Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

21.11.2011



37 μέρες πριν, ο χρόνος ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα..
Δώρο γενεθλίων  μία αλήθεια τυλιγμένη στο ψέμα.
Στεκόμουν μπροστά του ώρες ατελείωτες μέχρι να πάρω την απόφαση να το ανοίξω.
Ήξερα το περιεχόμενο ,που ούρλιαζε από μέσα, και σκεφτόμουν μήπως πρέπει να το κρατήσω αμπαλαρισμένο.
Δεν το έκανα.
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα..
Ούτε τα επόμενα..
Πονάει..
Πονάει πολύ..
Το σώμα έχει αρχίσει να αντιδρά, και εγώ δεν μπορώ να το ελέγξω πια.
Παλεύω με τους δαίμονες μου.
Χάνω.
Εμένα.


*Συγγνώμη που δεν έχω απαντήσει στα σχόλια και στα e-mail σας ,υπόσχομαι να το κάνω μόλις νιώσω καλύτερα, σας ευχαριστώ που παρ'όλα αυτά περνάτε.Ελπίζω να είμαι κοντά σας σύντομα, μέχρι τότε θέλω να χαμογελάτε!
Καλή χρονιά σε όλους !
Κατερίνα..

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011



Θα ερχόταν μια μέρα που θα τον συναντούσε τυχαία και θα της έδινε εξηγήσεις..
Και ήξερε τι να του πει.. είχε κάνει πρόβα τα λόγια από καιρό.
Μα δεν τον άφησε να πει τίποτα.. δεν ήθελε να θυμηθεί.


Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011


Μ’ έκλεισε μέσα η βροχή 
και μένω τωρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.


Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή
 ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;
Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω 
τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στεγνή στέκομαι ανάμεσα 
στα δύο ενδεχόμενα: βροχή ή δάκρυα,
κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα:
βροχή ή δάκρυα,
έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,
εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
 του τελευταίου φύλλου.
Το κάθε τελευταίο,
τελευταίο τ’ ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.

Και μεγάλωσα πολύ 
για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.
Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω;
Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
Και μεγάλωσα πολύ 
για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει 
κι όταν δε βρέχει άλλο.
Σταγόνες για όλα.
Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.
Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.
Εγώ ή η μνήμη, πού να ξέρω;
Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.
Βροχή ή δάκρυα.
Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς 
του τελευταίου φύλλου.

~Κική Δημουλά~

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Απαγορευμένο..



 Πέμπτη βράδυ ,το ίδιο μέρος, τα ίδια άτομα και η συνέχεια της ιστορίας να γράφεται από εκεί που είχε σταματήσει ακριβώς ένα χρόνο πριν ..

 
 ..πίσω από μία  κλειστή πόρτα.
 
 

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Δεν φοβάμαι.. Στ’ ορκίζομαι..



Έξω αστράφτει  και βροντά..


Δεν φοβάμαι..
Στ’ ορκίζομαι..


Θυμάσαι που ερχόμουν και κούρνιαζα πάνω σου και εσύ ξύπναγες και μου έλεγες ότι θα σε ρίξω κάτω;
Και σου έλεγα ότι είναι μόνο για λίγο, μέχρι να περάσει η μπόρα..
Και εσύ ξεφύσαγες, με έπαιρνες αγκαλιά και μου ‘λεγες κοιμήσου..
Και εγώ χαμογελούσα.. και έμενα ξύπνια για να ακούσω τον ήχο της βροχής..

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που έλειπες;
Σε πήρα τηλέφωνο να σου πω να έρθεις σπίτι να κοιμηθείς γιατί τους κεραυνούς τους φοβάμαι..
Και εσύ γέλασες και δεν ήρθες ποτέ..
Και εγώ κάθισα μπροστά από το παράθυρο , άναψα τσιγάρο και δάκρυσα..


Δεν φοβάμαι..
Στ’ ορκίζομαι..

Είναι γιατί τώρα πια δακρύζω αλλιώς κι αλλιώς φοβάμαι..

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Θα περάσει..



