Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

ΠΟΥ ΠΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙ;



Το ξέρω πως τα πήρε πια η βροχή
τα λόγια που ποτέ δε μου'χες πει
Μα εγώ τα καταλάβαινα
παιδί και μεταλάβαινα
του έρωτά σου τ'άχραντα μυστήρια

Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει
Σε ποιο αστέρι, σε ποιόν ουρανό
Φοράει της νύχτας το στεφάνι
Ή βάφει πορφυρό το δειλινό
Της άνοιξης το πρώτο δειλινό

Το ξέρεις πως δε φτάνει πια ο καιρός
να σβήσει εκείνο τ' άγριο το φως
Τις νύχτες που σε γλύκαινα
σαν γυμνασμένη λύκαινα
του έρωτα ζητώντας τα μαρτύρια
 ...........................................................

  Βρίσκομαι σε ένα καφέ… ακούω το τραγούδι και χαζεύω έξω τους περαστικούς..
Μπαίνω για λίγο στον “κόσμο”  τους…
Το είχα από μικρή αυτό, προσπαθούσα να καταλάβω τι μπορεί να σκέφτεται ο άλλος..
Έδινα την δική μου ερμηνεία στα χαμόγελα που έβλεπα και μέσα απο αυτά διέκρινα την μελαγχολία..
Ξαφνικά μένω στον στίχο του τραγουδιού.. «Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει» …
Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι μένει για πάντα μέσα στην καρδιά σου..
Μια δεύτερη σκέψη όμως με προβλημάτισε..
Μένει όντως;
Ή απλά χάνεται, διαγράφεται;
Ο δικός μας άραγε έχει πεθάνει;
Αδυνατώ να δώσω απαντήσεις…
Δεν ξέρω όμως αν αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορώ ή γιατί δεν θέλω...




Υ.Γ.Αν και μελαγχολική η ανάρτηση (ταιριάζει απόλυτα όμως με τη διάθεση μου)...
σας στέλνω τα πιο ζέστα φιλιά μου απο την παγωμένη Δράμα.... :)


12 σχόλια:

Auctor ignotus είπε...

Καλησπέρα,

Σε ορισμένα πράγματα απλά δεν υπάρχουν απαντήσεις... Κι όταν ψάχνεις να τις βρεις και τελικά τις βρίσκεις, είναι πάντα διαφορετικές από αυτές που σκάρωνες στο μυαλουδάκι σου...

Αλλού είναι η αλήθεια και αλλού μας πάνε τα γεγονότα... Μυστήρια κόλπα μπερδεύουν την κατάσταση... Μόνο ο χρόνος αποκαλύπτει τα γεγονότα... Δίνει άλλες διαστάσεις στις πράξεις μας, στους έρωτές μας... Αποκαθηλώνει και σταυρώνει συναισθήματα και σκέψεις...

Σε κάποια πάροδο τυχαία θα βρεις τις απαντήσεις σου, όταν δεν θα το περιμένεις...

Καλώς σε βρήκα...

AlexMil είπε...

γεια σου,
Φυσικά όπως κάθε συναίσθημα, όσο ισχυρό και αν είναι, κάποια στιγμή πεθαίνει. Τότε γίνεται ανάμνηση, καλή ή κακή, δυνατή ή αδύνατη στο χρόνο.

Ομορφοι οι στίχοι σου,
με πίκρα και παράπονο

καλό βράδυ

Albus Genius είπε...

Μπορούν άραγε να διαγραφούν οι στιγμές που έχουν χαραχθεί πάνω στον καθένα μας.Μα οι στιγμές που χαράχτηκαν δημιούργησαν αυτό που είμαστε σήμερα.Μπορούμε κάθε μέρα να κόβουμε ένα κομματάκι μας; Απλά το κομματάκι μικραίνει αν η γνώση μας και η εμπειρία πληθαίνει "χάνεται" στο πλήθος.Αν η γνώση δεν αυξάνεται τότε το κομματάκι κυριαρχεί και ζούμε στο παρελθόν με τις αναμνήσεις μας.

Miou-Popofotitsa είπε...

Se vrika apo ti fili flash!!!
Ti omorfo tragoudi kai ta logia tou!!!:))kalo sou ximerwma!!!xerakia agkalies!!!:)

jacki είπε...

Δεν ξέρω για τον έρωτα.. αλλά για την αγάπη ο φίλος Βασίλης λέει:
Η αγάπη δε φεύγει.. είναι μέσα μας λένε.

Katerina... είπε...

…Auctor ignotus…
Σοφά τα λόγια σου.. και να φανταστείς ότι εγώ ήμουν αυτή που είχε μια απάντηση σε όλα.. και τώρα … κενό…
Όπως είπες και ‘συ μόνο ο χρόνος αποκαλύπτει τα γεγονότα..
Δεν έχω λοιπόν παρά να περιμένω..
…Καλώς ήλθες!

Katerina... είπε...

….AlexMil…
Κάτι μου λέει μέσα μου πως αυτό το παράπονο είναι που “σκότωσε” τον έρωτα..
Όσο για την πίκρα.. δεν ξέρω.. ακόμα το ψάχνω..
Πάντως θέλω να πιστεύω πως βρίσκομαι σε καλό δρόμο..
Χάρηκα που βρεθήκαμε..

Katerina... είπε...

…Albus Genius…
Έχεις απόλυτο δίκιο..
Και πόσο πονάει αυτό το κομματάκι να ‘ξερες…
Και αυτός ο πόνος είναι ο πιο ύπουλος.. σε πιάνει εκεί που δεν τον περιμένεις.
Και σε κρατάει για λίγο στο παρελθόν με τις αναμνήσεις… μέχρι να αποκτήσεις τα κατάλληλα αντισώματα και να προχωρήσεις..
Τι λένε άραγε σ’ αυτές τις περιπτώσεις; Περαστικά;

Να προσέχεις..

Katerina... είπε...

…Miou-Popofotitsa…
Καλώς την!
Πολύ χαίρομαι γι’ αυτή μας τη συνάντηση.. :)
Να ‘ρχεσαι που και που να μου αφήνεις κανένα χαμόγελο!
Α! και χεράκια και αγκαλίτσες :))
Φιλάκια!

Katerina... είπε...

…Jacki…
Θα συμφωνήσω για ακόμη μια φορά με τον φίλο Βασίλη και με ‘σένα…
Πολλά φιλιά!

¿El verbo "entristecer" no tiene una fonetica tan bonita? είπε...

πιθανόν μένει μέσα μας, νωπός και γονατισμένος μέσα στην καρδιά μας.

όταν έχει περάσει καιρός απ' αυτό το "θάνατο" νομίζω μπλέκεται τόσο με τη ζωή, τις προβολές μας γι' αυτόν και τις αναμνήσεις, που πλέον δεν ξέρω τι μένει... ο έρωτας ή μια κατασκευή που έγινε από τη μετέπειτα επεξεργασία του;...

Katerina... είπε...

... ¿El verbo "entristecer" no tiene una fonetica tan bonita?...
Ο έρωτας δεν τολμώ να πω πως μένει,οι στάχτες του μένουν σίγουρα..
Δεν ξέρω αν είναι κατασκευή απο μετέπειτα επεξεργασία ή, η φυσική του συνέχεια... ίσως ενας έρωτας σε αποσύνθεση...

Καλώς ήρθες..να έρχεσαι συχνά..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email