Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Μετρώντας Σιωπές..


Ο χειμώνας φέτος ήταν ατελείωτος..  ξεκίνησε μήνες νωρίτερα..
Ήρθε και με ρήμαξε..
Με άλλαξε..
Ακόμα και τώρα.. δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως ήρθε καλοκαίρι..
Δεν περιμένω απο τους ανθρώπους να με καταλάβουν..
Ακούω τους πάντες και δεν μιλώ σε κανέναν..
Μένουν όλα τόσο καλά κρατημένα μέσα μου όσο έτοιμα είναι να ξεχειλίσουν στο πρώτο βαθύ ‘’άγγιγμα’’..

Κουράστηκα να μιλώ και να σιωπώ.
Αναβαθμολογώ ζωή και όνειρα.
Ελπίδες όχι.
Πεθαίνουν αργότερα και είναι πολλές..Πολλαπλασιάζονται και δεν ξέρω να μετρώ πάνω από το εννέα.
Ψιθυρίζω τα όνειρα μου μπροστά στον καθρέφτη ακουμπώντας τα δάχτυλα στα χείλη μου, σε  μια προσπάθεια να με πείσω πως κανένα τους δεν ισχύει πια..
Κάποτε έκλαιγα μπροστά του αλλά μου είπε πως δεν είναι σωστό να του μεταφέρω τη θλίψη μου, δουλειά του είναι να δείχνει τους ανθρώπους ωραίους..
Και κάπως έτσι άρχισα να κρύβομαι κάθε φορά που δακρύζω..
Από φόβο μήπως τον ραγίσω καταλάθος..

Σιωπηλό το σπίτι απόψε, ακούγεται δυνατά ο χρόνος που περνά από μέσα..
Πέρασε καιρός από τότε που ξεκινούσα να γράφω κάτι και με έβρισκε το πρωί ..
Μήνες τώρα αναρωτιόμουν..
Τι κάνεις όταν σου τελειώνουν τα λόγια;
Και περίμενα απελπισμένα μια στιγμή όπως αυτή εδώ.. που οι λέξεις με προλαβαίνουν..
Ανακουφίζομαι , μου θυμίζω κάτι από ‘μένα..

Ακούω το χτύπο από το ρολόι στον διάδρομο..
Ποτέ δεν κατάφερα να το πείσω να σταματήσει για λίγο..
Έστω για μια στιγμή..


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email