Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΙΣΤΕΥΩ Σ'ΕΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ 'ΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ...



Δε θα 'θελα εδώ Θεός να επέμβει
και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς
Σκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσα
να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς

Μη σε φέρει, μη σε στείλει
μη σ' αγγίξει τόσο δα
και επιτέλους αν σε στείλει
να σε στείλει εδώ ξανά

Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου !
Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
άδεια μου αγκαλιά

Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν
μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν
Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα
με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν

Να σου φέγγουν να βαδίζεις
εν χάριτι ομορφιάς
σαν Χριστός πάνω απ' τη λίμνη
και σε μένα να γυρνάς

Βαμμένος είμαι στην αγάπη
έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ
Πιστεύω σ' ένα μονοπάτι
που θα 'μαστε μαζί

Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες
στα μονοπάτια στα βουνά
κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει
κάθε στιγμή παντοτινά 

...................................................................
 Οι μέρες εδώ κυλούν (μπερδεμένα) μελανγχολικά ..

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

ΤΟ ΓΚΡΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΔΕΥΤΕΡΥΟΝΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ.. ΕΓΩ ΚΡΑΤΑΩ ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ *

Ήσουν μαζί μου, μετά από καιρό.. διαφορετικοί ρόλοι, πρωτόγνωρα συναισθήματα. Τι παράξενα που ήταν; Ήρθες να με δεις… και μένα μου έλειψες... άλλαξες.. μου έκανες παράπονα που δεν σου είπα τίποτα που αδυνάτισες..  χαζεύω τα ξανθά από τον ήλιο μαλλιά σου, το μαυρισμένο σου δέρμα.. και αναρωτιέμαι πόσες στιγμές έχασα από σένα. Άνοιξα το ντουλάπι της κουζίνας και έμεινα να κοιτάζω το βάζο με την ζάχαρη.. ακόμα θυμάμαι πως τον πίνεις…  Σου έφτιαξα καφέ και αυτή τη φορά έβαλα όλη μου τη μαεστρία για να σου αρέσει. Είπες πως σου άρεσε... σε κοίταξα στα μάτια προσπαθώντας να καταλάβω αν το λες από ευγένεια ή αν το εννοείς… με κοιτούσες και χαμογελούσες. Μου έδειξες φωτογραφίες του ανιψιού σου και καμάρωνες που έχει τα ίδια μαλλιά με σένα. Κοίταζα το μωρό και φανταζόμουν εμάς να έχουμε την δική μας οικογένεια ….Σιωπή. Θα το παλέψουμε ψυχή μου.. στο υπόσχομαι…
 
 Σήμερα ξύπνησα απροσδόκητα χαρούμενη, παρά τα γκρίζα χρώματα της μέρας και γι’ αυτό ευθύνεσαι εσύ...

* Δευτερεύον χρώμα, χαρακτηρίζεται εκείνο που δημιουργείται από την ανάμειξη δύο βασικών χρωμάτων.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ..


Μη μου αγχώνεσαι
Δεν το κουνάω απ’ τη θέση μου
Αλλάζω απλά ταυτότητα
Μπορώ και προσαρμόζομαι
Κι από άνθρωπος σου σταθερός
Όσο περνάει ο καιρός
Θα γίνομαι εκκρεμότητα

Μη μου αγχώνεσαι
Απλά επιβιβάζομαι
Κι εγώ στη μονιμότητα
Μπορώ και συμβιβάζομαι
Και βλέπω τώρα την ουσία
Στις σχέσεις μόνο η απουσία
κρατά μια σταθερότητα

Ο άνθρωπος σου ο σταθερός
Όσο περνάει ο καιρός
θα γίνεται εκκρεμότητα.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..



Το τραγούδι το "έκλεψα" απο την flash...  αλλά όπως είπα και σε εκείνη , σήμερα μου λέει περισσότερα... Να έχετε όλοι σας ενα υπέροχο βράδυ..

ΓΙΑΤΙ;

Τελικά δεν ξέρω αν είναι καλύτερα τώρα ή αν ήταν πριν … δεν ξέρω αν αυτή η καταραμένη μοναξιά που νιώθω οφείλεται στην απουσία του. Ίσως και να μην είναι τυχαίο το γεγονός ότι με πιάνει κάθε βράδυ που ξαπλώνω (μόνη μου πλέον) στο κρεβάτι. Σήμερα χάθηκα πάλι στις σκέψεις μου χωρίς αποτέλεσμα και πάλι. Γιατί μου συμβαίνει αυτό; Εγώ που είχα πάντα σε όλα μια απάντηση… που μπορούσα να ερμηνεύσω το κάθε τι.. τώρα κλείνω τα μάτια και βλέπω μόνο μαύρο, ούτε μια τόση δα κουκίδα χρώμα έστω γκρι να σπάσει τη μονοτονία..
   Κάθε βράδυ οι μάσκες πέφτουν.. με το που κλείνω την πόρτα πίσω μου εμφανίζεται ο πάντοτε καλά κρυμμένος μου εαυτός. Χθες το βράδυ ήμουν με την Ιφιγένεια και βλέπαμε κάτι βίντεο από τα παλιά ξαφνικά την ακούω να μου λέει με παράπονο..
-Έλα ρε.. μου έχει λείψει…εσένα δεν σου λείπει καθόλου;
-…….(έμεινα να την κοιτάζω)
Μου λείπει ρε γαμώτο… μου λείπει πολύ. Φοβάμαι όμως, δεν μπορώ να το ξανακάνω αυτό στον εαυτό μου, ούτε σε εκείνον. Δεν μας αξίζει. Κάθε βράδυ κλείνω τα μάτια και τον φαντάζομαι να με παίρνει αγκαλιά, να με φιλάει με πάθος, να πηγαίνουμε εκδρομές με ανοιχτή την κουκούλα του αυτοκινήτου και επιτέλους να μην του παραπονιέμαι ότι μου χαλάει τα μαλλιά ο αέρας γιατί πολύ απλά δεν με νοιάζει το μόνο που με νοιάζει είναι ότι είμαι μαζί του. Μετά τα ξανανοίγω και προσγειώνομαι απότομα στην πραγματικότητα. Πέσαμε σε τέλμα.. αυτό ήταν, σε ένα τέλμα από αυτά που δύσκολα ξανασηκώνεσαι … σε ένα λήθαργο που δύσκολα ξυπνάς. Εγώ ξύπνησα απότομα και τρόμαξα με αυτό που αντίκρισα.. δεν ήμασταν εμείς αυτό που έβλεπα.. ήμουν εγώ και εκείνος , δυο άνθρωποι που αγαπιούνται αλλά κουράστηκαν να είναι μαζί. 
     ΓΙΑΤΙ;
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email