Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Σταυρόλεξο...


Κλείνω τα μάτια… προσπαθώ να μη σκέφτομαι τίποτα…
Κενό…
Εγώ και το μέσα μου…
Ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτή τη κουβέντα που από καιρό αναβάλλαμε..
Η ερώτηση μία…
Γιατί;
Τα «επειδή» μου τελείωσαν εδώ και πολύ καιρό..
Και η απάντηση  είναι πολύ πιο σύνθετη απ’ ότι φανταζόμουν..
Κάποτε έκλεινα τα μάτια και ένιωθα ασφάλεια..
Ένιωθα εγώ..
Απόψε όμως νιώθω τόσο άβολα.. τόσο αφιλόξενα..
Το μέσα με το έξω έρχονται σε σύγκρουση..
Δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι..
Από τη μία η χαμογελαστή κοπέλα , που φαίνεται να ξέρει τι θέλει και πώς να το αποκτήσει..
Και από την άλλη ένα τρομαγμένο κοριτσάκι που στην ουσία δεν ξέρει τι του γίνεται..
Ένα σταυρόλεξο …
Μαύρα και άσπρα κουτάκια..
Τα άσπρα σε προδιαθέτουν να τα γεμίσεις με γράμματα.. να δημιουργήσεις λέξεις..
Μέχρι που φτάνεις σε εκείνα που κανένα χρώμα δεν ξεχωρίζει πάνω τους…
Κανένα γράμμα δεν χωράει μέσα..
Διαβάζεις την ερώτηση .. μετράς τα άσπρα κουτάκια μέχρι να φτάσεις στο μαύρο και να σταματήσεις το μέτρημα..
Νομίζεις ότι ξέρεις την απάντηση.. αλλά τα γράμματα είναι πότε λιγότερα και πότε περισσότερα από τα διαθέσιμα λευκά κουτάκια..
Σε αυτό το σταυρόλεξο δεν θα βρεις τις απαντήσεις στο πίσω μέρος..
Γιατί πάνω γράφει με μεγάλα κεφαλαία γράμματα..
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ…

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Και τώρα τι;;;;


Ήρθε και με πήρε απο το σπίτι όπως κάθε Παρασκευή για να πάμε στη δουλειά..

Μόλις τελειώσαμε και καθίσαμε λίγο ηταν κάπως... 
Πονοκέφαλο είπε..
Φύγαμε για να με αφήσει σπίτι..
Σε όλη τη διαδρομή δεν είπε ουτε λέξη..
Μόλις φτάσαμε τον ξαναρώτησα..
"έχω τα δικά μου", μου είπε...
"Δεν θέλεις να το συζητήσουμε;;" 
"Δεν γίνεται"
Πρώτη φορά τον έβλεπα έτσι..
Τον πήρα μια αγκαλιά και του είπα πως δεν θα επιμείνω άλλο..
Όποτε νιώσει ο ίδιος οτι θέλει να μιλήσει εγω θα είμαι εδω..
Και μπήκα σπίτι..
Μετά απο λίγη ώρα με πήρε τηλέφωνο..
"Νυστάζεις;"
"Όχι.. θέλεις να έρθεις;;"
"Ναι"
Βάλαμε δύο ποτά και καθίσαμε στο σαλόνι..
Τον ξαναρώτησα τι έχει..
"Δεν γίνεται να σου πώ μη με πιέζεις"
"Κοίτα αν δεν θέλεις να το συζητήσεις τότε σταματάω.. αλλά το δεν γίνεται δεν το καταλαβαίνω"
"Θα φύγω.." μου είπε απειλητικά..
"Καλά δεν συνεχίζω"
"Δεν θέλω να το συζητήσω.. άσε με! μου αρέσει που καθόμαστε έτσι εδώ"
"Ναι βρε καλό μου.. και εμένα μου αρέσει αλλά δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι πραγματικά"
"Μην επιμένεις σε παρακαλώ.. σου είπα δεν γίνεται.. με φέρνεις σε δύσκολη θέση"
Δεν τον ξαναρώτησα.. ήπιαμε το ποτό μας.. με πήρε μια αγκαλιά και έφυγε...
Μετά απο λίγη ώρα μου έστειλε μήνυμα..
"Είμαι ερωτευμένος μαζί σου.. αυτό είναι το πρόβλημα μου. Δεν έχω τη δύναμη να σου το πώ απο κοντά γιατί ξέρω οτι δεν νιώθεις το ίδιο" ..