Σβήνω, γράφω, σβήνω, γράφω,
Αυτή η γαμημένη αίσθηση με έχει τσακίσει, ούτε να γράψω δε μπορώ.
Θυμός από μνήμες που δεν σβήνουν.
 Να κρυφτώ θέλω, να μη θυμάμαι θέλω, να μην υπάρχω θέλω.
Θέλω να κλείσω τα μάτια και να βρεθώ κάπου αλλού..
εκεί που τελειώνει ο ουρανός, χαμένη, έχοντας ξεχάσει τ’ όνομα μου..
Να γίνω μια άλλη, που θα γελάω χωρίς να απολογούμαι και θα κλαίω χωρίς να κρύβομαι..
Είναι το τώρα της Τρίτης που μοιάζει σαν Κυριακή απόγευμα, οι τελευταίες μέρες μια παρατεταμένη Κυριακή απόγευμα.
Χθες το βράδυ έπιασα τον εαυτό μου να τον περιμένει να γυρίσει από τη δουλειά.
Κάθε αμάξι που άκουγα να σταματά έξω από το σπίτι έκανε την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά από..  φόβο..
Είναι...Ο ίδιος Φόβος που με προστατεύει να ανοίξω πριν αποκαταστήσω τη ζημιά μέσα μου.
Η ίδια Ανασφάλεια μήπως και με  προδώσει πάλι.
Η ίδια Ενοχή.
Ότι όλα τα κάνω λάθος γιατί λάθος αποτελέσματα έχουν, που στιγμιαία δε με αφήνει να ζήσω και άλλα λάθη.
Πόσες ώρες, πόσα λεπτά, πόσα δευτερόλεπτα έχω χάσει περιμένοντας..
Μια αναμονή που με φιμώνει, με ναρκώνει, με ρίχνει σε βαθύ κώμα..
Είναι κάτι στιγμές που η ψυχή είναι τόσο κουρασμένη..
που ξεφλουδίζεται επώδυνα..τόσο επώδυνα..
και κανείς δεν είναι εκεί..τουλάχιστον όχι όπως θα ήθελες να είναι..
Μερικές φορές θυμώνω που αγαπώ.
Πονάω που αγαπώ.
Αγαπώ αυτά που πριν με πόνεσαν.
Θυμώνω με μένα, με σένα, που δεν τα καταφέραμε.
Αρνούμαι να ταΐσω τις τάσεις αυτοκαταστροφής μου.
Αφήνω νηστικές τις ανασφάλειες μου.
Ιδρώνω, περνάω όλα τα στερητικά.
Φοβάμαι αλλά δε θα σταματήσω.
Θα περάσει, θα περάσει, θα περάσει...

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Πάλι γαμώτο..



Η ησυχία  είναι τόσο απόλυτη γύρω μου που φοβάμαι πως η ανάσα μου θα προδώσει την παρουσία μου στο χώρο, τη στιγμή που θέλω να λείπω ακόμα και από τον εαυτό μου. 

Είναι πολλά που συνέβησαν και ακόμα τα επεξεργάζομαι..
Έχω ένα μεγάλο πανικό μέσα μου. Μία αίσθηση πως υπήρχε εκεί βαθιά στο στέρνο μου κάτι, κάτι που ως τώρα ήταν διπλωμένο και ζεστό και τώρα κρύωσε και άρχισε να εξαπλώνεται σε όλο μου το κορμί. Μάταια προσπάθησα να το παραλληλίσω με κάτι, να του φτιάξω μια εικόνα και να το αντιστοιχήσω..  Σκέφτηκα πολλές φορές  ένα ψαρά που ζούσε από το μικρό βαρκάκι που είχε.. μα σε μια φουρτούνα το έχασε, την μαμά που πήρε σύνταξη και δεν ξέρει τι να κάνει πια με το μεγάλο της χρόνο. Αλλά τίποτα από αυτά δεν παραλληλίστηκε εντελώς με την αίσθηση πανικού μέσα μου.
Χθες το βράδυ ξαπλωμένη στο κρεβάτι είχα φτάσει σε ένα ισχυρό στάδιο εκλογίκευσης όλων των αποτελεσμάτων. Είχα μία απάντηση σε κάθε «γιατί». Μόνο δύο πράγματα δεν μπόρεσα να ελέγξω ..
Την ανάγκη μου να νιώσω πως αγαπιέμαι από κάποιον.. και μία ευχή που δεν ξέρω από ποιο παιδικό κομμάτι του εαυτού μου ερχόταν.. Να ήταν τα πράγματα αλλιώς.

