Παρασκευή, 2 Απριλίου 2010

Memoires d'une époque révolue



Κάθομαι στο σαλόνι και κοιτάζω φωτογραφίες..
Κάθε φωτογραφία και χαμόγελο..
Κάθε χαμόγελο και μια στιγμή..

Χαμόγελο 1ο..
Αναμνηστική φωτογραφία απο το Δημοτικό..
Θυμάμαι τον δάσκαλο του Δημοτικού μαζί και το 7 που μου έβαλε στη Γεωγραφία..
Δεν ήξερα βλέπεις απέξω τους Νομούς και τις πρωτεύουσες τους..
Βλέπεις η Ελλάδα μου φάνταζε μικρή.. εγώ ήθελα να μάθω για όλο τον υπόλοιπο κόσμο..
Έτσι μπήκε το 7 που να σου πω την αλήθεια εγώ το χάρηκα γιατί μού άρεσε σαν νούμερο..
Σε αντίθεση με τη μαμά και τον μπαμπά που άρχισαν να σκέπτονται το ενδεχόμενο να ξεκινήσω ιδιαίτερο στη γεωγραφία.. τελικά το 7 στον επόμενο έλεγχο έγινε 9 αλλά εγώ παρέμεινα αγεωγράφητη μέχρι και σήμερα!

Χαμόγελο 2ο...
Φωτογραφία με τον ξάδερφο μου να παίζουμε πιάνο..
Και έπειτα το πιάνο.. τα ίδια ξανά και ξανά γιατί ήμουν μέτρια με τις κλίμακες και μία δεν τις πήγαινα γιατί έπρεπε να θυμάμαι τον οπλισμό απέξω. Και επέμενα να παίζω μόνο ότι μου αρέσε και φώναζε η κυρία Χριστιάνα πως ήμουν πολύ μέτρια και πως ασκήσεις δεν διάβαζα ποτέ μου..
Και ας χάρηκαν όλοι που στα 11 μου έπαιζα το Fur Elise.. θα παρέμενα μέτρια μέχρι να μάθω κλίμακες και σωστούς δαχτυλισμούς! Και ακόμα μέτρια παραμένω γιατί μπροστά σε κόσμο δεν παίζω σχεδόν ποτε.. αλλά η αλήθεια είναι πως δεν με νοιάζει και πολύ...
Και ας είναι ο Τiersen απλά καλός, για μένα θα είναι μοναδικός.
Και ας είναι το Αmelie σαχλό, για μένα θα είναι απλά "εγώ"..

Χαμόγελο 3ο..
Φωτογραφία απο τα γνωστά Κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια..
Κάθε Κυριακή μαζευόμασταν όλη η οικογένεια στη γιαγιά μου.. 
Πηγαίναμε απο νωρίς με την ξαδέρφη μου να βοηθήσουμε τη γιαγιά στο μαγείρεμα..
Η κaθεμία είχε τη δική της ποδιά και το δικό της πόστο..
Εγω καθάριζα τις πατάτες, αναίμακτα τις περισσότερες φορές, εκείνη τις έκοβε.
Συνέχεια είχαν οι σαλάτες που τους έβαζε η ξαδέλφη μου λάδι και αλάτι και έγω έτριβα μυζήθρα..
 Το μενού δεν άλλαζε ποτέ..
Σαλάτα μαρούλι, για τους μισούς
Σαλάτα λάχανο, για όσους δεν έτρωγαν μαρούλι.
Πατάτες τηγανιτές, για όλους φυσικά..
Κρέας κοκκινιστό, για όλη την οικογένεια
Κρέας λεμονάτο, για την ξαδέρφη μου που στο φαγητό είναι δύσκολη..
Μακαρόνια
 Καθόμασταν όλοι σε συγκεκριμένες θέσεις.. 
Απο τη μία πλευρά ο μπαμπάς, εγώ και ο παππούς..
Απο την άλλη η μαμά , η θεία και ο θείος ..
Και στα κεφάλια του τραπεζιού απο τη μία η γιαγιά και απο την άλλη τα ξαδέρφια μου..


