Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

ΑΥΤΑ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΣ ΑΛΛΟΥ..

Σου έχει τύχει ποτέ να φεύγεις από μία δύσκολη κατάσταση γιατί απλά αδυνατείς να βρεις μία λύση και ξαφνικά να βρίσκεσαι σε δυσχερέστερη θέση από αυτή που ήσουν πριν ; Κι όμως η Κατερίνα έχει και πάλι τα πρωτεία!
Αυτό το ‘ταλέντο’ το είχα από πάντα!
Λες και γεννήθηκα με ένα μαγνήτη μέσα μου ο οποίος έλκει τις πιο δύσκολες και περίπλοκες καταστάσεις που θα μπορούσαν να συμβούν σε έναν άνθρωπο την ίδια χρονική περίοδο.
Και μη νομίζετε ότι όλα αυτά θα συνέβαιναν αν εγώ η ίδια δεν είχα βάλει το χεράκι μου!  Διότι, πως να το κάνουμε, είναι στα γονίδια μου το να δυσκολεύω τον εαυτό μου χωρίς να υπάρχει λόγος..
  Αν μπορούσα να εξαφανιστώ, θα το έκανα πολύ ευχαρίστως!!!
Εν ολίγης… ΤΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΣΚΑΤΑ !
  Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες, άσε που θα με πιάσει η υστερία μου πάλι..
Θα αρκεστώ μόνο σ’ αυτό..
ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ ΟΙ «ΣΧΕΣΕΙΣ» (γενικώς)!







ΥΓ1: Δεν καταλάβατε τίποτα...; Το θέμα είναι οτι ούτε και 'γω καταλαβαίνω :Ρ


ΥΓ2: Το τραγούδι είναι Μάρω Μαρκέλου... δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν το αφιερώνω σε 'μένα ή σε κάποιον άλλο!!

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

ΠΟΥ ΠΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙ;



Το ξέρω πως τα πήρε πια η βροχή
τα λόγια που ποτέ δε μου'χες πει
Μα εγώ τα καταλάβαινα
παιδί και μεταλάβαινα
του έρωτά σου τ'άχραντα μυστήρια

Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει
Σε ποιο αστέρι, σε ποιόν ουρανό
Φοράει της νύχτας το στεφάνι
Ή βάφει πορφυρό το δειλινό
Της άνοιξης το πρώτο δειλινό

Το ξέρεις πως δε φτάνει πια ο καιρός
να σβήσει εκείνο τ' άγριο το φως
Τις νύχτες που σε γλύκαινα
σαν γυμνασμένη λύκαινα
του έρωτα ζητώντας τα μαρτύρια
 ...........................................................

  Βρίσκομαι σε ένα καφέ… ακούω το τραγούδι και χαζεύω έξω τους περαστικούς..
Μπαίνω για λίγο στον “κόσμο”  τους…
Το είχα από μικρή αυτό, προσπαθούσα να καταλάβω τι μπορεί να σκέφτεται ο άλλος..
Έδινα την δική μου ερμηνεία στα χαμόγελα που έβλεπα και μέσα απο αυτά διέκρινα την μελαγχολία..
Ξαφνικά μένω στον στίχο του τραγουδιού.. «Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει» …
Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι μένει για πάντα μέσα στην καρδιά σου..
Μια δεύτερη σκέψη όμως με προβλημάτισε..
Μένει όντως;
Ή απλά χάνεται, διαγράφεται;
Ο δικός μας άραγε έχει πεθάνει;
Αδυνατώ να δώσω απαντήσεις…
Δεν ξέρω όμως αν αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορώ ή γιατί δεν θέλω...




Υ.Γ.Αν και μελαγχολική η ανάρτηση (ταιριάζει απόλυτα όμως με τη διάθεση μου)...
σας στέλνω τα πιο ζέστα φιλιά μου απο την παγωμένη Δράμα.... :)


Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ... ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ...