Είναι εντελώς ηλίθιο, σε όλη μου τη ζωή υπήρξα ρεαλίστρια.. ήξερα ότι τα πράγματα έχουν έτσι και αν μου άρεσε έχει καλώς. Αυτή τη φορά ήξερα ότι τα πράγματα είναι όπως είναι αλλά με έναν ανεξήγητο τρόπο κατάφερα να τα βιώσω διαφορετικά.
Λες και τόσο καιρό είχα στα χέρια μου ένα κομμάτι λάσπης και συμπεριφερόμουν σα να κρατούσα χρυσό.. και τότε ήταν που ένιωσα τη θλίψη να με κυριεύει, για τις φορές που όντως κράτησα στα χέρια μου χρυσό και πόνεσα σκεπτόμενη πως έχω αδικήσει ανθρώπους για την ίδια ψευδαίσθηση που αδίκησα τώρα τον ίδιο μου τον εαυτό .

Κάποιες φορές με πιάνει το παράπονο που δεν είναι εδώ αλλά με επαναφέρω στην πραγματικότητα  και  λέω «χαζή.. και αν ήταν πάλι θα τον έδιωχνες..»
Τελικά πιο εύκολα κρεμιέμαι απ’ ότι στέκομαι.

Απόψε υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως από εδώ και πέρα θα με προστατεύω .. απ’ ότι με κάνει να νιώθω λιγότερο εγώ..
Δεν θα υπάρξει επίλογος. Ένα υστερόγραφο μόνο.

*Ξεκινώντας από το τέλος κοιτάζω στην αρχή ψιθυρίζοντας ένα "πάλι" μαζί με ένα "γαμώτο" αλλά δεν μπορώ να κάνω πολλά.
Η ταινία τελειώνει.

Το τραγούδι απόψε παίζει για μένα..




Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Να θυμάσαι...



Τώρα που με χτυπάς είμαι εύθραυστο..
Σε λίγο όμως θα 'μαι κοφτερό.. 






Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Ένα κομμάτι μου πονά και ένα κομμάτι μου ζητά..


Με Φόρεσε για να τη βοηθήσω στη μικρή μάχη, αυτής της εβδομάδας που ξεκίνησε. Της υποσχέθηκα να νικήσουμε αυτή τη φορά. Μόνο για μία φορά, να μην αφήσω το μυαλό της ελεύθερο στα τρελά του παιχνίδια. Να δοκιμάσει να μην παρασυρθεί. Να δει πώς είναι να έχεις τον έλεγχο, όχι να καταπιεστεί (αυτό ξέρει τόσο καλά να το κάνει), μονάχα να βάλει ένα όριο. Φοβάμαι πως έμαθε να κρύβει τα συναισθήματά της τόσο καλά που τελικά αυτό που βλέπουν οι γύρω της είναι έναν άλλο άνθρωπο.Όταν είναι με κόσμο προσποιείται πως είναι καλά και χαμογελά. Μόνο εκείνη ξέρει πόση δύναμη χρειάζεται για να φορέσει αυτό το ψεύτικο χαμόγελο, αλλά δεν θέλει να είναι βάρος σε κανέναν. Σταμάτησε να μιλάει στους φίλους της, δεν θέλει να τους κουράζει άλλο με το να την βλέπουν να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν έγραφε όσο συχνά ήθελε εδώ..
Το βράδυ πριν φύγει εκείνος για ταξίδι μάλωσαν πολύ άσχημα .. του είπε πράγματα που είχε τόσο καιρό μέσα της  που ούτε φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσε να τα βγάλει προς τα έξω. Σχεδόν  τον  μίσησε  γιατί είχε μπλοκάρει  τους δρόμους  της καρδιάς της  μ’ έναν  απελπισμένο μονομερή έρωτα καταδικασμένο απο την ανεπάρκεια του...

