Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ...

Kυρίες και κύριοι είμαστε έτοιμοι για απογείωση.
Θα χαμηλώσουμε τα φώτα της καμπίνας για λόγους ασφαλείας...

Και το ταξίδι ξεκινά...

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Αισθάνομαι σαν...
μια μύγα που χτυπάει συνέχεια πάνω στο τζάμι γιατι δεν το χωράει το μυαλό της οτι αν και αόρατο είναι αδιαπέραστο..
Προσπαθώ να θυμηθώ..
Δεν θυμάμαι μέρες.. μόνο στιγμές..


Νύχτωσε...  


Το μόνο που φοβάμαι είναι ο φόβος..


Που είσαι; 





  Πουθενά...

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

ΜΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΓΚΑΛΙΑ...


Ξέρεις τι συμβαίνει με μένα;
Μπερδεύομαι.. μπουρδουκλώνω τα πόδια μου και πέφτω κάτω και τσακίζομαι..
Πονάω όμως δεν κλαίω..
Πονάω μα δεν το δείχνω..
Έτσι και σήμερα.. νόμιζα οτι μπορώ να τρέξω και να φτάσω δίπλα σου..
Έτρεξα.. νόμιζα οτι τα κατάφερνα.. όμως τυφλώθηκα απο το φώς του ήλιου και τσακίστηκα..
-Μα καλά τυφλή είσαι;
 Αφού αυτός τρέχει με χίλια.. που και πως να τον προλάβεις;
-Χθές τον πρόλαβα..
-Χθές κουράστηκε και έκανε μια σταση να ξεκουραστεί.. γι'αυτό τον πρόλαβες ηλίθια..
-....
-Τι με κοιτάς; σου έχω πεί τόσες φορές.. μη κοιτάζεις τον ήλιο.. σε καίει και σε τυφλώνει .. Πονάς;
-Όχι..
-Λες ψέματα.. αφου έχεις ματώσει..
-Ε και; Τα πόδια μου όλο πληγές είναι το συνήθισα..
-Ωραία! κοίτα να συνηθίσεις και τη μοναξιά τώρα..
-Δεν μπορώ..
-Μπορείς!
-Δεν μπορώ σου λέω..
-Σκάσε.. είπα μπορείς..
-Μια αγκαλιά θέλω μόνο... αλήθεια..
-Δεν υπάρχει αλήθεια..
-Υπάρχει μα την κρύβει καλά το ψέμα..
-Και αγκαλιά που θα βρείς; στο ψέμα ή στην αλήθεια;
-Στην αλήθεια..
-Μα πόσο ανόητη μπορεί να είσαι... 
-Ίσως και να είμαι.. δεν θα πάψω ποτέ ομως να ψάχνω την αλήθεια  , θα συνεχίζω να κοιτάζω τον ήλιο κι ας τυφλώνει, θα τρέχω ακόμα και αν πέφτω κάτω και τσακίζομαι.. γιατί η αγκαλιά που θέλω τα αξίζει όλα..
-....
-Δεν μιλάς ε;
-Σκέφτομαι..
-Τι;
-Αν τα άξιζει ολα αυτά τότε θα έπρεπε να την έχεις... πάλι κάπου κάνεις λάθος..
-....
-Είσαι σίγουρη οτι τα αξίζει;
-Ναι!
-Εγω πάλι όχι..
-Και να μην αξίζει εγώ πάλι θέλω να τα δώσω..
-Εσυ είσαι τρελή δεν εξηγείται..
-Μπορεί.. ψεύτικη όμως δεν είμαι.. 
-Σταμάτησε το αίμα;
-Ναι..
-Που πάς;
-Να τον προλάβω..
-Μέσα στη νύχτα;
-Έχω το φεγγάρι να φωτίζει.. 
-Και αν έχει πάει μακριά;
-Δεν είναι μακριά..
-Πως το ξέρεις;
-Δεν τρέχει τις νύχτες..
-Γιατί;
-Φοβάται..
-Το σκοτάδι;
-Οχι.. το φεγγάρι.. γιατί οταν το κοιτάζει βλέπει την αλήθεια.. και έρχεται πάλι σε μένα..



