Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

I am ...?



Υπήρξε μια περίοδος (οχι πολύ μακρινή) που χαμογελούσα κάθε μέρα...
Τότε πίστευα πως όλα στη ζωή μου είχαν βρεί το νόημα τους.. πως όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους..
Ξυπνούσα το πρωί και ανυπομονούσα να ανοίξω τα παράθυρα για να αφήσω το φώς του ήλιου να μπεί..
Έλεγα καλημέρα και πραγματικά πίστευα οτι θα ηταν μια καλή μέρα..
Και ήταν!
Μέχρι που ένα πρωί ξύπνησα και δεν είχα το κουράγιο να ανοίξω τα παράθυρα..
Έμεινα για ώρες να κοιτάζω τα κουτάκια στα οποία είχα χωρέσει ολη μου τη ζωή..
Ηταν όλα προγραμματισμένα.. μέχρι και την πιο μικρή λεπτομέρεια..
Σκέφτηκα να τα παρατήσω ολα και να γυρίσω πίσω στην Αθήνα...
Γιατί όμως;;
Και ξαφνικά άρχισα να αναρωτιέμαι αν αυτή ηταν η ζωή που ήθελα να ζήσω..
Αφου τελικά εμένα εδώ είναι η ζωή μου..
Είναι λές και αυτή η πόλη φτιάχτηκε στα μέτρα μου..
Και μετά.. εκείνος..
Στην αρχή το δέχτηκε, μιας και οι δύο πιστεύαμε πως θα είναι προσωρινό..
Δεν ηταν εύκολο.. η απόσταση ποτέ δεν είναι εύκολη.. πόσο μάλλον οταν έχεις μάθει να ζείς με τον άλλον..
Αρχίσαμε να τσακωνόμαστε για το πότε θα έρθει.. μιας και εγω δεν προβλεπόταν να πάρω άδεια.. εκείνος έτρεχε με τη δουλειά του και κάπου εκεί .. το χάσαμε.. 
Εκείνος όμως δεν το έβαζε κάτω.. έλεγε " ενας χρόνος είναι θα περάσει.. θα γυρίσεις και θα δείς όλα θα πάρουν τον δρόμο τους"
Στην πορεία όμως το πλάνο άλλαξε.. ο ένας χρόνος έγινε δύο.. 
Και το μέσα μου άρχισε να φωνάζει...ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ.. ΕΔΩ!
Έμεινα ενα μήνα κλεισμένη στο σπίτι με τα παράθυρα κλειστά... άδειασα όλα τα κουτάκια στο πάτωμα..
Και τελικά πήρα την απόφαση μου..
Στην αρχή ηταν ακατόρθωτο.. μετά έγινε δύσκολο.. και τώρα είναι μια πραγματικότητα..

Μια πραγματικότητα που πολυ λίγοι αποδέχτηκαν.. θα μπορούσα να πω ελάχιστοι..
Εκείνος φυσικά δεν ανήκει στην παραπάνω κατηγορία.. και φυσικά δεν είναι ο μόνος..
Οι γονείς μου .. ακόμα δυσκολεύονται.. νομίζω πως καταβάθος πιστεύουν πώς κάποια στιγμή θα γυρίσω..
Η μητέρα μου προσπάθησε άπειρες φορές να με δελεάσει με δουλειές και πολύ καλούς αρχιτέκτονες και και και..
Αλλά ποτέ δεν με πίεσε.. 
Το ξέρω οτι στεναχωριούνται.. παρόλα αυτα στηρίζουν εμένα και την απόφαση που πήρα..
Το ίδιο και οι φίλοι μου..


Και έρχεται μια μέρα.. σαν τη σημερινή..
Που με βρίσκει το ξημέρωμα  να κοιτάζω τα άδεια κουτάκια.. να βαδίζω πλέον στα τυφλά..και να αναρωτιέμαι..


Τελικά άξιζε;;;


11 σχόλια:

mariposa είπε...

αν εκανες κατι που σε γεμιζει και σου αρεσει πιστευω οτι αξιζε..ακουγεται εγωιστικο αλλα τι να κανουμε..δεν μπορουμε να ξερουμε αν ο αλλος θα εκανε αναλογη θυσια για εμας..εκεινος γιατι δεν ηρθε??η σχεση σας γιατι βαλτωσε??κι εφοσον βαλτωσε γιατι δεν την ξεβαλτωσατε????τα κουτακια σου προσεχε..τιποτα στο συναισθηματικο κοματι δεν μπορουμε να το βαλουμε σε κουτακι...

καλη δυναμη, νομιζω σε καταλαβαινω σε ενα βαθμο..

annanas είπε...

Πρέπει να είσαι πολύ δυνατή, για να αφήσεις συνειδητά την πόλη, την οικογένεια, τους φίλους, εκείνον, για να ζήσεις στην επαρχία. Σε ζηλεύω.
Σε ένα μήνα πρέπει να δηλώσω πού θέλω να πάω για δουλειά κι ενώ θέλω όσο τίποτα να φύγω απ' τη βρωμούπολη, σ' αυτή την ηλικία δειλιάζω να κάνω νέα αρχή. Παλιότερα θα μπορούσα πιο εύκολα να φύγω.

efhbos είπε...