 Ξημέρωσε.
Κατάφερε να κοιμηθεί σχεδόν 2 ώρες.
 Έχει ένα μήνυμα στο κινητό της.
Λέει.. «Δεν θέλω να σε βγάλω από τη ζωή μου.. αλλά αν αυτό επιλέξεις θα το σεβαστώ.»
Έμεινε ξαπλωμένη  στο κρεβάτι.
Άφησε ένα δάκρυ να κυλίσει, μόνο ένα.
Έπειτα σκούπισε το πρόσωπο της και μου είπε:
«Ένα κομμάτι μου πονάει και ένα κομμάτι μου ζητά. Και τα δύο φοβούνται. Ο φόβος είναι ο χειρότερος οδηγός. Δεν τον ακούω πάντα, αλλά οι φορές που δεν ακούω τίποτε άλλο πέρα από αυτόν με φέρνουν πάντα σε αδιέξοδο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι βιώνω ένα τέλος, ένα τέλος που σκέφτηκα, σχεδίασα, προετοίμασα, αλλά δεν βρίσκω το θάρρος να το ξεστομίσω.
Ένας στίχος του Καβάφη στριφογυρίζει από χθες στο νου μου.           "Σ' έπλασα ωραίο κ' αισθηματικό". Και είναι όμορφο να έρχεται να σε βρίσκει η τέχνη που αγάπησες και να προσγειώνεται με τον πιο ταιριαστό τρόπο στη δική σου, άτεχνη πραγματικότητα.»

Παύση.
 Μου χαμογελά. Άλλο ένα δάκρυ κύλισε.
Ξανασκούπισε το πρόσωπο της.

Συνεχίζει:
«Μάλωσε με!
Πες μου: άρχισες πάλι να σπαταλάς φαιά ουσία στο απόλυτο τίποτα, στο απόλυτα δικό σου φτιαγμένο παραμύθι;  Εσύ που χρειάζεσαι μια αιωνιότητα για να πεις “αντίο” και μια στιγμή για να πεις “καλώς ήρθες πάλι”. Πες μου: δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις και αυτό που θέλεις δεν το ξέρεις, πες μου για να σου πω ξανά πόσο ξεκάθαρο είναι μέσα μου αυτό που θέλω και πως έχει και πρόσωπο, το πιο λαμπερό του κόσμου όλου. Και μετά πλάνεψέ με πάλι, να ξεχαστώ από τον εαυτό μου, να πω έπεσα έξω, δεν υπάρχει όλο αυτό που έφτιαξα, είναι δικό μου, μόνο μέσα μου υπάρχει. Μάλωσέ με, πρώτη εγώ στο ζητάω.
Αλλά να ξέρεις αυτό που εγώ προσπαθώ να μην σκέφτομαι: πως τα αληθινά, δυνατά, ουσιαστικά μου “θέλω”, πάντα με ισοπέδωναν, πάντα έκλεβαν την παράσταση από μένα και κυριαρχούσαν στη ζωή μου. Κι ας φαινόταν αλλιώς, για χρόνια αλλιώς. Κι ας προσπαθούσες να με πείσεις πως, όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα, πέφτεις έξω. Αλλά την πιο βαθειά μου επιθυμία, όλα τα λόγια του κόσμου, όλα τα πρόσωπα και οι στιγμές, δεν την νικούν. Λίγο στην άκρη τη βάζουν, λίγο την κοιμίζουν, για να ξυπνήσει πιο δυνατή στην επόμενη αφορμή.»


 Εκείνος θα επέστρεφε τη Δευτέρα.
Τελικά της είπα: « Κοιμήσου …»

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Ρημαδιό..



