Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

DON'T BOTHER BREAKING THE DOOR DOWN.. I FOUND MY WAY OUT


Είναι κάποιες φορές που κλείνω τα μάτια και σταματάω να σκέφτομαι..
Και κάποιες άλλες που φοβάμαι να τα κλείσω..
Είναι φορές που μπερδεύω το ''πρέπει'' με το ''θέλω''
Φορές που λέω πρέπει αλλά δεν θέλω..
Απόψε δεν σου κρύβω οτι πήγα να χάσω τον έλεγχο..
Και τρόμαξα...
Δεν ηταν μέσα στα σχέδια μου..
Κάπως αλλιώς το φανταζόμουν..
Φοβάμαι να συνεχίσω ..
Πρίν λίγο καιρό ξαναβρήκα τον εαυτό μου..
Σήμερα κόντεψα να τον ξαναχάσω..
Δεν φταίς εσυ..
Εγώ είμαι εκείνη που φταίω..
Εγώ σου άνοιξα την πόρτα και εσυ στάθηκες απο κάτω..
δεν έκανες βήμα ούτε προς τα μέσα ούτε προς τα έξω..

Και ναι είναι αλήθεια, φοβήθηκα να την κλείσω..
Μη με ρωτήσεις γιατί..
Τα επειδή μου τελείωσαν..

Σήμερα κοίταζα για ώρες την ανοιχτή πόρτα και προσπαθούσα να καταλάβω..
Να καταλάβω για ποιό λόγο είναι ανοιχτή..
Δεν βρήκα κανένα..
Σηκώθηκα και την έκλεισα...
Χειμώνιασε πια.. Ξεπάγιασα...




Sparkling grey,
They're my own veins.
Any more than a whisper,
Any sudden movement of my heart.
And I know, I know I'll have to watch them pass away

Just get through this day

Give up your way, you could be anything,
Give up my way, and lose myself, not today
That's too much guilt to pay


Sickened in the sun
You dare tell me you love me
But you held me down and screamed you wanted me to die
Honey you know, you know I'd never hurt you that way

You're just so pretty in your pain

Give up my way, and I could be anything
I'll make my own way
Without your senseless hate... hate... hate... hate.

So run, run, run
And hate me, if it feels good.
I can't hear your screams anymore

You lied to me
But I'm older now
And I'm not buying baby

Demanding my response
Don't bother breaking the door down
I found my way out


And you'll never hurt me again.




Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

"Φ" ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ... ΦΙΛΟΣ



Σήμερα ξύπνησα σχετικά χαρούμενη..
Το φώς του ήλιου είχε εισβάλει για τα καλά στο δωμάτιο, παρά τα κλειστά παντζούρια..
Ο Γ. κοιμόταν ακόμα δίπλα μου και δεν είχε φύγει σαν κυνηγημένος όπως συνήθιζε..
 Σηκώθηκα προσεκτικά από το κρεβάτι και κατευθύνθηκα προς την κουζίνα για να βάλω γαλλικό να γίνεται..
Άνοιξα τα παράθυρα του σαλονιού, έβαλα τη λίστα με τα τραγουδάκια μου να παίζει   και απόλαυσα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας..
Είχα 2 ολόκληρες ώρες στην διάθεση μου για να απολαύσω αυτό το πρωινό που τόσο πολύ μου άρεσε..
Ο Γ. σηκώθηκε και άρχισε να ντύνεται..
-Να σου βάλω καφέ;
Ευτυχώς η απάντηση ήταν θετική.. και έτσι μετά από καιρό καταφέραμε να πιούμε καφέ μαζί .. φάγαμε και τα κρουασανάκια μας αλλά μέχρι εκεί… μετά όπως πάντα.. έφυγε..
Παρ’ όλα αυτά .. η μέρα μου είχε ξεκινήσει τόσο όμορφα που τίποτα δεν μπορούσε να μου χαλάσει την διάθεση… καλύτερα που έφυγε.. κάτι τέτοιες στιγμές προτιμώ να τις περνώ με δικούς μου ανθρώπους… κυριολεκτικά και μεταφορικά.. ο Γ. δεν πληροί ούτε την κυριολεξία αλλά ούτε και την μεταφορά.. 
Άρχισα να ετοιμάζομαι για την δουλειά .. και ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι..
Ξαφνιάστηκα ..
Ένα παλικάρι με περίμενε στην είσοδο με ένα κουτί…
Δέμα; Από ποιόν...;;;
Μπήκα στο σπίτι και το επεξεργαζόμουν.. το όνομα του αποστολέα ήταν κενό..
Λες να έστειλε δώρο ο Α. για να δικαιολογηθεί που ξέχασε τα γενέθλια μου;;
Άρχισα να το ανοίγω…μέσα  ένα κόκκινο κουτί..
Το άνοιξα…
Μία κορνίζα με μία φωτογραφία σε μεγέθυνση και μια καρτούλα έκαναν την εμφάνισή τους..
Τα έχασα…
«Ελπίζω αυτή να μην σπάσει*.. Για να θυμόμαστε τις όμορφες στιγμές και να περιμένουμε τις επόμενες.. Χρόνια σου πολλά κοριτσάκι μου.. Σ’ αγαπώ πολύ!»
Η φιλεναδίτσα μου… το Ιφιγενάκι μου… δάκρυσα…
Η φωτογραφία από τις καλοκαιρινές μας διακοπές.. εκείνη και εγώ αγκαλίτσα…
Έμεινα να την κοιτάζω… την πήρα και την έκλεισα στην αγκαλιά μου και ένιωσα τόσο γεμάτη και τόσο ευτυχισμένη… που πραγματικά δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια…
Αυτό το πρωινό κύλισε καλύτερα απ’ ότι το είχα φανταστεί.. στόλισα τη κορνίζα στο σαλόνι μου και συνέχισα να πίνω το καφεδάκι μου παρέα με την φιλεναδίτσα μου που οι καταστάσεις τα έφεραν έτσι και δυστυχώς  είμαστε μακριά…
Χθες έλεγα πόσο πολύ ανάγκη έχω μια αγκαλιά..
Σήμερα η αγκαλίτσα ήρθε…. μέσω courier!!!!



*Πριν χρόνια όταν έφυγα για να σπουδάσω οι φιλεναδίτσες μου (5 είμαστε ζωή να ‘χουμε) μου  είχαν κάνει δώρο μια ομαδική φωτογραφία μας με μια αφιερωσουλα επάνω στο τζάμι.. στη μετακόμιση της επίστροφής όμως έσπασε με αποτέλεσμα να χάσω την αφιέρωση…


...αφιερωμένο στο κοριτσάκι μου..που με κάνει πάντα να χαμογελάω ...
 .............................................................................................................................
Και επειδή είμαι πολύ γαϊδούρα και το ξέχασα το πρωί...
Γλυκάκι θα πάρετε εδώ
Τα αριστερά είναι διαίτης :)

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

ΓΙΑ ΜΙΑ "ΦΤΗΝΗ" ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ..



