Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Αισθάνομαι σαν...
μια μύγα που χτυπάει συνέχεια πάνω στο τζάμι γιατι δεν το χωράει το μυαλό της οτι αν και αόρατο είναι αδιαπέραστο..
Προσπαθώ να θυμηθώ..
Δεν θυμάμαι μέρες.. μόνο στιγμές..


Νύχτωσε...  


Το μόνο που φοβάμαι είναι ο φόβος..


Που είσαι; 





  Πουθενά...

12 σχόλια:

Adis είπε...

Προσπαθείς να θυμηθείς?
Τι πράγμα?.. Το γιατί?..

Πολλά πράγματα είναι ανεξήγητα ξέρεις και σ' αφήνουν μόνο/η σου εκεί ν' απορείς πως έφτασαν σε τέτοιο σημείο.. Άδικα σε τρως... Αν δεν είναι εκεί κάποιος να σου δώσει μια απάντηση εξ αρχής, δε θα 'ρθει ούτε αργότερα.. Όσο κι αν επιμένεις, όσο κι αν περιμένεις.. Αυτό τουλάχιστον έμαθα τις τελευταίες μέρες...
Και όπως είπες, νύχτωσε.. Και θα ξανανυχτώσει, αφού ξημερώσει.. Και ξανά και ξανά.. Εγώ κουράστηκα απ' όλο αυτό, εσύ? Θέλει δύναμη να ζεις έτσι (κι ας μην το εκτιμούν κάποιοι), αλλά πόσο θ' αντέξεις? Δε θέλω να μου πεις εμένα, απλά να το ξέρεις για 'σένα.. Για να μη μείνεις άοπλη ξαφνικά κάποια στιγμή.. Και τότε θα 'ναι πιο δύσκολο...


Καλή σου μέρα Κατερίνα.. :)

efhbos είπε...

Μην τα παρατας...Χρονο χρειαζεσε...!
Και απλα μην το σκεφτεσε!

Dee Dee είπε...

Η ευτυχια ειναι στιγμες, λενε.... και η δυστυχια επισης, λεω εγω.

Αν νυχτωσε ειναι μονο και μονο για να ξημερωσει . Μεσα στο σκοταδι εκτιμας το φως, μην προσπερνας ετσι τις μερες :)

Φιλια Κατερινιω μου!

υ.γ. Δημουλα - Πληθυντικος αριθμος ---> αψογη επιλογη !

elpenor είπε...

Γεια σου Κατερίνα!

Σε διαβάζω καιρό χωρίς να αφήνω σχόλιο... Και αυτό σου το μήνυμα με έκανε να αφήσω, γιατί... δεν μου άρεσε ο τίτλος.. Κάθε τέλος είναι μια καινούργια αρχή, έτσι δεν λένε; Είναι... Και δεν σου το λέω έτσι.. Έχω βρεθεί σε αυτή την αρχή του τέλους... και μόνο αρχή καινούργια δεν φαινόταν... κι αν φαινόταν δεν είχα καμιά όρεξη να τη δω. Μα ισχύει. Κάθε τέλος είναι μια καινούργια αρχή. Να την κυνηγήσεις αυτήν την αρχή, κράτα τις στιγμές σου που είναι πολύτιμες και .. βουρ για την αρχή :)

Katerina... είπε...

...Adis...

Εχω αρχίσει να το αποστηθίζω το όλο "παραμύθι"...
Και να σκεφτείς εγω δεν ήμουν ποτέ καλή στην αποστήθιση...
Άοπλη ήμουν... μέχρι χθές..
Αλλά δεν θέλω πόλεμο.. ειρήνη θέλω...
Σήμερα ξημέρωσε μια καινούρια μέρα...
Καλήμέρα!

Katerina... είπε...

...efhbos...
Ποτέ δεν θα τα παρατήσω...
Αλλά να μην το σκέφτομαι...
όχι αυτό δεν μπορώ να το κάνω...
Είναι δύσκολο αλλά θα περάσει το ξέρω..

Katerina... είπε...

...Dee Dee...

Και εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου...
Όλα στιγμές είναι...
Δεν προσπερνώ τις μέρες... μάλλον αυτές με προσπερνούν... ;)

Καλή σου μέρα κοριτσάκι!

Katerina... είπε...

...elpenor...

Εγώ την βλέπω την αρχή..
Και πίστεψε με έχω πολύ όρεξη να τη δω και να τη ζήσω...

Χαίρομαι πολύ που άφησες σχόλιο...
Θα ήθελα να σε έχω μάθει νωρίτερα..
Αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ... έτσι δεν λένε;

Καλως ήρθες και επίσημα πλέον :)

panagiotis είπε...

Πολυ καλη η παρομοιωση με τη μυγα.Και αν τελικα ρε κατερινα δεν σε φοβιζει ο φοβος? αν σε φοβιζει η ληθη, η απωλεια της μνημης, του κυριου ονοματος των φοβων σου οπως λεει και η Δημουλα? Αν πρεπει να προχωρησεις ενω εσυ δεν το θελεις, δεν εισαι ετοιμος/η? Ρωταω πολλα ε?

Katerina... είπε...

...panagiotis...

Αν η αγάπη είναι ο φόβος..
τότε είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους...
Όπως οι φόβοι, έτσι και οι νύχτες πληθαίνουν με την απώλεια του έρωτα
και καθιστούν βασανιστική τη ζωή αυτού που μένει.
Η απώλεια πολλαπλασιάζει τις αγωνίες, τους φόβους, τις ανασφάλειες.
Τη νύχτα όλα είναι πιο δύσκολα.
Οι άνθρωποι είναι ακόμα πιο μόνοι δίχως το θόρυβο και τους περισπασμούς της μέρας.
Αν δεν είσαι έτοιμος να φύγεις..
Τότε υπομένεις ολα τα παραπάνω..
Και αν τελικά η αγάπη είναι ο φόβος..
Τότε ναί δεν με φοβίζει σίγουρα ο φόβος...

Άνεμος είπε...

Αυτή η δύσκολη ώρα η νυχτερινή... Πόσα έχει ακούσει... πόσα έχει ζήσει... Και δε περνάει με τίποτα...

Κουράγιο...

Καληνύχτα!

Katerina... είπε...

...Ανεμος...

Αχ... εμένα μου λες;
Ειναι κατι νυχτες,που τ'αστερια κατεβαινουν χαμηλα,
που ολα σιγοτραγουδουν,ακομα και οι πετρες...

"Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι
άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται…
Ονειρεύονται και ελπίζουν…"
Αλκυόνη Παπαδάκη - Το χρώμα του φεγγαριου-

Καληνύχτα..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email