Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

In the arms of an Angel..


Κοιτάζω το ρολόι απέναντι μου.. 9:15
2 ώρες ακόμα..
Ο Στάθης μου πήρε μπισκότα απο βρώμη και σιτάρι..
Μα καλά πώς του ήρθε;
Ανοίγω ένα... δεν είναι άσχημα τελικά..


Το τηλέφωνο δεν έχει σταματήσει να χτυπάει απο το μεσημέρι..


Είμαι καλά... ακόμα...


Μόνο που το κεφάλι μου κοντέυει να σπάσει..
Με πήρε τηλέφωνο ο Αντώνης..
Να πώ οτι δεν το περίμενα θα πώ ψέματα..


9:30.. Τελικά η ώρα περνάει αργά.. ή μήπως πολύ γρήγορα...;
Και εσυ τελικά, έφυγες αργά ή γρήγορα;
Το σκέφτομαι για λίγο..
Έφυγες γρήγορα..πολύ γρήγορα..
Το καλοκαίρι είχαμε πεί οτι θα το περνούσαμε  στο καινούριο σπίτι στο χωριό..
Δεν πρόλαβα να τελειώσω το τετράδιο με τις συνταγές σου..
Μου είχες δείξει 10 φορές πώς φτιάχνεται η πάστα ψυγείου αλλά εγω συνέχιζα να σου φέρνω τα υλικά και το τάπερ για να την κάνουμε μαζί.. γέλαγες..
Ήθελα να την έχεις κάνει εσύ.. γιατί μου ξυπνούσε γλυκές αναμνήσεις..
Με έπαιρνες τηλέφωνο και μου έλεγες να προσέχω και να ντύνομαι καλά γιατί άκουσες στις ειδήσεις οτι θα κάνει κρύο στη Δράμα..


Είμαι καλά... ακόμα..


Το κεφάλι μου συνεχίζει να πονάει..
Το ράδιο δεν βοηθάει καθόλου..
Προσπαθώ να μείνω δυνατή..
Είμαι δυνατή..
Τι πειράζει αν λυγίσω για λίγο;
Εξάλλου μόνη μου είμαι..
Τον Στάθη τον έδιωξα, δεν υπήρχε λόγος να μείνει..ήδη έκανε πολλά για μένα..
Τελικά καλά λένε..
Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται..
Και ο Στάθης είναι φίλος..
Απο τους ελάχιστους εδω πέρα..
Μπορεί και ο μόνος..


Άνοιξα και δεύτερο μπισκότο..
Αναρωτιέμαι γιατι απαγόρευσαν το κάπνισμα..
Ενα τσιγάρο τώρα θα το έκανα..
Μη σου πώ και δύο..


Καλά είμαι.. ακόμα..


Κοντεύει 10..
Έχει αρχίσει και με πιάνει ρίγη..
Νομίζω οτι ανεβάζω πυρετό..
Μπα.. ιδέα μου είναι.. ίσως φταίει η κούραση..
Άκου βρώμη.. αλλά θα μου πεις εδω με έβαλε να πιώ κράνα...
Αρε Στάθη..


Ακούω εναν ήχο..
Μου θυμίζει το μουσικό μου κουτί...
Προσπαθώ να καταλάβω απο που έρχεται ο ήχος..
Δεν πρέπει να είναι απο το ράδιο..
Λές να είναι σημάδι;
Αυτό είναι .. ΕΛΠΙΔΑ..


ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..
ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..
ΠΑΝΤΑ.. 
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ..
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ..

Στάθη, Ιφιγένεια, Αντώνη.. Σας ευχαριστώ για όλα..


Υ.Γ. Συγγνώμη που χάθηκα,πέρασα δύσκολα, περνάω δύσκολα.. Προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου.. Είμαι δυνατή όμως και θα τα καταφέρω.. το υπόσχομαι.. σε 'μένα..σε 'σας.. για 'μένα..για 'σάς...

6 σχόλια:

panagiotis είπε...

Μου/μας ελειψες.Μη ζητας συγγνωμη.Συνεχισε να εχεις τη δυναμη που "βγαζεις" στο υστερογραφο. Η σκεψη μου μαζι σου....

#lockheart# είπε...

Κοριτσακι μου...

δε ξερω τι περνας...
κουραγιο ομως κι ολα θα περασουν...
να ελπιζεις και να χαμογελας ε;
εστω και μελαγχολικα...

σε φιλω...

Άνεμος είπε...

Κατερίνα, ελπίζω αυτό που περνάς να το περάσεις χωρίς απώλειες... Ακούγεται δύσκολο... Φαντάζομαι είναι πολύ πιο δύσκολο απ ότι ακούγεται...

Κουράγιο κοριτσάρα... Ότι και να είναι, δε μπορεί παρά μια μέρα να περάσει...

Φιλάκια και περαστικά σου...

Adis είπε...

Πρώτα πρώτα: "Το καλοκαίρι είχαμε πεί οτι θα το περνούσαμε στο καινούριο σπίτι στο χωριό.."

Με κάτι τέτοια (που τελικά το μόνο που κάνουν είναι να σε θλίβουν) σταμάτησα να δίνω τόσο μακρινές υποσχέσεις..

Τουλάχιστον στην αρχή είπες ότι είσαι ακόμη καλά..

Ξέρω ότι είναι δύσκολες τέτοιες φάσεις, αλλά δε σε φοβάμαι, θα βρεις την άκρη σου, το δρόμο σου... ;)

Καλή σου μέρα! :)
Φιλιά.

Dee Dee είπε...

Οτι κι αν ειναι "θα περασει" λεμε
.

Κι αν το σκεφτεις, δε λεμε ψεματα, ετσι ειναι.

Οσο κι αν δεν θελουμε να παραδοθουμε, οσο κι αν θελουμε να κρατησει , οσο κι αν φοβομαστε οτι θα φανουμε "λιγοι" αν ξεχασουμε.

Καποια κενα δεν αναπληρωνονται ποτε. Ειναι η φυσιολογικη ροη της ζωης ετσι, θα ηταν αδικο να τα αναπληρωναμε.

Η ζωη συνεχιζεται (ποσο απλο ακουγεται ε;) και σου ευχομαι ειλικρινα να εχεις γρηγορη αναρρωση , να καλμαρει ο πονος και να πιαστεις ξανα απο τα ομορφα γυρω σου!

Και να θυμασαι, οτι μονο αν λυγιζεις αντεχεις, αν οχι, απλα σπας!

υ.γ. Η γιαγια μου εκανε κρανα :)

Καλημερα Κατερινα μου!!

Auctor ignotus είπε...

Γλυκειά μου,

Υπάρχουν ορισμένα πράγματα - και το ξέρουμε όλοι καλά - που είναι πάνω από τις δυνάμεις μας... Δεν είναι ελεγχόμενα, έρχονται και σκάνε μπροστά στα πόδια μας, απότομα...

Σε αυτές τις φάσεις, χρειάζονται δύο πράγματα, άνθρωποι που τους κοιτάς στα μάτια και καταλαβαίνουν και πίστη πως όσο και αν μας ματώνουν οι απώλειες, ευτυχώς είναι στη φύση μας όχι να τις ξεπερνάμε, αλλά να τις τοποθετούμε στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας...

Καλή δύναμη...
Όλοι εμείς είμαστε εδώ και περιμένουμε να γυρίσεις...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email