Είναι κάποιες φορές που έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή σου και εσύ το μόνο που χρειάζεσαι είναι μία αγκαλιά..
Κάπως έτσι ένιωσα σήμερα.. δεν ήθελα τίποτα άλλο.. μόνο μια αγκαλιά.. χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω τι σκατά συμβαίνει στη ζωή μου.. μια αγκαλιά όχι τυπική ή ερωτική, ούτε από υποχρέωση.. μια αληθινή αγκαλιά…
 Και κάπως έτσι γύρισα πίσω στο Λονδίνο 4 χρόνια πριν…
Όταν αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στο Hyde Park. εκεί που περπατούσα έπεσα πάνω σε ένα τύπο με μία ταμπέλα στο χέρι που έγραφε “FREE HUGS”.. σταμάτησα.. δεν είχα καταλάβει τι συνέβαινε μέχρι που είδα μια γιαγιά να τον αγκαλιάζει.. ακολούθησε ένα παιδί και μετά μια παρέα φίλων.. Έμεινα να τους κοιτάζω.. χαμογέλασα.. «Θέλω και εγώ μια αγκαλιά» σκέφτηκα.. συνέχισα να περπατάω μέχρι που έφτασα κοντά του.. με κοίταξε, μου χαμογέλασε, άνοιξε τα χέρια του και κούνησε τις παλάμες του με τέτοιο τρόπο σαν να  μου έλεγε «έλα να σε κάνω μια αγκαλιά».. και ήταν η πιο αληθινή αγκαλιά που μου έχουν κάνει ποτέ..
Εκείνη την ημέρα δεν σταμάτησα να χαμογελάω.. γύρισα σπίτι και σκεφτόμουν πώς ένας άγνωστος με είχε κάνει να νιώσω τόσο όμορφα.. μετά σαν το χαζό αγκάλιαζα τον εαυτό μου και με έσφιγγα λες και είχα να με δω καιρό.. (όχι πώς ήταν το ίδιο, αλλά κάτι ήταν και αυτό!)
    Την επίσημη ιστοσελίδα της καμπάνιας  Free Hugs θα την βρείτε εδώ   . Την αγκαλιά .. δεν ξέρω!

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ...

Ατίθασο παιδί.. ανυπάκουο.. δυναμικό.. ευαίσθητο..
«Να προσέχεις.. δεν θα σου βγει σε καλό» μου είπαν κάποτε..
Και τα χρόνια πέρναγαν.. και εγώ μεγάλωνα.. κάποιες φορές περισσότερο απ’ όσο έπρεπε..
Έμαθα πολλά, μου έμαθαν.. πήρα, έδωσα, ρίσκαρα, κέρδισα, έχασα, με έχασα… αγάπησα, αγαπήθηκα, έφαγα τα μούτρα μου, αφέθηκα, έπιασα πάτο.. ξανασηκώθηκα ..
Μαθαίνω.. με μαθαίνω, με έμαθαν..
 Χαμογελάω, κλαίω, πονάω, λυπάμαι, ερωτεύομαι, αγαπάω, θυμάμαι..
Ότι είμαι τώρα στα χρόνια που πέρασαν το χρωστάω.. και στους ανθρώπους που μπήκαν στην ζωή μου.. για πολύ.. για λίγο.. για πάντα..

Είμαι ότι είμαι.. και ότι είμαι φαίνεται.. δεν κρύβεται με τίποτα.. δεν θέλω να το κρύψω.. αγαπώ τα λάθη μου γιατί είναι και αυτά κάτι από μένα.. γιατί με έμαθαν, με έκαναν καλύτερη (νομίζω.. ελπίζω!)
 Δεν λέω πολλά.. δεν μιλάω πολύ.. όμως καταλαβαίνω.. πιο πολλά από όσα νομίζουν.. πιο πολλά απ’ όσα δείχνω..
  Τα χρόνια περνούν και εγώ μεγαλώνω.. μα όσα χρόνια και αν περάσουν .. ότι και να γίνει ..θα είμαι πάντα εγώ…
 Ελπίζω να μου βγει σε καλό…


Χρόνια μου πολλά...

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

ΞΥΠΝΗΜΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ



Aνοιξα τα μάτια μου...  στεκόσουν όρθιος μπροστά μου...
«Φεύγω» μου είπες.
Έμεινα σιωπηλή να σε κοιτάζω, έσκυψες και με φίλησες…
Έφυγες.
 Κάθε φορά φεύγεις σαν κυνηγημένος..
Φταίει εκείνη ή εγώ;
Θα ήθελα πολύ να έμενες , να πίναμε καφέ μαζί..
Ίσως για να μου φύγει αυτή η αίσθηση του πουλημένου που νιώθω..
Δεν σου ζητώ τίποτα, το ξέρεις..
Δεν σου ζητώ γιατί δεν έχω να σου δώσω ..
Το μέσα μου είναι κενό.. πολλές φορές το ίδιο γίνεται και με το έξω..
Ίσως φοβάμαι..
Σήμερα το πρωί , αφού έφυγες έμεινα ξαπλωμένη στο κρεβατι.. συντροφια με το κενό …μέσα, έξω .. δίπλα...
Δεν σε κατηγορώ..
Το συνήθισα  τώρα πια..
Έφυγες
Φεύγεις..
Θα Φεύγεις ..
…γιατί φοβάσαι ή γιατί δεν μπορείς…;

