάς
σαν Χριστός πάνω απ' τη λίμνη
και σε μένα να γυρνάς

Βαμμένος είμαι στην αγάπη
έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ
Πιστεύω σ' ένα μονοπάτι
που θα 'μαστε μαζί

Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες
στα μονοπάτια στα βουνά
κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει
κάθε στιγμή παντοτινά 

...................................................................
 Οι μέρες εδώ κυλούν (μπερδεμένα) μελανγχολικά ..

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

ΤΟ ΓΚΡΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΔΕΥΤΕΡΥΟΝΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ.. ΕΓΩ ΚΡΑΤΑΩ ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ *

Ήσουν μαζί μου, μετά από καιρό.. διαφορετικοί ρόλοι, πρωτόγνωρα συναισθήματα. Τι παράξενα που ήταν; Ήρθες να με δεις… και μένα μου έλειψες... άλλαξες.. μου έκανες παράπονα που δεν σου είπα τίποτα που αδυνάτισες..  χαζεύω τα ξανθά από τον ήλιο μαλλιά σου, το μαυρισμένο σου δέρμα.. και αναρωτιέμαι πόσες στιγμές έχασα από σένα. Άνοιξα το ντουλάπι της κουζίνας και έμεινα να κοιτάζω το βάζο με την ζάχαρη.. ακόμα θυμάμαι πως τον πίνεις…  Σου έφτιαξα καφέ και αυτή τη φορά έβαλα όλη μου τη μαεστρία για να σου αρέσει. Είπες πως σου άρεσε... σε κοίταξα στα μάτια προσπαθώντας να καταλάβω αν το λες από ευγένεια ή αν το εννοείς… με κοιτούσες και χαμογελούσες. Μου έδειξες φωτογραφίες του ανιψιού σου και καμάρωνες που έχει τα ίδια μαλλιά με σένα. Κοίταζα το μωρό και φανταζόμουν εμάς να έχουμε την δική μας οικογένεια ….Σιωπή. Θα το παλέψουμε ψυχή μου.. στο υπόσχομαι…
 
 Σήμερα ξύπνησα απροσδόκητα χαρούμενη, παρά τα γκρίζα χρώματα της μέρας και γι’ αυτό ευθύνεσαι εσύ...

* Δευτερεύον χρώμα, χαρακτηρίζεται εκείνο που δημιουργείται από την ανάμειξη δύο βασικών χρωμάτων.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ..


Μη μου αγχώνεσαι
Δεν το κουνάω απ’ τη θέση μου
Αλλάζω απλά ταυτότητα
Μπορώ και προσαρμόζομαι
Κι από άνθρωπος σου σταθερός
Όσο περνάει ο καιρός
Θα γίνομαι εκκρεμότητα

Μη μου αγχώνεσαι
Απλά επιβιβάζομαι
Κι εγώ στη μονιμότητα
Μπορώ και συμβιβάζομαι
Και βλέπω τώρα την ουσία
Στις σχέσεις μόνο η απουσία
κρατά μια σταθερότητα

Ο άνθρωπος σου ο σταθερός
Όσο περνάει ο καιρός
θα γίνεται εκκρεμότητα.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..



Το τραγούδι το "έκλεψα" απο την flash...  αλλά όπως είπα και σε εκείνη , σήμερα μου λέει περισσότερα... Να έχετε όλοι σας ενα υπέροχο βράδυ..

ΓΙΑΤΙ;