Μονο εσυ μπορεις να το απαντησεις αυτο...:/
Ποσες φορες και εγω τα εχω αναρωτηθει ολα αυτα...
Ο χρονος θα δειξει αν αξιζε.Παντος, πρσπαθησε να την κανεις οσο καλυτερη μπορεις, αλλιως σιγουρα δεν θα αξιζει!

Adis είπε...

Υπήρξε μια περίοδος (όχι πολύ μακρινή) που ξυπνούσα το πρωί και δεν είχα διάθεση να σηκωθώ απ' το κρεβάτι.. Και τότε πίστευα πως όλα στη ζωή μου είχαν χάσει το νόημα τους. Όχι ότι τώρα το βρήκαν, αλλά τουλάχιστον κατάλαβα ότι αυτή η κατάσταση δε μου άξιζε..
Δεν ξέρω τι αξίζει γενικά απ' αυτά που κάνουμε.. Και δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να σου απαντήσει με σιγουριά αν δε δει πρώτα το τέλος (στην κάθε περίπτωση).

Πάντως για 'μένα, ένα απ' τα πιο άσχημα πράγματα στη ζωή του ανθρώπου είναι το να μετανιώνει για κάτι που έκανε.. Αφού το έκανες κοίτα να βρεις τα θετικά της πράξης σου και από 'κει και πέρα ο καιρός θα δείξει...

Και εγώ είμαι μακριά απ' την πόλη μου, μακριά απ' τους δικούς μου. Και εγώ άφησα κάτι παρόμοιο πίσω και νόμιζα πως η απόσταση δε θα είναι πρόβλημα. Και δεν είναι, για 'μένα, αλλά μόνο για 'μένα. Δεν μπορείς να πιέσεις κανέναν να κάνει κάτι που εσύ θες.. Οπότε σε κάθε περίπτωση κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις.. Αλλά έμαθα πλέον να ζω έτσι (κι ας με πονάει βαθιά μέσα μου)..

Είπες: "ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ.. ΕΔΩ!" Αν όντως αυτή είναι τότε αυτό να κάνεις. Και σιγά σιγά θα γίνει και για τους άλλους μια πραγματικότητα..

Τελικά κατάλαβα ότι στη ζωή υπάρχει κάτι πολύ συμαντικό.. Πρέπει όταν σηκώνεσαι το "πρωί" να έχεις τη διάθεση ν' ανοίξεις το παράθυρο.. Το οποιδήποτε παράθυρο... Και γι' αυτό εγώ θέλω να έχω κάτι να σκέφτομαι, ένα στόχο, έναν άνθρωπο, κάτι.. Αλλιώς οι μέρες μου δεν έχουν ουσία. Οπότε αν βρεις κι εσύ κάτι που να σε τραβάει ίσως να πάψεις να ρωτάς αν άξιζε και να σε νοιάζει μόνο το τώρα.. ;)
(Λέω εγώ με το ταπεινό μυαλό μου...) :P

Καλό σου απόγευμα! :)

Dee Dee είπε...

Κατερινιω μου

αν ειναι προσφατη η αποφαση ειναι νωρις ακομη για να αξιολογησεις αν αξιζε.

Προσπαθησε να υποστηριξεις την επιλογη σου εντιμα και με αγαπη για να την κανεις να αξιζει!!

xxxxxxx

Παράθυρο ψυχής είπε...

''ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ.. ΕΔΩ!''
Αν είναι ψίθυρος ίσως και να μην άξιζε.
Αν ήταν κραυγή ναι αυτή η κραυγή άξιζει να ακουστεί γιατί αντιπροσωπεύει την αλήθεια.

''Στην αρχή ηταν ακατόρθωτο.. μετά έγινε δύσκολο.. και τώρα είναι μια πραγματικότητα..''
Το ακατόρθωτο πού έγινε πραγματικότητα, αυτό σίγουρα άξιζε.

Πάμε απ' την αρχή, μια κραυγή,
ένα ακατόρθωτο θέλω και εσύ που το κάνεις πραγματικότητα.
Δύναμη ψυχής. Αυτό είναι που αξίζει η δύναμη της ψυχής σου.
Όλα τ΄άλλα ανήκουν στο ρητό, πες μου το αποτέλεσμα να σου πω αν έκανες καλά.
Και ακόμη και αν όλα πάνε στραβά και γυρίσεις τον χρόνο πίσω ποιός θα που πεί ότι η άλλη σου επιλογή θα είχε καλό τέλος. Κανείς.
Αυτό που σε κάνει να ξεχωρίζεις είναι ότι εσύ ακολουθείς τις κραυγές μέσα σου και έχεις την δύναμη να τις πραγματοποιείς.
Αυτό είναι που αξίζει το δικαίωμα να παλεύω γ' αυτά που πιστεύω και αν κάνω λάθος... δικό μου λάθος, τουλάχιστον δεν έζησα με το δικό σας λάθος.
Εύχομαι το παραμύθι της ζωή σου να έχει ένα υπέροχο τέλος.