 

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΝΑ ΚΥΝΗΓΑΣ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ; ΚΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΙΑΣΕΙΣ;



 Η γραμμή που ενώνει δυο σημεία ορίζει και την μεταξύ τους απόσταση. Και το ερώτημα είναι: αξίζει να την καλύψεις;

 Και μια διαπίστωση...
Τελικά οι πρώην είναι σαν το σπίτι των γονιών μας. Αισθάνεσαι πολύ όμορφα κάθε φορά που επιστρέφεις αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θέλεις να μείνεις και για πάντα. 

(Υ.Γ.)Τα συμπεράσματα δικά σας!

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟΣΟ ΚΑΤΩ, ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣ.. ΠΑΝΩ!


Έξω βρέχει και το web-meeting με την Ιφιγένεια έχει ξεκινήσει με αφορμή το τηλεφώνημα του Α.

-    Τελικά κατέληξα στο εξής συμπέρασμα ..δεν μπορώ να μείνω μόνη μου..
-    Τον σκέφτεσαι ξανά;
-    Ναι αλλά όχι όπως πριν, δεν ξέρω.. φοβάμαι μην παρασυρθώ. Και αν όλο αυτό είναι γιατί απλά δεν έχω κάτι αυτόν τον καιρό;
-    Ωραία! Αλλά ξέρεις ότι δεν είναι λόγος αυτός για να γυρίσεις πίσω.
-    Το σκεφτόμουν χθες, ξέρεις πώς θα γύριζα πίσω;
-    Πώς;
-    Αν άφηνε την δουλειά του, ερχόταν μόνιμα εδώ, ανοίγαμε ένα μαγαζάκι μαζί και ξεκινούσαμε από την αρχή. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει ΠΟΤΕ!
-    Έλα τι μου λες; (γελάει) Κάτι σε πιο γήινο δεν έχεις;
-    Μπάαα! Εγώ είμαι εξωγήινη! Για φαντάσου όμως… εμένα θα μου άρεσε  πολύ!
-    Εμένα πάλι καθόλου! Και κάθε πότε θα σας βλέπαμε; Τουλάχιστον να έρθετε πιο κοντά.. είναι πολύ μακριά!
-    Ε, θα ερχόμασταν μία φορά το μήνα! Θα έρχεστε και εσείς Χριστούγεννα, Πάσχα..
-    Λοιπόν σου έχω μία λύση, είναι από άλλον πλανήτη αλλά είναι καλό παιδί, θέλεις να στον γνωρίσω ΕΤ τον λένε. Μπορεί να τα βρείτε!
-    Βλάκα!
-    Μην τον βλέπεις έτσι, θα τον σουλουπώσουμε!
-    Ρεεεε , τι θα κάνω;
-    Τι του είπες τελικά όταν σου είπε ότι θέλει να έρθει να σε δει;
-    Εεε, ότι θέλω να έρθει.
-    Θέλεις όμως;
-    Δεν ξέρω.
-    Θέλεις χρόνο;
-    Πως γίνεται να έχουν περάσει 4 μήνες και να μην ξέρω ακόμα τι θέλω;
-    Γίνεται.. αν είχες τώρα κάτι που θα σε ικανοποιούσε δεν θα γύριζες πίσω. Αλλά αν νιώθεις χειρότερα από πριν.. αν και δεν ξέρω αν είσαι όντως..
-    Καλά! Χειρότερα δεν είμαι..
-    Αυτό λέω!
-    Απλά μου λείπει αυτό το κάτι.. θέλω έναν άνθρωπο δίπλα μου.. αλλά όχι έναν όποιον να ‘ναι !
-    Καταλαβαίνω..
-    Θέλω να έχω την σχέση που είχα με τον Αντώνη.
-    Εννοείται! Αλλά όχι με τον Αντώνη. Χαχαχαχα!
-    Βλάκα! Αν αλλάξει ο Αντωνιός και βάλει τα ρούχα του αλλιώς.. μπορεί και με τον Αντώνη!
-    Πρέπει όμως να το πάρεις απόφαση και να είσαι σίγουρη για το αν θα γυρίσεις. Και σίγουρα θα πρέπει να αλλάξεις και  ‘συ γι’ αυτή τη σχέση.
-    Εε, χαίρω πολύ! Το θέμα είναι ότι σίγουρη δεν είμαι..
-    Αυτό που θέλεις πραγματικά το ξέρεις μόνο εσύ.
-    Και αν περάσει καιρός και ο Αντωνιός  δεν βάλει τα ρούχα του αλλιώς … αλλά αλλάξει style γενικά;
