Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Στιγμές..


Ξαφνικά όλα ήταν σκοτεινά..
 Δεν έβλεπα και πολλά από εκεί , μόνο άκουγα..
Την ανάσα του ενός και τη σιωπή του άλλου..
Δεν της μιλάει. Το σιχαίνεται αυτό!
Σιχαίνεται να μην της λέει τι σκέφτεται..
μα ακόμα περισσότερο σιχαίνεται να της λέει τι σκέφτεται και να διαπιστώνει πως δεν είναι κάτι που την ενδιαφέρει.
Απογοητεύεται..
Με βρήκε πάνω στο κομοδίνο  και με φόρεσε..
Τι ωραία που μυρίζει η κρέμα των χεριών της..
Ανήσυχη είναι.. με ακουμπά..
Πάλι το κάνει..
Αγχωμένη;
Μπα.. όχι.. κάτι σκέφτεται..
Πώς θα συνεχίσει..
Γιατί δεν την θέλει..
Την θέλει δηλαδή, φαίνεται..
Αλλά αυτό το ‘αλλά’ την γονατίζει..
Βαριέται εύκολα αλλά τρέμει κάθε φορά δίπλα του..
Ξέρει πώς να τον έχει για τη στιγμή.. αλλά δεν ξέρει πώς να τον πείσει να μείνει..
Και ακόμα χειρότερα δεν ξέρει αν θέλει να τον πείσει να μείνει..
Πάντα στα δύσκολα με θυμάται..
Και τις προάλλες με κράταγε τόσο σφιχτά στο χέρι της..
Είχα καιρό να την δω να κλαίει..
Εκείνος έφταιγε πάλι..
Τον τελευταίο καιρό είναι όλο νεύρα..
Εκείνη κάνει υπομονή και δεν πολυμιλάει..
Αλλά εκείνη τη μέρα δεν άντεξε.. ξέσπασε..
Την λυπήθηκα..
Πότε δεν είχε κλάψει μπροστά σε κανέναν..
Τι έπαθε τώρα;
Αυτός φταίει.. την αποδυναμώνει..
«Δουλεύω το πρωί..»
«Πάντα δουλεύεις το πρωί..» του απάντησε εκείνη ξέροντας πως θα θυμώσει γιατί πολύ απλά δεν είχε καταλάβει τι εννοούσε.
Ορίστε.. τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να του πει πως ζει ξεχωριστές στιγμές..
Την κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που χρησιμοποιούσε πάντα για να της θυμίζει ότι είναι παιδί. Πολύ παιδί.
Του ανταπέδωσε με το βλέμμα εκείνο που χρησιμοποιούσε για να του θυμίζει πως είχε ξεχάσει ποιος ήταν.
Είναι περίεργος αυτός ο τύπος..
Δεν την καταλαβαίνει ποτέ..
Και εμένα δε με συμπαθεί  ιδιαίτερα..
Μπέρδεμα..
Κουρασμένη είναι..
Ησύχασε..
Κοιμήθηκε μάλλον..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email