Κάτι τέτοια πρωινά ,σαν το σημερινό, είναι για να σου γαληνεύουν την ψύχη..
Παρ’ ότι μουντό και βροχερό , αυτό το άρωμα που γεννιέται από το πάντρεμα της φύσης με την βροχή είναι το κάτι άλλο... στάθηκα λίγο στον κήπο και πήρα μια βαθιά ανάσα..
    Έκλεισα το ράδιο και άφησα τη βροχή να συνεχίσει την μελωδία μέχρι το τέλος της διαδρομής..
   Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Φεύγω.. ίσως αυτό το λίγο μου κάνει καλό… ίσως και όχι..
   Στέκομαι μπροστά από το παράθυρο του αεροδρομίου και χαζεύω τα αεροπλάνα… απογείωση- προσγείωση… κάπως έτσι είναι τον τελευταίο καιρό και η ζωή μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά …
   Στο μυαλό μου όλα (ακόμη) μπερδεμένα…
  Φεύγω από εδώ και που πάω..; εκεί..;
  Ωραία τα κατάφερες πάλι Κατερίνα!

Η πτήση μου (ως συνήθως) έχει καθυστέρηση..( τι σύμπτωση! Και η ζωή μου επίσης..)
Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου…
Οι περισσότεροι έχουν ένα απλανές βλέμμα…
Άλλοι έχουν εστιάσει σε κάποιο σημείο και το κοιτάζουν ασάλευτοι..
Προσπαθώ να διαβάσω.. οι σκέψεις δεν με αφήνουν..
Απέναντι μου κάθεται ένα κοριτσάκι ..με κοιτάζει στα μάτια.. ύστερα μου σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο και κρύβεται στην αγκαλιά της μαμάς του.
Αυτό το ξανθό, μικρό πλασματάκι με την αθωότητα του με παρέσυρε για λίγο από την μουντάδα των σκέψεων μου αφήνοντας ένα χαμόγελο αποτυπωμένο στα χείλη μου...

 Επιβίβαση…
 Το αεροπλάνο είναι γεμάτο.. όλως παραδόξως οι θέσεις δίπλα μου παραμένουν κενές…
«καλύτερα!», σκέφτηκα… θα είμαι και πιο άνετα .
Έδεσα τη ζώνη μου και κοίταξα έξω από το παράθυρο… η βροχή είχε σταματήσει αλλά ο ουρανός παρέμενε γκρίζος…

Απογείωση…
Το αεροπλάνο διέσχιζε τον  γκρίζο ουρανό και ξαφνικά….Το φώς ..
Ο ήλιος, ένας καταγάλανος ουρανός και μία απέραντη θάλασσα από κατάλευκα σύννεφα ξεχύθηκαν μπροστά μου..
«θέλω να μείνω για πάντα εδώ… μπορώ;»… φώναζε το μέσα μου….

Προσγείωση…
Επιστροφή στην γκρίζα πραγματικότητα…
Επιστροφή σε γνώριμα μέρη…

     Ανοίγω το κινητό μου και αμέσως χτυπάει... το όνομα με εκπλήσσει.. Α…
-Τι κάνεις;
-Καλά είμαι.. (πιο πολύ για ερώτηση φάνηκε παρά για απάντηση)
-Που σε πετυχαίνω;
-Στο αεροπλάνο, μόλις έφτασα Αθήνα..
-Α! ήρθες τελικά; Και εγώ στο αεροδρόμιο είμαι!
-………………..  (που είναι;;;;;;)
-Μ’ ακούς;
-Ναι… τι κάνεις στο αεροδρόμιο;
-Γυρίζουν οι δικοί μου από Ρόδο και ήρθα να τους πάρω..
-Α! Μάλιστα… (δεν ξέρω αν η απάντηση με ανακούφισε..)
-Όταν βγεις έξω πάρε ένα τηλέφωνο, αν θέλεις βέβαια…
-Εντάξει…


Βέβαια δεν χρειάστηκε να πάρω τηλέφωνο.. έπεσα πάνω του στην έξοδο .. (μα φυσικά!!) … και με την σειρά τους έπεσαν πάνω μου και τα πρώην πεθερικά…

ΜΩΡΕ ΚΑΛΑ ΦΩΝΑΖΑ ΕΓΩ…. ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΑΝΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;;;;;;;
  
 Πς: Το τραγούδι συντροφιά …για να ζωντανέψει την μαγεία της στιγμής από την φωτογραφία..


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email