-    Η ουσία όμως δεν είναι να γυρίσεις τώρα γιατί μετά μπορεί να μην θέλει εκείνος.. εγώ πιστεύω πώς αν πραγματικά ήθελες θα είχες γυρίσει και θα τον κυνηγούσες εσύ τώρα. Το ξέρω ότι τον αγαπάς και ότι αυτό που έζησες δεν συγκρίνεται με τίποτε άλλο, αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου γιατί σκέφτεσαι να γυρίσεις και αν αυτό είναι αρκετό για ‘σένα.
-    Το θέμα είναι ότι απ’ ότι έχω καταλάβει τίποτα δεν είναι αρκετό για μένα και με τίποτα δεν είμαι ευχαριστημένη τελικά.. άνθρωποι σου λέει μετά.. μάλλον έχω το ανικανοποίητο.
-    Αν συμβαίνει αυτό.. τότε πραγματικά πρέπει να σκεφτείς και να συζητήσεις πολύ με τον εαυτό σου.. γιατί η αλήθεια είναι ότι ο Αντώνης σου προσέφερε πολλά πράγματα.
-    Δεν κάνω και τίποτα άλλο τον τελευταίο καιρό.. όλο με τον εαυτό μου συζητάω και απάντηση δεν βρήκα.. γι’ αυτό είπα μήπως το συζητήσω και με κανέναν άλλο για αλλαγή.. αλλά βρήκα άνθρωπο!
-    Χαχαχα… ωραία ρε! Λοιπόν 5 χρόνια με κάποιον είναι πολλά και ίσως είναι λογικό να σκέφτεσαι έτσι. Ένιωσες έτσι και με άλλες σου σχέσεις;
-    Εεεε… τώρα μου συγκρίνεις την βούρτσα με την π*****!
-    Χαχαχα… ο Αντώνης τι είναι;
-    Η βούρτσα βλάκα μου!
-    Νιώθεις γενικότερα έτσι από τη ζωή σου;
-    Όπα κάτσε να ξαπλώσω άρχισε να γίνεται πολύ ψυχαναλυτικό το κλίμα.
-    Σοβαρά τώρα, υπάρχει κάτι που σε ευχαριστεί αυτόν τον καιρό;
-    Μμμμ …δεν θέλω να είμαι και αχάριστη.. δεν ξέρω.. θα σου έλεγα όχι αλλά δεν μπορεί κάτι θα υπάρχει που απλά δεν μου έρχεται τώρα.
-    Στόχους έχεις βάλει;
-    Ναι αλλά δεν βλέπω να γίνεται κάτι. Όλα αυτά αισθάνομαι ότι με τραβάνε πίσω.
-    Τι είναι αυτό που θα ήθελες να κάνεις πολύ αυτό τον καιρό;
-    Να φυυυυυυύγω, να εξαφανιστώ.. γίνεται;
-    Και πού να πάς;
-    Δεν ξέρω..κάπου.. οπουδήποτε.. διακοπές..να πάω στις Μαλδίβες να αράξω στην ξαπλώστρα μου να πίνω τα κοκτέιλ μου και να είμαι αρχόντισσα!
-    Αχ πόσο σε νιώθω ..
-    Ξέρεις πώς αισθάνομαι γενικά; Ότι τα έχω κάνει γενικώς ΣΚΑΤΑ, σε όλους τους τομείς, και δεν ξέρω πώς να τα φτιάξω.
-    Τότε ξεκίνα να βάζεις στόχους για κάθε ένα τομέα ξεχωριστά. Όταν έχεις φτάσει τόσο κάτω είναι εύκολο το που θα πάς.. ΠΑΝΩ! Αν αρχίσουν να φτιάχνουν τα πράγματα σε άλλους τομείς εκτός του ερωτικού τότε πιστεύω θα βρεις τη λύση και σε αυτόν.
-    Λες;
-    Προσπάθησε, αν σου φτιάξει η διάθεση από άλλα πράγματα τότε θα δείς τι έχεις πραγματικά ανάγκη. Σημασία έχει τι θα θέλεις όταν θα είσαι καλά μέσα σου από τις δικές σου δυνάμεις. Τώρα ίσως πέσεις σε παγίδες και γρήγορες/απελπισμένες λύσεις. Σίγουρα μπορούμε να είμαστε καλά και χωρίς σχέση, απλά η ‘σχέση’ είναι το κερασάκι που τα κάνει όλα καλύτερα! Ίσως πρέπει να τα βρεις πρώτα με τον εαυτό σου και μετά όλα θα ξεκαθαρίσουν.
-    Άρε Ιφιγένεια… δεν είσαι και κοντά να σε πάρω αγκαλίτσα…
-    Κοριτσάκι μου.. εγώ θέλω να μου μιλάς και να βοηθάω όσο μπορώ.. δεν θέλω να σε νιώθω έτσι..
-    Αχ…πότε θα έρθει ο καιρός που θα είμαι πάλι στην Αθήνα; Δεν μπορώ άλλο εδώ..
-    Θα έρθει.. μπορείς.. μια χαρά είσαι Κατερίνα.
-    Άσε τις Μαλδίβες.. και η Αθήνα μια χαρά είναι μην είμαστε και άπληστες!
-    Αν περνάς καλά.. όπου και να είσαι παράδεισος είναι..
-    Speaking of the devil… με παίρνει τηλέφωνο ο Α.
-    Χαιρετίσματα να του δώσεις.. σε αφήνω εγώ.. να μου προσέχεις..

