Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Μετρώντας Σιωπές..


Ο χειμώνας φέτος ήταν ατελείωτος..  ξεκίνησε μήνες νωρίτερα..
Ήρθε και με ρήμαξε..
Με άλλαξε..
Ακόμα και τώρα.. δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως ήρθε καλοκαίρι..
Δεν περιμένω απο τους ανθρώπους να με καταλάβουν..
Ακούω τους πάντες και δεν μιλώ σε κανέναν..
Μένουν όλα τόσο καλά κρατημένα μέσα μου όσο έτοιμα είναι να ξεχειλίσουν στο πρώτο βαθύ ‘’άγγιγμα’’..

Κουράστηκα να μιλώ και να σιωπώ.
Αναβαθμολογώ ζωή και όνειρα.
Ελπίδες όχι.
Πεθαίνουν αργότερα και είναι πολλές..Πολλαπλασιάζονται και δεν ξέρω να μετρώ πάνω από το εννέα.
Ψιθυρίζω τα όνειρα μου μπροστά στον καθρέφτη ακουμπώντας τα δάχτυλα στα χείλη μου, σε  μια προσπάθεια να με πείσω πως κανένα τους δεν ισχύει πια..
Κάποτε έκλαιγα μπροστά του αλλά μου είπε πως δεν είναι σωστό να του μεταφέρω τη θλίψη μου, δουλειά του είναι να δείχνει τους ανθρώπους ωραίους..
Και κάπως έτσι άρχισα να κρύβομαι κάθε φορά που δακρύζω..
Από φόβο μήπως τον ραγίσω καταλάθος..

Σιωπηλό το σπίτι απόψε, ακούγεται δυνατά ο χρόνος που περνά από μέσα..
Πέρασε καιρός από τότε που ξεκινούσα να γράφω κάτι και με έβρισκε το πρωί ..
Μήνες τώρα αναρωτιόμουν..
Τι κάνεις όταν σου τελειώνουν τα λόγια;
Και περίμενα απελπισμένα μια στιγμή όπως αυτή εδώ.. που οι λέξεις με προλαβαίνουν..
Ανακουφίζομαι , μου θυμίζω κάτι από ‘μένα..

Ακούω το χτύπο από το ρολόι στον διάδρομο..
Ποτέ δεν κατάφερα να το πείσω να σταματήσει για λίγο..
Έστω για μια στιγμή..


7 σχόλια:

Ναύτης είπε...

ο χρόνος δεν σταματάει Κατερίνα,
μόνο οι άνθρωποι
κι αφήνουν να περάσει από μέσα τους
όπως περνάει απ το σπίτι...
κι έπειτα
όλο και κάτι μένει
και πέφτει τα βράδυα στο χαρτι

μην σταματας να γράφεις!

καλημέρα!

Kostas L.A. είπε...

"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός..
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει..
Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ,
κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη.."

αυτους τους στιχους ,οπως και μερικους ακομα μου εφερε στο μυαλο η αναρτηση σου..
με γυρισε χρονια πισω..
μου θυμισε ακομα τα βραδυα,
που ωρες παλευα με οσα ηθελα να πω..
ωσπου εφτανε το πρωτο φως,
επαιρνα μολυβι και χαρτι
κι εγραφα για ωρες..
κι υστερα επεφτα ξερος,
ή φορες παλι,με καφε ξεκινουσα την καινουρια μερα,χωρις καν να τελειωσω την προηγουμενη..

δεν αντεχεται ομως για καιρο μια τετοια κατασταση..
ωσπου αρχισα να πνιγω σκεψεις και ονειρα.. κι απλα ζουσα τα πραγματα οπως ερχονταν, διχως σχεδιο ή ελπιδα..
κι επαψα να γραφω..
κι εκανα φιλους κολλητους καφεΐνη,νικοτινη κι αλκοολ..
μεχρι το επομενο ξυπνημα,
λιγο πριν καταλαβω πως ολα αυτα δεν εβγαζαν πουθενα..
λιγο πριν το τιποτα..

Ισως και να μπορω να σε νιωσω,
σε καποιο βαθμο..
ισως..

Σε φιλω!


υγ : αν χρειαστεις κατι, καποιον..
ο,τιδηποτε.. αφησε μου μηνυμα..
το εννοω!! :)

Dee Dee είπε...

Ο καθρεφτης ειναι εκει για να μας δειχνει παντα την αληθεια.
Για οσους αντεχουν
κι εσυ αντεχεις το ξερω!

Δεν θα ηθελα να σε "σωσω" ουτε απο μια στιγμη απο οσα περασες!
Ηταν ολα μα ολα απαραιτητα νομιζω :)
Ευχομαι μονο να εισαι στο τελος του τουνελ και να αρχισες να βλεπεις φως :)

Και μη μου απογοητευεσαι. Σου υποσχομαι οτι σε περιμενουν πολλα ομορφα!!


Μας ελειψες :)

xxxxxxxxx

Katerina... είπε...

...Ναύτης...

Δεν θα σταματήσω..
τουλάχιστον όχι όσο έχω ακόμα κάτι να πω..
Σ'ευχαριστώ που περνάς!

Katerina... είπε...

...Kostas L.A. ...

Νομίζω ότι καταλαβαίνεις πολύ καλά αυτο που θέλω να πω..
Οι στίχοι σου μου θύμισαν πολλά.. τρύπες ε;
Με πήγες κ συ πολλά χρονια πίσω..

υ.γ. Σ'ευχαριστώ.. πιο πολύ γιατί ξέρω οτι το εννοείς !

Ελπιζω να είσαι καλά..

Σε φιλώ..

Katerina... είπε...

...Dee Dee...

Ούτε εγώ θα άλλαζα τίποτα..
Είναι μόνο κάποιες στιγμές που νιώθω να μην αντέχω άλλο..
Πότε επιτέλους θα αρχίσει το φως;;;

Και μένα μου λείψατε πολύ :))

Άνεμος είπε...

Ίσως αν προσπαθούσες να ανοιχτείς με κάποιο τρόπο, κάποιος κάπου να σε καταλάβαινε... Είναι κάπως αόριστο αυτό που σου λέω αλλά νομίζω πως καταλαβαίνεις πως το εννοώ...

Στις ελπίδες... νομίζω καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς... Δε θέλω να το παίξω παντογνώστης, αλλά αν καταλαβαίνω καλά τα λόγια σου, έχω "βρεθεί" εκεί που ήσουν... Ξέρω πόσο ωραία ΔΕΝ ήταν...

Το θεωρώ πολύ "άσχημο" αυτό που σου είπε σχετικά με τα δάκρυα και τη θλίψη... Στα γέλια μπορούν όλοι να είναι παρόντες, στα δάκρυα όμως μπορούνε λίγοι να σταθούν και ακόμα λιγότεροι θέλεις να σταθούν εκείνη την ώρα κοντά σου... Κρίμα...
Σταμάτα να το κρύβεις όμως πλέον... σε παρακαλώ...

Χαίρομαι, αν και μέσα απο λύπη, έφτασες ξανά να γράψεις... Μου έλειψες... Σε παρακαλώ να μη χαθείς ξανά...

Φιλί.

Υ.Γ. http://www.youtube.com/watch?v=W8FzIIkHfy0

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email