HM/NIA
Όταν πότισα με δάκρυα τις κραυγές μέσα μου γιατί δεν με πίστεψε κανείς.

Άνεμος είπε...

Πάντα έρχεται η στιγμή να πάρεις αποφάσεις ζωής.

Το αν θα πάρεις τη σωστή απόφαση, είναι κάτι που δε μπορείς να πεις. κανείς, όχι μόνο εσύ... όλα κρίνονται στη πράξη. Μη μετανοιώσεις, θα σε πονέσει πολύ.

Μείνε στην επιλογή σου και αν δε σου αρέσει κάνε οτι περνάει απο το χέρι σου για να αλλάξει. Μέτρα τα σημαντικά για σένα και άσε τη ζυγαριά να γύρει εκεί που ορίζει η ίδια.

Δεν έχω απάντηση, κανείς δεν έχει. Κάνε αυτό που νομίζεις καλύτερο για σένα... Δεν είναι κακό...

Καλή σου νύχτα!

Kostas L.A. είπε...

Τελικα αξιζε!!

πιστεψε με..πανω απο ολα γιατι το διαλεξες εσυ.. κι επισης γιατι το γεγονος πως παρατησες ο,τι σιγουρο μπορει να ειχες για να κυνηγησεις ο,τι εχεις ή απεκτησες δειχνεις πως κατι εβλεπες στο βαθος ή πως οσα ειχες δε σε γεμιζαν..

ισως ο μονος λογος που μπορει να σε γεμιζει αμφιβολιες ειναι πως οι ανθρωποι αλλαζουμε..
νομιζουμε οτι παραμενουμε ιδιοι,αλλα μερα με τη μερα συμφιλιωνομαστε ακομα και με καταστασεις που αρχικα μας φανηκαν ξενες ή μισουμε πραγματα που αγαπουσαμε,κι ολο γινεται τοσο σταδιακα που δεν καταλαβαινουμε οτι συμβαινει πολλες φορες..

προταση μου ειναι να ψαξεις μεσα σου..
να δεις τι πραγματικα θα σε κανει να νιωσεις γεματη στο τωρα..χωρις να μπλεκεις στο μυαλο σου οσα εγιναν ή οσα μπορει να γινουν..
και κανε κινηση προς την κατευθυνση που νομιζεις οτι ειναι η καταλληλη για σενα στο παρον..

το να γυρισεις εκει που ησουν θα σου δωσει ικανοποιηση,αλλα συνηθως ειναι τοσο προσκαιρη που συντομα θα θες να ξαναλλαξεις..

δεν ειμαι ειδικος για να σου πω τη λυση γιατι λαθη εκανα κι εγω πολλα μεχρι τωρα.. το μονο που θελω να θυμασαι ειναι "Ζησε στο παρον σου και μονο για σενα" ..αυτοι που σ'αγαπουν θα καταλαβουν τις επιλογες σου..οι αλλοι απλα θα φυγουν..

να προσεχεις.. κι αν χρειαστεις εναν ωμο να ακουμπησεις..ξερεις που να με βρεις.. :)

Ανώνυμος είπε...

Αν και ηθελα να σου στειλω αλλο τραγουδι να σου κραταει συντροφια πιστευω οτι αυτο ταιριαζει καλυτερα στην παρουσα φαση:
http://www.youtube.com/watch?v=rrPLmcdzg6k
Ανηκει στο soundtrack της δικης μου επαναστασης.
Ενα ειναι το σιγουρο παντως αν θες τη γνωμη μου: Με τα δεδομενα που εχεις αυτη τη στιγμη κανεις την καλυτερη επιλογη (ειναι αλγοριθμος , μην το ψαχνεις).Αρα η απαντηση ειναι ΝΑΙ, αξιζε.
P.S: εχω κολλησει με το dancing της elisa απο προηγουμενο post σου , το οποιο απο pc σε pc μεταδιδεται σαν επιδημια στα Γιαννενα :-)-panagiotis

stolenblood είπε...

η ζωή είναι γεμάτη κύκλους..και εσύ αυτήν την στιγμή βρίσκεσαι στο τελος ενός κατα τον οποιό έκανες αυτό που πραγματικά ήθελε η καρδιά σου...τώρα, στην νέα αρχή που θα έρθει θα πρότεινα να κάνεις πάλι αυτό που θέλει η καρδιά σου ακόμη και αν αυτό σημαίνει ριζική αλλάγή της ζωής σου...

( διστυχώς ο κάθε κύκλος τελειώνει με δάκρυα στα μάτια και ένα κενό στην ψυχή...αλλά αυτα κρατουν μέχρι την καινούργια αρχή... :) )

ελεγεια είπε...

πωπω εισαι πολυ δυνατη μπραβο σου σε ζηλευω..αξιζε γιατι εκανες αυτο που ενοιωθες

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email