Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

ΓΙΑΤΙ;

Τελικά δεν ξέρω αν είναι καλύτερα τώρα ή αν ήταν πριν … δεν ξέρω αν αυτή η καταραμένη μοναξιά που νιώθω οφείλεται στην απουσία του. Ίσως και να μην είναι τυχαίο το γεγονός ότι με πιάνει κάθε βράδυ που ξαπλώνω (μόνη μου πλέον) στο κρεβάτι. Σήμερα χάθηκα πάλι στις σκέψεις μου χωρίς αποτέλεσμα και πάλι. Γιατί μου συμβαίνει αυτό; Εγώ που είχα πάντα σε όλα μια απάντηση… που μπορούσα να ερμηνεύσω το κάθε τι.. τώρα κλείνω τα μάτια και βλέπω μόνο μαύρο, ούτε μια τόση δα κουκίδα χρώμα έστω γκρι να σπάσει τη μονοτονία..
   Κάθε βράδυ οι μάσκες πέφτουν.. με το που κλείνω την πόρτα πίσω μου εμφανίζεται ο πάντοτε καλά κρυμμένος μου εαυτός. Χθες το βράδυ ήμουν με την Ιφιγένεια και βλέπαμε κάτι βίντεο από τα παλιά ξαφνικά την ακούω να μου λέει με παράπονο..
-Έλα ρε.. μου έχει λείψει…εσένα δεν σου λείπει καθόλου;
-…….(έμεινα να την κοιτάζω)
Μου λείπει ρε γαμώτο… μου λείπει πολύ. Φοβάμαι όμως, δεν μπορώ να το ξανακάνω αυτό στον εαυτό μου, ούτε σε εκείνον. Δεν μας αξίζει. Κάθε βράδυ κλείνω τα μάτια και τον φαντάζομαι να με παίρνει αγκαλιά, να με φιλάει με πάθος, να πηγαίνουμε εκδρομές με ανοιχτή την κουκούλα του αυτοκινήτου και επιτέλους να μην του παραπονιέμαι ότι μου χαλάει τα μαλλιά ο αέρας γιατί πολύ απλά δεν με νοιάζει το μόνο που με νοιάζει είναι ότι είμαι μαζί του. Μετά τα ξανανοίγω και προσγειώνομαι απότομα στην πραγματικότητα. Πέσαμε σε τέλμα.. αυτό ήταν, σε ένα τέλμα από αυτά που δύσκολα ξανασηκώνεσαι … σε ένα λήθαργο που δύσκολα ξυπνάς. Εγώ ξύπνησα απότομα και τρόμαξα με αυτό που αντίκρισα.. δεν ήμασταν εμείς αυτό που έβλεπα.. ήμουν εγώ και εκείνος , δυο άνθρωποι που αγαπιούνται αλλά κουράστηκαν να είναι μαζί. 
     ΓΙΑΤΙ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email