Κάποιες μέρες κυλάνε πιο γρήγορα..
Και είναι έπειτα εκείνες οι νύχτες οι σκοτεινές που ξαπλώνεις στο κρεβάτι και ψάχνεις μια αγκαλιά να χωθείς.. μα δεν την βρίσκεις..
και η καρδια βαραίνει, γιατί τα όρια που σου έχουν δοθεί τόσο ξεκάθαρα απο εκείνον σε φυλακίζουν..
Που θέλεις να δοθείς και δεν μπορείς..
Που η ανασφάλεια κατακλύζει το είναι σου και η αναγκη να αγαπήσεις και να αγαπηθείς κατακρεουργει την ύπαρξη σου..
Είμαι και εγώ εδώ!!!! Γιατί δεν με βλέπεις;; Γιατί δεν είμαι ξεχωριστή για σένα;;
Είναι απλά αυτές οι μέρες που με κάνεις ευτυχισμένη και που μετά ξέρω οτι μέχρι εκεί είναι..

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

In the arms of an Angel..


Κοιτάζω το ρολόι απέναντι μου.. 9:15
2 ώρες ακόμα..
Ο Στάθης μου πήρε μπισκότα απο βρώμη και σιτάρι..
Μα καλά πώς του ήρθε;
Ανοίγω ένα... δεν είναι άσχημα τελικά..


Το τηλέφωνο δεν έχει σταματήσει να χτυπάει απο το μεσημέρι..


Είμαι καλά... ακόμα...


Μόνο που το κεφάλι μου κοντέυει να σπάσει..
Με πήρε τηλέφωνο ο Αντώνης..
Να πώ οτι δεν το περίμενα θα πώ ψέματα..


9:30.. Τελικά η ώρα περνάει αργά.. ή μήπως πολύ γρήγορα...;
Και εσυ τελικά, έφυγες αργά ή γρήγορα;
Το σκέφτομαι για λίγο..
Έφυγες γρήγορα..πολύ γρήγορα..
Το καλοκαίρι είχαμε πεί οτι θα το περνούσαμε  στο καινούριο σπίτι στο χωριό..
Δεν πρόλαβα να τελειώσω το τετράδιο με τις συνταγές σου..
Μου είχες δείξει 10 φορές πώς φτιάχνεται η πάστα ψυγείου αλλά εγω συνέχιζα να σου φέρνω τα υλικά και το τάπερ για να την κάνουμε μαζί.. γέλαγες..
Ήθελα να την έχεις κάνει εσύ.. γιατί μου ξυπνούσε γλυκές αναμνήσεις..
Με έπαιρνες τηλέφωνο και μου έλεγες να προσέχω και να ντύνομαι καλά γιατί άκουσες στις ειδήσεις οτι θα κάνει κρύο στη Δράμα..


Είμαι καλά... ακόμα..


Το κεφάλι μου συνεχίζει να πονάει..
Το ράδιο δεν βοηθάει καθόλου..
Προσπαθώ να μείνω δυνατή..
Είμαι δυνατή..
Τι πειράζει αν λυγίσω για λίγο;
Εξάλλου μόνη μου είμαι..
Τον Στάθη τον έδιωξα, δεν υπήρχε λόγος να μείνει..ήδη έκανε πολλά για μένα..
Τελικά καλά λένε..
Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται..
Και ο Στάθης είναι φίλος..
Απο τους ελάχιστους εδω πέρα..
Μπορεί και ο μόνος..


Άνοιξα και δεύτερο μπισκότο..
Αναρωτιέμαι γιατι απαγόρευσαν το κάπνισμα..
Ενα τσιγάρο τώρα θα το έκανα..
Μη σου πώ και δύο..


Καλά είμαι.. ακόμα..


Κοντεύει 10..
Έχει αρχίσει και με πιάνει ρίγη..
Νομίζω οτι ανεβάζω πυρετό..
Μπα.. ιδέα μου είναι.. ίσως φταίει η κούραση..
Άκου βρώμη.. αλλά θα μου πεις εδω με έβαλε να πιώ κράνα...
Αρε Στάθη..


Ακούω εναν ήχο..
Μου θυμίζει το μουσικό μου κουτί...
Προσπαθώ να καταλάβω απο που έρχεται ο ήχος..
Δεν πρέπει να είναι απο το ράδιο..
Λές να είναι σημάδι;
Αυτό είναι .. ΕΛΠΙΔΑ..


ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..
ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..
ΠΑΝΤΑ.. 
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ..
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ..

Στάθη, Ιφιγένεια, Αντώνη.. Σας ευχαριστώ για όλα..


Υ.Γ. Συγγνώμη που χάθηκα,πέρασα δύσκολα, περνάω δύσκολα.. Προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου.. Είμαι δυνατή όμως και θα τα καταφέρω.. το υπόσχομαι.. σε 'μένα..σε 'σας.. για 'μένα..για 'σάς...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email