Χαμόγελο 4ο 
Φωτογραφία με τα (ξ)αδέρφια μου..
 "Μη μαλώνετε μάνα μου, να είστε αγαπημένα.." έλεγε ο παππούς..
Όλοι μαζί μεγαλώσαμε στο ίδιο σπίτι.. 
Κάτω η γιαγιά και ο παππούς ,πάνω έγω, και πιο πάνω τα ξαδέλφια μου..
 Ο Παναγιώτης (3 χρόνια μεγαλύτερος), η μεγάλη (εγω) και η μικρή (ξαδέλφη Κατερίνα, 3 μήνες μικρότερη)..
Έτσι μας φώναζαν..και μας φωνάζουν ακόμα και σήμερα !
Ο Παναγιώτης όταν ήμασταν μικρές έπαιρνε ενα ψεύτικο ντουφέκι που είχε και μια καρέκλα και καθόταν έξω απο το δωμάτιο που ήταν οι κούνιες μας για να μας φυλάει..
Καθώς μεγαλώναμε οι ρόλοι άλλαξαν κάπως..
Άρχισαν οι τσακωμοί.. και το ξύλο..
ΠΟΛΥ ΞΥΛΟ!!!
Η ξαδέρφη μου πάντα καθόταν και τις έτρωγε..
Εγω επειδή ήμουν απο μικρή αντιδραστική έριχνα κάνα-δυό καλές ..
Ο ξάδερφος πάντα λέει "μπορεί να μην είχες δύναμη να με κουμαντάρεις αλλά είχες νεύρο!!" και εγώ καμαρώνω κάθε φορά σα χαζή!
Παρ' όλους τους τσακωμούς μας όμως.. ήμασταν και παραμένουμε πολύ αγαπημένοι και δεμένοι..
Και όσοι μου λένε "Μοναχοπαίδι ε; δεν θα ήθελες και ένα αδερφάκι;" 
Πάντα τους λέω πώς έχω δυο αδέρφια τα ξαδέρφια μου..

Απόψε ηταν η βραδιά των αναμνήσεων..
Η Αθήνα, το πατρικό μου, οι γονείς, οι φίλοι, το πιάνο μου .. 
Όλα μπήκαν σε ενα άλμπουμ και κλείστηκαν μέσα στο μπαούλο της καρδιάς μου..
Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια..
Πότε ζούσα εδώ;
Τώρα μπαίνω σε ενα σπίτι που δεν θυμίζει και πολλά απο μένα..
Σε ένα σπίτι που πάντα το βρίσκω διαφορετικό απ'ότι το άφησα..

8 σχόλια:

elpenor είπε...

"Απόψε ηταν η βραδιά των αναμνήσεων..
Η Αθήνα, το πατρικό μου, οι γονείς, οι φίλοι, το πιάνο μου ..
Όλα μπήκαν σε ενα άλμπουμ και κλείστηκαν μέσα στο μπαούλο της καρδιάς μου..
Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια..
Πότε ζούσα εδώ;
Τώρα μπαίνω σε ενα σπίτι που δεν θυμίζει και πολλά απο μένα..
Σε ένα σπίτι που πάντα το βρίσκω διαφορετικό απ'ότι το άφησα.."

Το έχω πει ως σήμερα για δυο μέρη αυτό... και ξέρω ότι θα το πω και για το μέρος που είμαι τώρα... ήδη το λέω για τα πρώτα χρόνια, κι ας μην έχω αλλάξει ούτε καν σπίτι - έχω αλλάξει όλα τα άλλα.

Έτσι είναι για όλους μας, Κατερίνα... Περνάμε θαρρείς μια ζωή ολόκληρη κάπου και μετά γυρνάμε σαν επισκέπτες... άλλοι πιο συχνά, άλλοι λιγότερο συχνά και άλλοι σπάνια....
Και καμιά φορά αυτή η αίσθηση του "επισκέπτη" μες στην ίδια σου τη ζωή, αυτή που ζωή σου ήταν, πονάει λίγο... αλλά... πώς αλλιώς; Έτσι είναι η ζωή... προχωράει... Και το παιδικό μας δωμάτιο γίνεται ένα δωμάτιο ξένο στο οποίο περνάμε ελάχιστες μέρες το χρόνο και κοιτάζουμε με αμηχανία όλα εκείνα που από τα χέρια μας είχαν τοποθετηθεί κάποτε στις γωνιές του και η μαμά τα έχει αφήσει όπως τα αφήσαμε... αμηχανία γιατί μοιάζουν σαν να ανήκουν σε έναν άλλον άνθρωπο όλα αυτά...