Και κάπως έτσι έκλεισα συγκινημένη την κάμερα… και ναι! Ένιωθα ευτυχισμένη μετά από καιρό.. γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από την φiλία…





..............................................

Βαδίζω τυφλά με λέξεις κεριά
αφήνω να ακουστεί
η ομορφιά στη σιωπή
φροντίζω να πέφτω αργά...

Μου λείπεις γιατί
σε θέλω γιατί
με κάνεις να τρέμω από φόβο μη σε χάσω
πριν σε ξεπεράσω...

Μα είσαι δικιά μου και πάντα θα είσαι
κι ας είσαι κοντά μου κι ας μην είσαι
ψάχνω τρόπο μες στα όνειρά μου
λίγο πριν σε χάσω να σε φέρω κοντά μου
να σου δείξω πως τα 'χω χαμένα
για να σε σώσω
να σε σώσω από μένα...
.....................................................
Υ.Γ.1: Την Παρασκευή τελικά έρχεται ο Α. …Pray for me!!!
Υ.Γ.2: Το μοναδικό τραγούδι που μπορεί να περιγράψει το πώς νιώθω αυτή  τη στιγμή..
Υ.Γ.3: Sorry για την "κατάθλιψη" των τελευταίων post αλλά μου είναι αδύνατον αυτή την περίοδο να γράψω κάτι χαρούμενο... σας δίνω τον λόγο μου όμως για την επόμενη εβδομάδα!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email