Τελικά δεν ξέρω αν είναι καλύτερα τώρα ή αν ήταν πριν … δεν ξέρω αν αυτή η καταραμένη μοναξιά που νιώθω οφείλεται στην απουσία του. Ίσως και να μην είναι τυχαίο το γεγονός ότι με πιάνει κάθε βράδυ που ξαπλώνω (μόνη μου πλέον) στο κρεβάτι. Σήμερα χάθηκα πάλι στις σκέψεις μου χωρίς αποτέλεσμα και πάλι. Γιατί μου συμβαίνει αυτό; Εγώ που είχα πάντα σε όλα μια απάντηση… που μπορούσα να ερμηνεύσω το κάθε τι.. τώρα κλείνω τα μάτια και βλέπω μόνο μαύρο, ούτε μια τόση δα κουκίδα χρώμα έστω γκρι να σπάσει τη μονοτονία..
   Κάθε βράδυ οι μάσκες πέφτουν.. με το που κλείνω την πόρτα πίσω μου εμφανίζεται ο πάντοτε καλά κρυμμένος μου εαυτός. Χθες το βράδυ ήμουν με την Ιφιγένεια και βλέπαμε κάτι βίντεο από τα παλιά ξαφνικά την ακούω να μου λέει με παράπονο..
-Έλα ρε.. μου έχει λείψει…εσένα δεν σου λείπει καθόλου;
-…….(έμεινα να την κοιτάζω)
Μου λείπει ρε γαμώτο… μου λείπει πολύ. Φοβάμαι όμως, δεν μπορώ να το ξανακάνω αυτό στον εαυτό μου, ούτε σε εκείνον. Δεν μας αξίζει. Κάθε βράδυ κλείνω τα μάτια και τον φαντάζομαι να με παίρνει αγκαλιά, να με φιλάει με πάθος, να πηγαίνουμε εκδρομές με ανοιχτή την κουκούλα του αυτοκινήτου και επιτέλους να μην του παραπονιέμαι ότι μου χαλάει τα μαλλιά ο αέρας γιατί πολύ απλά δεν με νοιάζει το μόνο που με νοιάζει είναι ότι είμαι μαζί του. Μετά τα ξανανοίγω και προσγειώνομαι απότομα στην πραγματικότητα. Πέσαμε σε τέλμα.. αυτό ήταν, σε ένα τέλμα από αυτά που δύσκολα ξανασηκώνεσαι … σε ένα λήθαργο που δύσκολα ξυπνάς. Εγώ ξύπνησα απότομα και τρόμαξα με αυτό που αντίκρισα.. δεν ήμασταν εμείς αυτό που έβλεπα.. ήμουν εγώ και εκείνος , δυο άνθρωποι που αγαπιούνται αλλά κουράστηκαν να είναι μαζί. 
     ΓΙΑΤΙ;

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ...

