Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

[...]

[Θάρρος..
Αυτό επέλεξα και αποφάσισα να τον βρω..
Να πάρω αυτό που τόσο καιρό αποζητούσα..
Πήρα το πλοίο για το νησί χωρίς δεύτερη σκέψη..
Έκανε κρύο εκείνο το βράδυ.. 
Περπάτησα αρκετή ώρα μαζί του ..
Μου μιλούσε στο τηλέφωνο και μου περιέγραφε τη διαδρομή χωρίς να ξέρει ότι βρισκόμουν λίγα μέτρα πιο πίσω..
Μου έλεγε συνέχεια πόσο θα ήθελε να κάναμε αυτή τη βόλτα μαζί και εγώ χαμογελούσα..
Του ζήτησα να με «πάει» στα βαπόρια ,που τόσο πολύ μου είχε διαφημίσει ..
Τον άφησα να κατέβει και μετά από λίγο ακολούθησα και εγώ..
Έμεινα για λίγη ώρα στο σκοτάδι και τον παρακολουθούσα να μου μιλάει και να τραβάει φωτογραφίες για να μου τις δείξει..
Πήρα μια βαθιά ανάσα και έκανα ένα βήμα μπροστά..
Ήταν τόσο σκοτεινά που δεν με κατάλαβε αμέσως..
Μου είπε να περιμένω λίγο γιατί είχαμε "παρέα"..
Γύρισε προς το μέρος μου ..
«θέλετε κάτι;» 
Έμεινα να τον κοιτάζω..
«Θέλετε κάτι;» επανέλαβε πιο δυνατά..
«Θέλω» του απάντησα ..
Έμεινε ακίνητος απέναντι μου ..
Για μια στιγμή αισθάνθηκα την καρδιά του να χτυπάει τόσο δυνατά όσο και η δική μου..
«Κατερίνα; Εσύ είσαι; Όχι δεν μπορεί..»
Μια αγκαλιά ζητούσα.. και τελικά την πήρα.. στο ωραιότερο σημείο..
Εδώ..

Σε αυτή την αγκαλιά έμεινα για τις υπόλοιπες  24 ώρες..
Κλεισμένοι μέσα σε  ένα δωμάτιο μέχρι την ώρα που έπρεπε να πάρω πάλι το πλοίο της επιστροφής..
3 μέρες μετά επέστρεψα στη Δράμα..
Το ίδιο βράδυ πήγα από το μαγαζί να βρω κάτι φίλους.
Μπαίνοντας μέσα έμεινα για λίγο ακίνητη ψάχνοντας μέσα στο πλήθος..τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν..
Σηκώθηκε από εκεί που καθόταν και ήρθε προς το μέρος μου..
«Καλή χρονιά» μου είπε δίνοντας μου ένα φιλί στο μάγουλο..
Ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω την παράλυση που ένιωθα  σε όλο μου το κορμί κάθε φορά που βρισκόταν κοντά μου..
Εκείνο το βράδυ καθίσαμε όλοι μαζί..
Εκείνος δεν πήρε τα μάτια του από πάνω μου ..
Πέρασα ωραία.. ήπια.. γέλασα πολύ αλλά για πρώτη φορά μετά από καιρό αισθάνθηκα μαζί του οικεία..
Φεύγοντας βγήκε έξω μαζί μου..
Περπατήσαμε μέχρι το αυτοκίνητο..
Τον κοίταξα για λίγο..
«Καληνύχτα ..» είπα ..
Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου ..
Ακούμπησε τα χέρια του στα μάγουλα μου και έφερε το πρόσωπο το κοντά στο δικό μου..
Κατέβασα το κεφάλι μου προσπαθώντας να μην τον κοιτάζω..
«Μου λείπεις..» είπε και με φίλησε τρυφερά στο στόμα..
Άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου ..
«Καληνύχτα» είπα και μπήκα μέσα..
Έμεινα για λίγο στο αμάξι και τον κοίταζα να φεύγει..
«Και μένα μου λείπεις γαμώτο..» αναφώνησα ..
Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν πως ίσως κάνω το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου..
Είχε έρθει  η στιγμή να πάρω αποφάσεις..]

(Συνεχίζεται..)

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

[λείπει κείμενο] ..


Ξαπλωμένη στον καναπέ παίρνω το laptop στα πόδια αποφασισμένη να σας γράψω..
Να κάνω αυτό το ρημαδοpost που από καιρό θέλω..
Να σας μιλήσω για εκείνη την κοπέλα που έφτιαξε  αυτό το blog για λόγους προσωπικής ψυχανάλυσης..
Αν την ρωτήσετε τι κάνει.. ίσως σας χαμογελάσει..
Μην μπερδευτείτε όμως.. αυτό το χαμόγελο δεν είναι σαν τα άλλα..
Δεν είναι από εκείνα τα μεγάλα χαμόγελα που  παραμορφώνουν το σχήμα των ματιών..
Είναι απλά ένα χαμόγελο ..
Από εκείνα που κάνουν τα μάτια να γυαλίζουν..
Γυαλίζουν είπα ε;
Μπορεί να είναι και δακρύζουν..
Αλλά βαθιά μέσα τους είναι σα να σου λένε .. «Προσπαθώ»
Σας έλεγα λοιπόν για εκείνη την κοπέλα..
Που μέσα σε ένα χρόνο κατάφερε να χωρέσει τη ζωή της όλη..
Και όταν λέω όλη.. το εννοώ..
Μην μπερδευτείτε πάλι.. ούτε αυτό ήταν καλό..
12 μήνες ήταν αρκετοί για να τα ανατρέψουν όλα..
Και κάπως έτσι πέρασε αυτός ο χρόνος..
Ο πιο δύσκολος χρόνος της ζωής της..
Και εκείνη καθισμένη ακόμα στον καναπέ..
Να κοιτάζει το κενό με μάτια δακρυσμένα…
Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο…

                                                                                    Επιστρέφω σε λίγο..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email