Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

[λείπει κείμενο] ..


Ξαπλωμένη στον καναπέ παίρνω το laptop στα πόδια αποφασισμένη να σας γράψω..
Να κάνω αυτό το ρημαδοpost που από καιρό θέλω..
Να σας μιλήσω για εκείνη την κοπέλα που έφτιαξε  αυτό το blog για λόγους προσωπικής ψυχανάλυσης..
Αν την ρωτήσετε τι κάνει.. ίσως σας χαμογελάσει..
Μην μπερδευτείτε όμως.. αυτό το χαμόγελο δεν είναι σαν τα άλλα..
Δεν είναι από εκείνα τα μεγάλα χαμόγελα που  παραμορφώνουν το σχήμα των ματιών..
Είναι απλά ένα χαμόγελο ..
Από εκείνα που κάνουν τα μάτια να γυαλίζουν..
Γυαλίζουν είπα ε;
Μπορεί να είναι και δακρύζουν..
Αλλά βαθιά μέσα τους είναι σα να σου λένε .. «Προσπαθώ»
Σας έλεγα λοιπόν για εκείνη την κοπέλα..
Που μέσα σε ένα χρόνο κατάφερε να χωρέσει τη ζωή της όλη..
Και όταν λέω όλη.. το εννοώ..
Μην μπερδευτείτε πάλι.. ούτε αυτό ήταν καλό..
12 μήνες ήταν αρκετοί για να τα ανατρέψουν όλα..
Και κάπως έτσι πέρασε αυτός ο χρόνος..
Ο πιο δύσκολος χρόνος της ζωής της..
Και εκείνη καθισμένη ακόμα στον καναπέ..
Να κοιτάζει το κενό με μάτια δακρυσμένα…
Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο…

                                                                                    Επιστρέφω σε λίγο..

2 σχόλια:

stolenblood είπε...

μην αφήσεις άλλο χρόνο να πάει χαμένος σκεπτόμενη τα παλιά...δεν ζούμε στο περελθόν...και αυτό άργισα να το καταλάβω...

Katerina... είπε...

Μια ζωή με κυνηγάει το παρελθόν..
δεν βρίσκω λόγο να μην το κάνει τώρα..
Με τον καιρό έμαθα να το αγνοώ..
αυτή τη φορά όμως μου είναι αδύνατον..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email