Αν μπορούσα να κάνω delete στη σημερινή μέρα θα το έκανα...
Δεν μου είναι καθόλου εύκολο.. 
Πόσο εύκολο θα μπορούσε να είναι το γεγονός πως ένας απο τους πιο κοντινούς μου φίλους εδω, είναι ερωτευμένος μαζί μου;;;;;
Δεν γίνεται.. απλά δεν γίνεται...

Το τραγούδι απο τον Πάνο... που για ακόμη μια φορά κατάφερε να ταιριάξει τα λόγια μου με τη μουσική...

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Η αλήθεια που ξέχασες..



Γύρισε σπίτι ξημερώματα.. ξάπλωσε στον καναπέ και άναψε ενα τσιγάρο..
ηταν τόσο κουρασμένη που για μια στιγμή σκέφτηκε να τα παρατήσει ολα..
Η τελευταία εβδομάδα ηταν τόσο ψυχοφθόρα..
Ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει πως βρέθηκε να δουλεύει μαζι του..
"Δεν μπορεί να το έκανε επίτηδες.. απλά έτυχε..." σκέφτηκε..
Αυτο που δεν μπορούσε να αντέξει ηταν οτι πλέον συμπεριφέρονταν σαν δύο ξένοι..
Τον έβλεπε να έρχεται και η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά ...ευχόταν να της μιλήσει..
Δεν ζητούσε πολλά.. ενα γεία, τι κάνεις... έστω ενα βλέμμα ή ενα χαμόγελο..
Εκείνος όμως κάθε φορά την προσπερνουσε..
Τράβηξε την τελευταία τζούρα απο το τσιγάρο και το έσβησε με δύναμη στο τασάκι..
"ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΟΡΑΤΗ" είπε με όση φωνή της είχε απομείνει...
Πήρε το βιβλίο που ήταν πάνω στο τραπέζι...
Το άνοιξε τυχαία σε μια σελίδα..


"-Αντίο, είπε…
-Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό:μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.
-Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…είπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού.
-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…
-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου… Ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται…"

Έκλεισε τα μάτια... ενα δάκρυ κύλισε ..

Αφιερωμένο σε αυτούς που έχουν κλειδωθεί στον δικό τους πλανήτη και αδιαφορούν για εκείνα που εξημέρωσαν…
Το κείμενο..Antoine de Saint Exupéry published in 1943





Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Θέλω να...



Θέλω να γυρίσω ενα βράδυ απο τη δουλειά και να σε βρω έξω απο το σπίτι να με περιμένεις..
Θέλω να σε κοιτάξω στα μάτια και να δω "αλήθεια"..
Θέλω να ακούσω την καρδιά σου να χτυπάει τόσο δυνατά όσο χτυπάει και η δική μου..
Να με πάρεις μια αγκαλιά και μετά να μείνεις ή να φύγεις δε με νοιάζει..


Κλείνω τα μάτια και το βλέπω σαν ταινία... 
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπο σου.. είναι πολυ σκοτεινό.. νομίζω πως βλέπω τη σκιά σου και όχι εσένα..
Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την εικόνα σου..
Δεν θυμάμαι..Δυσκολεύομαι ακόμα και στο χρώμα των ματιών..
Και η μορφή παραμένει σκιά.. ίσως γιατί στην ταινία βάζω λάθος πρόσωπο..
Δεν μπορεί να βάζω το σωστό.. Θέλω να είσαι το σωστό..
Το υποσυνείδητο μου όμως δεν με αφήνει..
Κάτι παραπάνω θα ξέρει...


Ανοίγω τα μάτια.. πνίγομαι..ασφυκτιώ Τα ξανακλείνω..
Πρέπει να εμφανιστείς.. που είσαι... γιατί κρύβεσαι;;
Μου λείπεις..
Πολύ..


Ξάπλωσε δίπλα μου.. πάρε με αγκαλιά αλλά μη με ξυπνήσεις..
Ταλαιπωρήθηκα τόσο πολύ μέχρι να με πάρει ο ύπνος..
Μη με ξυπνάς σου λέω..
Δεν θέλω να θυμηθώ το πρόσωπο σου.. 
Δεν θέλω να σε βλέπω οταν ανοίγω τα μάτια..
Θέλω να τα κλείνω και να είσαι εκεί..


Μπορείς;;;




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email