Είσαι σαν τις τροπικές βροχές..
Έρχεσαι ανέλπιστα και βίαια..
Ξεσπάς πάνω μου με όλη σου τη δύναμη..
Τα κάνεις όλα ρημαδιό..
Και εγώ μένω να τσαλαβουτώ τα πόδια μου,  τα χέρια μου, το κορμί μου ..
Να μουσκεύω από σένα μέχρι το μεδούλι των οστών μου..
Περιμένω απεγνωσμένα  τον καυτό ήλιο να με στεγνώσει..
Να με κάψει..
Να με αφυδατώσει..
Μέχρι τότε..
Θα περιμένω κάτω από τη σκεπή να σταματήσει η βροχή..

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Μετρώντας Σιωπές..


Ο χειμώνας φέτος ήταν ατελείωτος..  ξεκίνησε μήνες νωρίτερα..
Ήρθε και με ρήμαξε..
Με άλλαξε..
Ακόμα και τώρα.. δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως ήρθε καλοκαίρι..
Δεν περιμένω απο τους ανθρώπους να με καταλάβουν..
Ακούω τους πάντες και δεν μιλώ σε κανέναν..
Μένουν όλα τόσο καλά κρατημένα μέσα μου όσο έτοιμα είναι να ξεχειλίσουν στο πρώτο βαθύ ‘’άγγιγμα’’..

Κουράστηκα να μιλώ και να σιωπώ.
Αναβαθμολογώ ζωή και όνειρα.
Ελπίδες όχι.
Πεθαίνουν αργότερα και είναι πολλές..Πολλαπλασιάζονται και δεν ξέρω να μετρώ πάνω από το εννέα.
Ψιθυρίζω τα όνειρα μου μπροστά στον καθρέφτη ακουμπώντας τα δάχτυλα στα χείλη μου, σε  μια προσπάθεια να με πείσω πως κανένα τους δεν ισχύει πια..
Κάποτε έκλαιγα μπροστά του αλλά μου είπε πως δεν είναι σωστό να του μεταφέρω τη θλίψη μου, δουλειά του είναι να δείχνει τους ανθρώπους ωραίους..
Και κάπως έτσι άρχισα να κρύβομαι κάθε φορά που δακρύζω..
Από φόβο μήπως τον ραγίσω καταλάθος..

Σιωπηλό το σπίτι απόψε, ακούγεται δυνατά ο χρόνος που περνά από μέσα..
Πέρασε καιρός από τότε που ξεκινούσα να γράφω κάτι και με έβρισκε το πρωί ..
Μήνες τώρα αναρωτιόμουν..
Τι κάνεις όταν σου τελειώνουν τα λόγια;
Και περίμενα απελπισμένα μια στιγμή όπως αυτή εδώ.. που οι λέξεις με προλαβαίνουν..
Ανακουφίζομαι , μου θυμίζω κάτι από ‘μένα..

Ακούω το χτύπο από το ρολόι στον διάδρομο..
Ποτέ δεν κατάφερα να το πείσω να σταματήσει για λίγο..
Έστω για μια στιγμή..


Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Στιγμές..