Ζωή μου.. αποφάσισα να γράψω για 'σένα σήμερα. Τελικά δεν είναι τόσο εύκολο όσο νόμιζα.. Προσπαθώ πίστεψε με αλλά δεν τα καταφέρνω. Προσπαθώ να φανώ σκληρή.. προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα τελείωσαν.. προσπαθώ με όλη μου την δύναμη να μην σε έχω ανάγκη... ΟΧΙ ΔΕΝ ΣΕ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ.. μα ποιόν πάω να κοροϊδέψω; Μου λείπεις.. Τι παράξενο, αυτή η λέξη έχει ταυτιστεί με σένα. Πάντα μου έλειπες.. ακόμα και τις στιγμές που δεν το έλεγα. Εκείνες τις στιγμές που ήμουν ψυχρή και σου έκλεινα το τηλέφωνο γιατί δεν άντεχα να σε ακούω να μου λες ''Δεν μπορώ''. Εκείνες τις στιγμές ήταν που σε χρειαζόμουν όσο τίποτε άλλο. Πέρασα βράδια ατελείωτα κατηγορώντας τον εαυτό μου που σε ανάγκασε να ζεις μακριά μου. Πόσες φορές έμεινα ξύπνια ως το ξημέρωμα νοσταλγώντας εκείνο τον μοναδικό χρόνο που ήμασταν μαζί.. ζούσαμε τον έρωτα μαζί.. ήμασταν ΕΝΑ... και ξαφνικά περάσαμε στην απέναντι όχθη το ένα έσπασε και γίναμε δύο. Η απόσταση έγινε ορκισμένος εχθρός, όμως εμείς το είχαμε βάλει πείσμα πως θα τα καταφέρουμε.. και τα καταφέρναμε...
  Πέρασαν τέσσερα δύσκολα χρόνια έτσι. Συμβιβαστήκαμε με το γεγονός ότι ο έρωτας μας θα είναι δανεικός... Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ που σε βρήκα να κάθεσαι έξω από το μπαλκόνι μου.. Είχες οδηγήσει 7 ολόκληρες ώρες μέσα στη νύχτα για να μου κάνεις έκπληξη.. και καθόσουν έξω στο κρύο και με χάζευες .. Ψυχή μου.. ήταν εκείνες οι στιγμές που ένιωθα τόσο γεμάτη... τόσο ευτυχισμένη... κι ας ήξερα πως θα σε έχω μόνο για δύο μέρες, κι ας σου παραπονιόμουν πως δεν μου έφταναν. Ύστερα οι εκπλήξεις μειώθηκαν, οι επισκέψεις λιγόστεψαν.. και έμεινε μια φωνή από ένα τηλέφωνο.. να μου λέει σ’αγαπώ και να μου δίνει κουράγιο τις μέρες που έσπαγα.. που ένιωθα την απόσταση να με νικάει. Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος που δεν είχες έρθει ... μέσα σε αυτόν τον χρόνο είχαμε 2 βδομάδες τα Χριστούγεννα 1 βδομάδα το Πάσχα και 2 μήνες το καλοκαίρι που μας ένωσαν και εκεί ήταν που φρίκαρα.. Έχασα τον έλεγχο.. σε άκουγα να μου λες ότι δεν μπορείς να έρθεις γιατί έχεις δουλειά το σ/κ και τελικά έμενες στο σπίτι παρέα με τους φίλους σου. Σε παρακαλούσα να πάρεις άδεια μια μέρα παραπάνω για να μπορέσεις να έρθεις (αφού μου παραπονιόσουν πως είναι ταλαιπωρία να κάνεις το ταξίδι για μία μέρα) και η απάντηση ήταν ''δεν μπορώ''. Την σιχάθηκα αυτή τη λέξη. Βαρέθηκα να σε παρακαλάω... να σου λέω πόσο πολύ σε έχω ανάγκη.. εσένα. την αγκαλιά σου, τα φιλιά σου, τα χάδια σου...
  Παρασύρθηκα χωρίς να το θέλω.. ξεκίνησα να γράψω για 'σένα και τελικά γέμισα ένα post με παράπονα. Ίσως γιατί τελικά αυτό άφησες μέσα μου.. ένα παράπονο...
Έχουν περάσει ακριβώς 2 μήνες από τότε που χωρίσαμε.. χωρίσαμε γιατί δεν έμεινε τίποτα από εμάς... έμεινε ένα εγώ και ένα εσύ...  και αυτό πονάει πιο πολύ απ'ολα...
    Σήμερα γιορτάζω μόνη ... σκληρή αυτή η επέτειος, 5 χρόνια μαζί  και χωριστά...
    Χρόνια μας πολλά λοιπόν...


SILENCIO...



Αφιερωμένο σε 'σένα... για τα 5 υπέροχα χρόνια που μου χάρισες... Σ'ευχαριστώ..

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

7 ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ

Πάνε μήνες τώρα που με βρίσκει το ξημέρωμα διαβάζοντας σκέψεις, βιώματα, ιστορίες, blog ανθρώπων που θέλησαν να μοιραστούν κάτι απο τη ζωή τους. Πέρασα αμέτρητα βράδια ταξιδεύοντας μέσα απο όμορφες λέξεις.. δύο εικόνες και ένα τραγούδι. Απο ζώες που θύμιζαν κάτι απο τη δική μου.
7 χρόνια πριν το ξημέρωμα με έβρισκε πάνω απο ένα ημερολόγιο γεμάτο σκέψεις, ζωγραφιές και όνειρα...
7 χρόνια μετά δεν υπάρχει ούτε ημερολόγιο, ούτε ζωγραφιές.. μόνο σκέψεις και μια τεράστια λαχτάρα για όνειρα...
Επιστροφή λοιπόν σε αυτά που αγαπώ... για μια κατάθεση ψυχης...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email