Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ...

Ζωή μου.. αποφάσισα να γράψω για 'σένα σήμερα. Τελικά δεν είναι τόσο εύκολο όσο νόμιζα.. Προσπαθώ πίστεψε με αλλά δεν τα καταφέρνω. Προσπαθώ να φανώ σκληρή.. προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα τελείωσαν.. προσπαθώ με όλη μου την δύναμη να μην σε έχω ανάγκη... ΟΧΙ ΔΕΝ ΣΕ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ.. μα ποιόν πάω να κοροϊδέψω; Μου λείπεις.. Τι παράξενο, αυτή η λέξη έχει ταυτιστεί με σένα. Πάντα μου έλειπες.. ακόμα και τις στιγμές που δεν το έλεγα. Εκείνες τις στιγμές που ήμουν ψυχρή και σου έκλεινα το τηλέφωνο γιατί δεν άντεχα να σε ακούω να μου λες ''Δεν μπορώ''. Εκείνες τις στιγμές ήταν που σε χρειαζόμουν όσο τίποτε άλλο. Πέρασα βράδια ατελείωτα κατηγορώντας τον εαυτό μου που σε ανάγκασε να ζεις μακριά μου. Πόσες φορές έμεινα ξύπνια ως το ξημέρωμα νοσταλγώντας εκείνο τον μοναδικό χρόνο που ήμασταν μαζί.. ζούσαμε τον έρωτα μαζί.. ήμασταν ΕΝΑ... και ξαφνικά περάσαμε στην απέναντι όχθη το ένα έσπασε και γίναμε δύο. Η απόσταση έγινε ορκισμένος εχθρός, όμως εμείς το είχαμε βάλει πείσμα πως θα τα καταφέρουμε.. και τα καταφέρναμε...
  Πέρασαν τέσσερα δύσκολα χρόνια έτσι. Συμβιβαστήκαμε με το γεγονός ότι ο έρωτας μας θα είναι δανεικός... Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ που σε βρήκα να κάθεσαι έξω από το μπαλκόνι μου.. Είχες οδηγήσει 7 ολόκληρες ώρες μέσα στη νύχτα για να μου κάνεις έκπληξη.. και καθόσουν έξω στο κρύο και με χάζευες .. Ψυχή μου.. ήταν εκείνες οι στιγμές που ένιωθα τόσο γεμάτη... τόσο ευτυχισμένη... κι ας ήξερα πως θα σε έχω μόνο για δύο μέρες, κι ας σου παραπονιόμουν πως δεν μου έφταναν. Ύστερα οι εκπλήξεις μειώθηκαν, οι επισκέψεις λιγόστεψαν.. και έμεινε μια φωνή από ένα τηλέφωνο.. να μου λέει σ’αγαπώ και να μου δίνει κουράγιο τις μέρες που έσπαγα.. που ένιωθα την απόσταση να με νικάει. Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος που δεν είχες έρθει ... μέσα σε αυτόν τον χρόνο είχαμε 2 βδομάδες τα Χριστούγεννα 1 βδομάδα το Πάσχα και 2 μήνες το καλοκαίρι που μας ένωσαν και εκεί ήταν που φρίκαρα.. Έχασα τον έλεγχο.. σε άκουγα να μου λες ότι δεν μπορείς να έρθεις γιατί έχεις δουλειά το σ/κ και τελικά έμενες στο σπίτι παρέα με τους φίλους σου. Σε παρακαλούσα να πάρεις άδεια μια μέρα παραπάνω για να μπορέσεις να έρθεις (αφού μου παραπονιόσουν πως είναι ταλαιπωρία να κάνεις το ταξίδι για μία μέρα) και η απάντηση ήταν ''δεν μπορώ''. Την σιχάθηκα αυτή τη λέξη. Βαρέθηκα να σε παρακαλάω... να σου λέω πόσο πολύ σε έχω ανάγκη.. εσένα. την αγκαλιά σου, τα φιλιά σου, τα χάδια σου...
  Παρασύρθηκα χωρίς να το θέλω.. ξεκίνησα να γράψω για 'σένα και τελικά γέμισα ένα post με παράπονα. Ίσως γιατί τελικά αυτό άφησες μέσα μου.. ένα παράπονο...
Έχουν περάσει ακριβώς 2 μήνες από τότε που χωρίσαμε.. χωρίσαμε γιατί δεν έμεινε τίποτα από εμάς... έμεινε ένα εγώ και ένα εσύ...  και αυτό πονάει πιο πολύ απ'ολα...
    Σήμερα γιορτάζω μόνη ... σκληρή αυτή η επέτειος, 5 χρόνια μαζί  και χωριστά...
    Χρόνια μας πολλά λοιπόν...


SILENCIO...



Αφιερωμένο σε 'σένα... για τα 5 υπέροχα χρόνια που μου χάρισες... Σ'ευχαριστώ..

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

7 ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ

Πάνε μήνες τώρα που με βρίσκει το ξημέρωμα διαβάζοντας σκέψεις, βιώματα, ιστορίες, blog ανθρώπων που θέλησαν να μοιραστούν κάτι απο τη ζωή τους. Πέρασα αμέτρητα βράδια ταξιδεύοντας μέσα απο όμορφες λέξεις.. δύο εικόνες και ένα τραγούδι. Απο ζώες που θύμιζαν κάτι απο τη δική μου.
7 χρόνια πριν το ξημέρωμα με έβρισκε πάνω απο ένα ημερολόγιο γεμάτο σκέψεις, ζωγραφιές και όνειρα...
7 χρόνια μετά δεν υπάρχει ούτε ημερολόγιο, ούτε ζωγραφιές.. μόνο σκέψεις και μια τεράστια λαχτάρα για όνειρα...
Επιστροφή λοιπόν σε αυτά που αγαπώ... για μια κατάθεση ψυχης...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email