Ξαφνικά όλα ήταν σκοτεινά..
 Δεν έβλεπα και πολλά από εκεί , μόνο άκουγα..
Την ανάσα του ενός και τη σιωπή του άλλου..
Δεν της μιλάει. Το σιχαίνεται αυτό!
Σιχαίνεται να μην της λέει τι σκέφτεται..
μα ακόμα περισσότερο σιχαίνεται να της λέει τι σκέφτεται και να διαπιστώνει πως δεν είναι κάτι που την ενδιαφέρει.
Απογοητεύεται..
Με βρήκε πάνω στο κομοδίνο  και με φόρεσε..
Τι ωραία που μυρίζει η κρέμα των χεριών της..
Ανήσυχη είναι.. με ακουμπά..
Πάλι το κάνει..
Αγχωμένη;
Μπα.. όχι.. κάτι σκέφτεται..
Πώς θα συνεχίσει..
Γιατί δεν την θέλει..
Την θέλει δηλαδή, φαίνεται..
Αλλά αυτό το ‘αλλά’ την γονατίζει..
Βαριέται εύκολα αλλά τρέμει κάθε φορά δίπλα του..
Ξέρει πώς να τον έχει για τη στιγμή.. αλλά δεν ξέρει πώς να τον πείσει να μείνει..
Και ακόμα χειρότερα δεν ξέρει αν θέλει να τον πείσει να μείνει..
Πάντα στα δύσκολα με θυμάται..
Και τις προάλλες με κράταγε τόσο σφιχτά στο χέρι της..
Είχα καιρό να την δω να κλαίει..
Εκείνος έφταιγε πάλι..
Τον τελευταίο καιρό είναι όλο νεύρα..
Εκείνη κάνει υπομονή και δεν πολυμιλάει..
Αλλά εκείνη τη μέρα δεν άντεξε.. ξέσπασε..
Την λυπήθηκα..
Πότε δεν είχε κλάψει μπροστά σε κανέναν..
Τι έπαθε τώρα;
Αυτός φταίει.. την αποδυναμώνει..
«Δουλεύω το πρωί..»
«Πάντα δουλεύεις το πρωί..» του απάντησε εκείνη ξέροντας πως θα θυμώσει γιατί πολύ απλά δεν είχε καταλάβει τι εννοούσε.
Ορίστε.. τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να του πει πως ζει ξεχωριστές στιγμές..
Την κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που χρησιμοποιούσε πάντα για να της θυμίζει ότι είναι παιδί. Πολύ παιδί.
Του ανταπέδωσε με το βλέμμα εκείνο που χρησιμοποιούσε για να του θυμίζει πως είχε ξεχάσει ποιος ήταν.
Είναι περίεργος αυτός ο τύπος..
Δεν την καταλαβαίνει ποτέ..
Και εμένα δε με συμπαθεί  ιδιαίτερα..
Μπέρδεμα..
Κουρασμένη είναι..
Ησύχασε..
Κοιμήθηκε μάλλον..

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Να έρχεσαι στον ύπνο μου..

video

Τώρα που μας χωρίζουνε βουνά 
από λόγια αλόγιστα και θάλασσες
να έρχεσαι συχνά στον ύπνο μου
Να 'ρχεσαι πιο συχνά με
αερόστατο, με ξύλινο τρενάκι, με τρεχαντήρι, υπερωκεάνιο,
με τα πόδια... 
να 'ρχεσαι πάντως
Εξάπαντος να 'ρχεσαι κάθε νύχτα
με ρούχα ή χωρίς
«Σουσάμι άνοιξε» θα λέω τρις 
και θα σε μπάζω στ' όνειρο
Στο ίδιο όνειρο, πολύχρωμα μπαλόνια 
που τα πήρε ο αέρας να τα πάει μακριά
μια πάνω
και μια κάτω μεθυσμένα
Έλα στον ύπνο μου, σε περιμένω
να καθαρίζουμε παρέα φρεσκα φασολάκια
να τρώμε καρμπονάρα, 
να σε ταΐζω μενεξέδες, κουκουνάρια 
και να σε πασπαλίζω φεγγαρόσκονη, θα δεις
Ανάμεσα σε ερωτιδείς κι αγγέλους να πετάς εσύ, 
μαζί κι εγώ
Κι αν θέλεις θα γινόμαστε ακροβάτες, 
ηθοποιοί σε θίασο πλανόδιο, έλα
Στο ίδιο όνειρο εμείς οι δυο να παίζουμε τρίλιζα 
στα κατώφλια του καλοκαιριού
Σε πύργους από φίλντισι κι ακριβό βελούδο,
να κυνηγιόμαστε στο μυρωμένο λιβάδι των αισθήσεων, 
των παραισθήσεων,
να σε φτάνω, να σ' αγγίζω, 
να σε πιάνω
Να 'μαι τα χέρια εγώ κι εσύ το πιάνο
και να σε τραμπαλίζω
και να σου φτιάχνω κούνια σ' ανθισμένη κερασιά 
να σε κουνώ, να σε ταρακουνώ

Μόνο να έρχεσαι στον ύπνο μου κάθε νύχτα

Τ' άλλα θα στα πω στ' αυτί
Γιατί τα όνειρα σαν τα θαύματα είναι
Βγαίνουν αληθινά μόνο αν τα πιστεύεις....

"Να έρχεσαι στον ύπνο μου" 
Χρήστος Μπουλώτης

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email