Σε ευχαριστώ που μου θύμισες τα συναισθήματα που θα νιώσω αύριο :), αλλά και τα μεσημεριανά τραπέζια με τον παππού και τη γιαγιά... Στο δικό μας το τραπέζι πάντα ο παππούς στην κεφαλή να καμαρώνει την οικογένεια του... Κι εγώ όταν καθόμουν ακριβώς δίπλα του να καμαρώνω με τη σειρά μου σαν παγόνι για την προνομιούχα θέση :)) Και πόσο σκληρό είναι (για μένα ή για εκείνον, δεν ξέρω) που μερικές φορές, όπως τώρα, αντί να θυμάμαι τον παππού, θυμάμαι τη φωτογραφία του παππού που τώρα πια στολίζει το τραπεζάκι του σπιτιού του... παππού και της γιαγιάς.

Ποπο... πολλά είπα και είμαι... και καινούργια εδώ :P (μάλλον το savoir vivre επιτάσσει να μην του παίρνεις του αλλουνού τα αφτιά με το καλημέρα σας, αλλά δεν πειράζει :))) )

Καλή Ανάσταση!

stolenblood είπε...

πολύ γλυκιά ανάρτηση! μου ξέθαψε και εμένα αναμνήσεις που είχα ξεχάσει,αναμνήσεις που φέρνουν γαλήνη στην καρδιά, μια πικρή μελαγχολία και ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη! καλό απογεύμα και πάντα να γελας : )!!!

Adis είπε...

Χαμόγελο 1ο:
Στα φρύδια σου, εμείς να 'μαστε καλά! ;) Μήπως θα σου χρειαστεί και ποτέ? Ίσως, αλλά μέχρι τότε ίσως και να μάθεις..

Χαμόγελο 2ο:
Αν δε σε νοιάζει εκεί τελειώνει το θέμα, αλλά άσε με να σου πω κάτι. Είπες το Amelie σαχλό??? Πρώτα πρώτα πες μου τι θα πει σαχλό.. Και δεύτερον πως μπορείς να χρησημοποιείς τέτοιες λέξεις όταν μιλάς για μουσική!? Η μουσική είναι για να εκφράζει τους ανθρώπους. Όταν ένα κομμάτι εκφράζει έστω και έναν πάνω στον πλανήτη τότε έχει πετύχει το σκοπό του. Οπότε δε μπορείς να πεις για κανένα τραγούδι πως είναι σαχλό, ή ανούσιο, ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.. (Μη κοιτάς που τα 'πα λίγο απότωμα, με καλή διάθεση στα λέω!) :)

Χαμόγελο 3ο:
Όλα τα λεφτά! :) Λατρεύω τέτοιες φωτογραφίες γιατί φέρνουν πίσω τις πιο γλυκιές οικογενιακές αναμνήσεις..

Χαμόγελο 4ο:
Ε αυτά όλοι τα περνάμε πάνω κάτω, αλλά στο τέλος τα ξεχνάμε.. ;)
Εγώ έχω ένα μικρότερο αδερφό, όχι πολύ 3 χρόνια. Ξύλο που 'χει φάει λέει... xD Τώρα όμως μεγαλώσαμε πια...
Να τους χαίρεσαι πάντως και να σε χαίρονται και αυτοί! :)

Χαίρομαι που σε όλες άφησες χαμόγελα, έτσι πρέπει να κάνουμε όλοι μας, γιατί που και που ξεχνάμε κάποιες αξίες..



Να 'σαι καλά και όσο γίνεται χαρούμενη. Καλά να περάσεις αυτές τις μέρες και να 'χεις κοντά σου ανθρώπους που αγαπάς.. Καλή ανάσταση. :)

Καληνύχτα Κατερίνα, πολλά φιλιά! :)

Katerina... είπε...

...elpenor...

