Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Would you tell me how it could be any better than this?

Η αλήθεια είναι οτι οι τελευταίες 2 βδομάδες ηταν οι πιο ωραίες...
Σήμερα μετά απο 6 χρόνια βγήκα με κάποιον... 
Μου είχε λείψει όλο αυτό.. 
Κατα βάθως είχα ξεχάσει πως είναι να βγαίνεις ραντεβού.. 
Συγχώρεσε με που δεν μίλησα πολύ.. αλλά όλο αυτό σε συνδιασμο με τα νερά της Αγίας Βαρβάρας ήταν τόσο ... δεν ξέρω... ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα..
Πέρασα ΥΠΕΡΟΧΑ!
Σ'ευχαριστώ...


5 χρόνια σχέση και 3 άτυχες προσπάθειες ... Τελικά ίσως να υπάρχουν και Δραμινοί που μετράνε... τουλάχιστον σε μένα!!! 


Cross your fingers!!!!! Σας χρειάζομαι :))))


Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Ενα υπέροχο Σαββατοκύριακο...

Δεν υπάρχει πιο ωραία αίσθηση απο το να κάνεις ιππασία δίπλα στο Νέστο και να θαυμάζεις το ηλιοβασίλεμα...

Υ.γ. Στη φωτογραφία εγω.. Μου λείψατε...

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Thank you for making me what i am...



Υ.Γ. Συγγνώμη που δεν εχω απαντήσει ακόμα στα σχόλια σας στο προηγούμενο ποστ.. θα το κάνω μόλις βρω λίγο χρόνο...

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες...

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

I am ...?



Υπήρξε μια περίοδος (οχι πολύ μακρινή) που χαμογελούσα κάθε μέρα...
Τότε πίστευα πως όλα στη ζωή μου είχαν βρεί το νόημα τους.. πως όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους..
Ξυπνούσα το πρωί και ανυπομονούσα να ανοίξω τα παράθυρα για να αφήσω το φώς του ήλιου να μπεί..
Έλεγα καλημέρα και πραγματικά πίστευα οτι θα ηταν μια καλή μέρα..
Και ήταν!
Μέχρι που ένα πρωί ξύπνησα και δεν είχα το κουράγιο να ανοίξω τα παράθυρα..
Έμεινα για ώρες να κοιτάζω τα κουτάκια στα οποία είχα χωρέσει ολη μου τη ζωή..
Ηταν όλα προγραμματισμένα.. μέχρι και την πιο μικρή λεπτομέρεια..
Σκέφτηκα να τα παρατήσω ολα και να γυρίσω πίσω στην Αθήνα...
Γιατί όμως;;
Και ξαφνικά άρχισα να αναρωτιέμαι αν αυτή ηταν η ζωή που ήθελα να ζήσω..
Αφου τελικά εμένα εδώ είναι η ζωή μου..
Είναι λές και αυτή η πόλη φτιάχτηκε στα μέτρα μου..
Και μετά.. εκείνος..
Στην αρχή το δέχτηκε, μιας και οι δύο πιστεύαμε πως θα είναι προσωρινό..
Δεν ηταν εύκολο.. η απόσταση ποτέ δεν είναι εύκολη.. πόσο μάλλον οταν έχεις μάθει να ζείς με τον άλλον..
Αρχίσαμε να τσακωνόμαστε για το πότε θα έρθει.. μιας και εγω δεν προβλεπόταν να πάρω άδεια.. εκείνος έτρεχε με τη δουλειά του και κάπου εκεί .. το χάσαμε.. 
Εκείνος όμως δεν το έβαζε κάτω.. έλεγε " ενας χρόνος είναι θα περάσει.. θα γυρίσεις και θα δείς όλα θα πάρουν τον δρόμο τους"
Στην πορεία όμως το πλάνο άλλαξε.. ο ένας χρόνος έγινε δύο.. 
Και το μέσα μου άρχισε να φωνάζει...ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ.. ΕΔΩ!
Έμεινα ενα μήνα κλεισμένη στο σπίτι με τα παράθυρα κλειστά... άδειασα όλα τα κουτάκια στο πάτωμα..
Και τελικά πήρα την απόφαση μου..
Στην αρχή ηταν ακατόρθωτο.. μετά έγινε δύσκολο.. και τώρα είναι μια πραγματικότητα..

Μια πραγματικότητα που πολυ λίγοι αποδέχτηκαν.. θα μπορούσα να πω ελάχιστοι..
Εκείνος φυσικά δεν ανήκει στην παραπάνω κατηγορία.. και φυσικά δεν είναι ο μόνος..
Οι γονείς μου .. ακόμα δυσκολεύονται.. νομίζω πως καταβάθος πιστεύουν πώς κάποια στιγμή θα γυρίσω..
Η μητέρα μου προσπάθησε άπειρες φορές να με δελεάσει με δουλειές και πολύ καλούς αρχιτέκτονες και και και..
Αλλά ποτέ δεν με πίεσε.. 
Το ξέρω οτι στεναχωριούνται.. παρόλα αυτα στηρίζουν εμένα και την απόφαση που πήρα..
Το ίδιο και οι φίλοι μου..


Και έρχεται μια μέρα.. σαν τη σημερινή..
Που με βρίσκει το ξημέρωμα  να κοιτάζω τα άδεια κουτάκια.. να βαδίζω πλέον στα τυφλά..και να αναρωτιέμαι..


Τελικά άξιζε;;;


Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email