Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΙΣΤΕΥΩ Σ'ΕΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ 'ΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ...



Δε θα 'θελα εδώ Θεός να επέμβει
και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς
Σκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσα
να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς

Μη σε φέρει, μη σε στείλει
μη σ' αγγίξει τόσο δα
και επιτέλους αν σε στείλει
να σε στείλει εδώ ξανά

Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου !
Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
άδεια μου αγκαλιά

Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν
μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν
Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα
με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν

Να σου φέγγουν να βαδίζεις
εν χάριτι ομορφιάς
σαν Χριστός πάνω απ' τη λίμνη
και σε μένα να γυρνάς

Βαμμένος είμαι στην αγάπη
έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ
Πιστεύω σ' ένα μονοπάτι
που θα 'μαστε μαζί

Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες
στα μονοπάτια στα βουνά
κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει
κάθε στιγμή παντοτινά 

...................................................................
 Οι μέρες εδώ κυλούν (μπερδεμένα) μελανγχολικά ..

2 σχόλια:

flash είπε...

Καλησπέρα Κατερίνα μου

... πονάει καλή μου αυτό το τραγουδάκι...

και είναι και τούτη τη στιγμή αδειανά τα χέρια μου από χαμόγελα για να σου αφήσω...
θα με συγχωρήσεις;

Οι μέρες μου κυλούν μελαγχολικά επίσης, με όλη την ουσία τους κρυμμένη στην ίδια παρένθεση, τη δική σου...

Το μόνο παρήγορο στους στίχους αυτούς είναι που δεν αφήνουν αδειανή και την καρδιά..
κι έτσι έχει πάντα αγάπη... την αγάπη μου θα σου στείλω να σε συντροφεύει...

"Βαμμένος είμαι στην αγάπη
έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ
Πιστεύω σ' ένα μονοπάτι
που θα 'μαστε μαζί..."

... σαν προσευχή...

Να προσέχεις γλυκιά μου,
σε φιλώ.

Katerina... είπε...

Αχ flash μου...
το νόημα όλων πάντα κρύβεται στις παρενθέσεις.
Και 'γω έχω γεμίσει απο παρενθέσεις και απο(σιωπη)τικά...
Σ'ευχαριστώ για την αγάπη σου.. τη χρειάζομαι για να δώσω λίγο χρώμα στην μελαγχολία μου... μήπως και επιστρέψω στο γκρί..
... για τα πιο φωτεινά θέλω χρόνο ακόμα...
Σε φιλώ γλυκά...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email