Το savoir vivre δεν το λαμβάνουμε υπ'όψιν.. τουλάχιστον όχι εδω μέσα!
Εδώ ισχύει μόνο το vivre..
Kαι για να είμαι ειλικρινής η χαρά της Κατερίνας είναι να διαβάζει μεγάλα σχόλια :)

Πώς τα φέρνει όμως η ζωή...
Εγω δυσκολεύομαι να το πιστέψω...
Στην εφηβεία μου περνούσα ατελείωτες ώρες στο δωμάτιο μου... Ηταν ο δικός μου προσωπικός χώρος..
Και τώρα είμαι στο ίδιο δωμάτιο..
Δεν μου θυμίζει όμως τίποτα...
Λές και δεν έζησε κανένα παιδί εδώ...
Όταν μένω στο πατρικό μου κοιμάμαι σε ενα κατα τ'άλλα πολύ βολικό καναπέ, στο δεύτερο σαλόνι του σπιτιού...
το δωμάτιο μου...

Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη!

Katerina... είπε...

...stolenblood...

Αυτή τη μελαγχολία ένιωθα και έγω πρίν λίγες μέρες... μόνο που η δική μου είχε γεύση γλυκιά...

Σ'ευχαριστώ πολύ..
Χρόνια Πολλά, Χριστός Ανέστη..

Katerina... είπε...

...Αdis...

1o:
Εννοείται αλλά εεεεε.. η αλήθεια είναι πως υπάρχουν στιγμές που θα ήθελα να ξέρω..
Που θα πάει όμως.. κάποια στιγμή θα μάθω!

2ο:
Λέγοντας Amelie...εννοούσα την ταινία... (το συνδύασα λόγω Tiersen γιατί έχει γράψει τη μουσική) για μένα δεν είναι καθόλου σαχλή..
ίσα ίσα είναι απο τις αγαπημένες μου γιατί κάθε φορά που τη βλέπω είναι σα να βλέπω εμένα..
Τώρα οσον αφορά τον Tiersen και γενικά τη μουσική βρήκες λάθος άτομο...
Εύστοχη η παρατήρηση σου.. αλλά πραγματικά δεν θέλεις να ανοίξεις τη συγκεκριμένη κουβέντα μαζί μου..
πίστεψε με...
Με τη μουσική έχω τρέλα...
Και οταν λέω τρέλα το εννοώ..
(Μην αγχώνεσαι για το ύφος.. όσο απότομα θέλεις να τα λές.. δεν υπάρχει παρεξήγηση μεταξύ μας ;) εξάλλου και εγώ με καλή διάθεση απάντησα..)

3ο:
Και σε ποιον δεν φέρνουν... δε λές πάλι καλά που υπήρχαν ακόμη φωτογραφίες σε εκτυπωμένη μορφή;
Γιατί τώρα με τα ψηφιακά μέσα και με όλη αυτή τη νέα τεχνολογία.. ξέρεις πόσες τέτοιες στιγμές έχω χάσει;;
Και δεν είναι δύσκολο..
Ένα μπάμ κάνει ο σκληρός και είσαι έτοιμος!!!

4ο:
Όλοι έτσι είμαστε.. κάποια στιγμή μεγαλώνουμε... και ωριμάζουμε(;;;)


Σ'ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου :)
Εύχομαι να τα περάσεις και εσύ πολύ όμορφα αυτές τις μέρες Γιάννη μου...

Χρόνια Πολλά.. Χριστός Ανέστη!

Άνεμος είπε...

1ον: Fur Elise, θα ξαναπώ ότι είναι το αγαπημένο μου κομμάτι στο πιάνο... Μπορώ να το ακούω συνέχεια...

2ον: Και γώ μοναχοπαίδι. Αλλά είχα την ευτυχία να έχω ξαδέρφια σαν αδερφάκια όπως και σύ. Δεν απέχαμε σχεδόν καθόλου απο την έννοια...

3ον... Οικογενειακά τραπέζια... πόσο μου λείπουν... πόσο ξεχωριστά ήταν... πόσο ξεχωριστά παραμένουν στη καρδιά μου...

Χρόνια πολλά! Χριστός Ανέστη!
Φιλάκια και καληνύχτα!

Katerina... είπε...

...Άνεμος...

..τελικά όλοι έχουμε κοινά σημεία αναφοράς...
είτε με τον ένα..είτε με τον άλλο τρόπο..

Πολλά φιλιά!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email