Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ... ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ...





Κάτι τέτοια πρωινά ,σαν το σημερινό, είναι για να σου γαληνεύουν την ψύχη..
Παρ’ ότι μουντό και βροχερό , αυτό το άρωμα που γεννιέται από το πάντρεμα της φύσης με την βροχή είναι το κάτι άλλο... στάθηκα λίγο στον κήπο και πήρα μια βαθιά ανάσα..
    Έκλεισα το ράδιο και άφησα τη βροχή να συνεχίσει την μελωδία μέχρι το τέλος της διαδρομής..
   Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Φεύγω.. ίσως αυτό το λίγο μου κάνει καλό… ίσως και όχι..
   Στέκομαι μπροστά από το παράθυρο του αεροδρομίου και χαζεύω τα αεροπλάνα… απογείωση- προσγείωση… κάπως έτσι είναι τον τελευταίο καιρό και η ζωή μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά …
   Στο μυαλό μου όλα (ακόμη) μπερδεμένα…
  Φεύγω από εδώ και που πάω..; εκεί..;
  Ωραία τα κατάφερες πάλι Κατερίνα!

Η πτήση μου (ως συνήθως) έχει καθυστέρηση..( τι σύμπτωση! Και η ζωή μου επίσης..)
Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου…
Οι περισσότεροι έχουν ένα απλανές βλέμμα…
Άλλοι έχουν εστιάσει σε κάποιο σημείο και το κοιτάζουν ασάλευτοι..
Προσπαθώ να διαβάσω.. οι σκέψεις δεν με αφήνουν..
Απέναντι μου κάθεται ένα κοριτσάκι ..με κοιτάζει στα μάτια.. ύστερα μου σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο και κρύβεται στην αγκαλιά της μαμάς του.
Αυτό το ξανθό, μικρό πλασματάκι με την αθωότητα του με παρέσυρε για λίγο από την μουντάδα των σκέψεων μου αφήνοντας ένα χαμόγελο αποτυπωμένο στα χείλη μου...

 Επιβίβαση…
 Το αεροπλάνο είναι γεμάτο.. όλως παραδόξως οι θέσεις δίπλα μου παραμένουν κενές…
«καλύτερα!», σκέφτηκα… θα είμαι και πιο άνετα .
Έδεσα τη ζώνη μου και κοίταξα έξω από το παράθυρο… η βροχή είχε σταματήσει αλλά ο ουρανός παρέμενε γκρίζος…

Απογείωση…
Το αεροπλάνο διέσχιζε τον  γκρίζο ουρανό και ξαφνικά….Το φώς ..
Ο ήλιος, ένας καταγάλανος ουρανός και μία απέραντη θάλασσα από κατάλευκα σύννεφα ξεχύθηκαν μπροστά μου..
«θέλω να μείνω για πάντα εδώ… μπορώ;»… φώναζε το μέσα μου….

Προσγείωση…
Επιστροφή στην γκρίζα πραγματικότητα…
Επιστροφή σε γνώριμα μέρη…

     Ανοίγω το κινητό μου και αμέσως χτυπάει... το όνομα με εκπλήσσει.. Α…
-Τι κάνεις;
-Καλά είμαι.. (πιο πολύ για ερώτηση φάνηκε παρά για απάντηση)
-Που σε πετυχαίνω;
-Στο αεροπλάνο, μόλις έφτασα Αθήνα..
-Α! ήρθες τελικά; Και εγώ στο αεροδρόμιο είμαι!
-………………..  (που είναι;;;;;;)
-Μ’ ακούς;
-Ναι… τι κάνεις στο αεροδρόμιο;
-Γυρίζουν οι δικοί μου από Ρόδο και ήρθα να τους πάρω..
-Α! Μάλιστα… (δεν ξέρω αν η απάντηση με ανακούφισε..)
-Όταν βγεις έξω πάρε ένα τηλέφωνο, αν θέλεις βέβαια…
-Εντάξει…


Βέβαια δεν χρειάστηκε να πάρω τηλέφωνο.. έπεσα πάνω του στην έξοδο .. (μα φυσικά!!) … και με την σειρά τους έπεσαν πάνω μου και τα πρώην πεθερικά…

ΜΩΡΕ ΚΑΛΑ ΦΩΝΑΖΑ ΕΓΩ…. ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΑΝΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;;;;;;;
  
 Πς: Το τραγούδι συντροφιά …για να ζωντανέψει την μαγεία της στιγμής από την φωτογραφία..


3 σχόλια:

jacki είπε...

Χμμμ το τραγούδι σου είναι πραγματικά σα να σε πετάει πάνω από τα σύννεφα..
Αυτές οι συναντήσεις με πρώην και νυν πεθερικά άκρως αμήχανες..
Πόσο πολύ μου αρέσει το ταξίδι με το αεροπλάνο..
Να κι εγώ ετοιμάζω ταξιδάκι..
Και πόσο πολύ χαίρομαι..
Να περνάς πάντα όμορφα.. και να ταξιδεύεις.. όσο μπορείς πιο πολύ να ταξιδεύεις.

Katerina... είπε...

Ααααα καλά jacki... απο συναντησεις άλλο τίποτα! Είναι η ειδικότης μου άλλωστε.. τον τελευταίο καιρό Κατερίνα=ατυχία!!
Δεν βαριέσαι.. όλα μέσα στη ζωή είναι!
Το αεροπλάνο κάποτε για μένα ηταν ονειρεμένη βόλτα..
πλέον έχει καταντήσει ρουτίνα (δεν παύει όμως να με μαγεύει το πέταγμα πάνω απο τα σύννεφα)..
Όσο για τα ταξίδια.. η αδυναμία μου..(αρκεί να μην συνδυάζονται με δουλειά)
Ελπίζω στο ταξιδάκι που ετοιμάζεις να τα περάσεις πολύ πολύ όμορφα :)

flash είπε...

Kαλημέρα Κατερίνα μου!
Ελπίζω να είσαι ακόμα "εκεί πάνω"...:))))))))))
και όλα να είναι καλα!
Πολλά φιλιά!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email