Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Πάλι γαμώτο..



Η ησυχία  είναι τόσο απόλυτη γύρω μου που φοβάμαι πως η ανάσα μου θα προδώσει την παρουσία μου στο χώρο, τη στιγμή που θέλω να λείπω ακόμα και από τον εαυτό μου. 

Είναι πολλά που συνέβησαν και ακόμα τα επεξεργάζομαι..
Έχω ένα μεγάλο πανικό μέσα μου. Μία αίσθηση πως υπήρχε εκεί βαθιά στο στέρνο μου κάτι, κάτι που ως τώρα ήταν διπλωμένο και ζεστό και τώρα κρύωσε και άρχισε να εξαπλώνεται σε όλο μου το κορμί. Μάταια προσπάθησα να το παραλληλίσω με κάτι, να του φτιάξω μια εικόνα και να το αντιστοιχήσω..  Σκέφτηκα πολλές φορές  ένα ψαρά που ζούσε από το μικρό βαρκάκι που είχε.. μα σε μια φουρτούνα το έχασε, την μαμά που πήρε σύνταξη και δεν ξέρει τι να κάνει πια με το μεγάλο της χρόνο. Αλλά τίποτα από αυτά δεν παραλληλίστηκε εντελώς με την αίσθηση πανικού μέσα μου.
Χθες το βράδυ ξαπλωμένη στο κρεβάτι είχα φτάσει σε ένα ισχυρό στάδιο εκλογίκευσης όλων των αποτελεσμάτων. Είχα μία απάντηση σε κάθε «γιατί». Μόνο δύο πράγματα δεν μπόρεσα να ελέγξω ..
Την ανάγκη μου να νιώσω πως αγαπιέμαι από κάποιον.. και μία ευχή που δεν ξέρω από ποιο παιδικό κομμάτι του εαυτού μου ερχόταν.. Να ήταν τα πράγματα αλλιώς.

Είναι εντελώς ηλίθιο, σε όλη μου τη ζωή υπήρξα ρεαλίστρια.. ήξερα ότι τα πράγματα έχουν έτσι και αν μου άρεσε έχει καλώς. Αυτή τη φορά ήξερα ότι τα πράγματα είναι όπως είναι αλλά με έναν ανεξήγητο τρόπο κατάφερα να τα βιώσω διαφορετικά.
Λες και τόσο καιρό είχα στα χέρια μου ένα κομμάτι λάσπης και συμπεριφερόμουν σα να κρατούσα χρυσό.. και τότε ήταν που ένιωσα τη θλίψη να με κυριεύει, για τις φορές που όντως κράτησα στα χέρια μου χρυσό και πόνεσα σκεπτόμενη πως έχω αδικήσει ανθρώπους για την ίδια ψευδαίσθηση που αδίκησα τώρα τον ίδιο μου τον εαυτό .

Κάποιες φορές με πιάνει το παράπονο που δεν είναι εδώ αλλά με επαναφέρω στην πραγματικότητα  και  λέω «χαζή.. και αν ήταν πάλι θα τον έδιωχνες..»
Τελικά πιο εύκολα κρεμιέμαι απ’ ότι στέκομαι.

Απόψε υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως από εδώ και πέρα θα με προστατεύω .. απ’ ότι με κάνει να νιώθω λιγότερο εγώ..
Δεν θα υπάρξει επίλογος. Ένα υστερόγραφο μόνο.

*Ξεκινώντας από το τέλος κοιτάζω στην αρχή ψιθυρίζοντας ένα "πάλι" μαζί με ένα "γαμώτο" αλλά δεν μπορώ να κάνω πολλά.
Η ταινία τελειώνει.

Το τραγούδι απόψε παίζει για μένα..




Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Να θυμάσαι...



Τώρα που με χτυπάς είμαι εύθραυστο..
Σε λίγο όμως θα 'μαι κοφτερό.. 






Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Ένα κομμάτι μου πονά και ένα κομμάτι μου ζητά..


Με Φόρεσε για να τη βοηθήσω στη μικρή μάχη, αυτής της εβδομάδας που ξεκίνησε. Της υποσχέθηκα να νικήσουμε αυτή τη φορά. Μόνο για μία φορά, να μην αφήσω το μυαλό της ελεύθερο στα τρελά του παιχνίδια. Να δοκιμάσει να μην παρασυρθεί. Να δει πώς είναι να έχεις τον έλεγχο, όχι να καταπιεστεί (αυτό ξέρει τόσο καλά να το κάνει), μονάχα να βάλει ένα όριο. Φοβάμαι πως έμαθε να κρύβει τα συναισθήματά της τόσο καλά που τελικά αυτό που βλέπουν οι γύρω της είναι έναν άλλο άνθρωπο.Όταν είναι με κόσμο προσποιείται πως είναι καλά και χαμογελά. Μόνο εκείνη ξέρει πόση δύναμη χρειάζεται για να φορέσει αυτό το ψεύτικο χαμόγελο, αλλά δεν θέλει να είναι βάρος σε κανέναν. Σταμάτησε να μιλάει στους φίλους της, δεν θέλει να τους κουράζει άλλο με το να την βλέπουν να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν έγραφε όσο συχνά ήθελε εδώ..
Το βράδυ πριν φύγει εκείνος για ταξίδι μάλωσαν πολύ άσχημα .. του είπε πράγματα που είχε τόσο καιρό μέσα της  που ούτε φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσε να τα βγάλει προς τα έξω. Σχεδόν  τον  μίσησε  γιατί είχε μπλοκάρει  τους δρόμους  της καρδιάς της  μ’ έναν  απελπισμένο μονομερή έρωτα καταδικασμένο απο την ανεπάρκεια του...

 Ξημέρωσε.
Κατάφερε να κοιμηθεί σχεδόν 2 ώρες.
 Έχει ένα μήνυμα στο κινητό της.
Λέει.. «Δεν θέλω να σε βγάλω από τη ζωή μου.. αλλά αν αυτό επιλέξεις θα το σεβαστώ.»
Έμεινε ξαπλωμένη  στο κρεβάτι.
Άφησε ένα δάκρυ να κυλίσει, μόνο ένα.
Έπειτα σκούπισε το πρόσωπο της και μου είπε:
«Ένα κομμάτι μου πονάει και ένα κομμάτι μου ζητά. Και τα δύο φοβούνται. Ο φόβος είναι ο χειρότερος οδηγός. Δεν τον ακούω πάντα, αλλά οι φορές που δεν ακούω τίποτε άλλο πέρα από αυτόν με φέρνουν πάντα σε αδιέξοδο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι βιώνω ένα τέλος, ένα τέλος που σκέφτηκα, σχεδίασα, προετοίμασα, αλλά δεν βρίσκω το θάρρος να το ξεστομίσω.
Ένας στίχος του Καβάφη στριφογυρίζει από χθες στο νου μου.           "Σ' έπλασα ωραίο κ' αισθηματικό". Και είναι όμορφο να έρχεται να σε βρίσκει η τέχνη που αγάπησες και να προσγειώνεται με τον πιο ταιριαστό τρόπο στη δική σου, άτεχνη πραγματικότητα.»

Παύση.
 Μου χαμογελά. Άλλο ένα δάκρυ κύλισε.
Ξανασκούπισε το πρόσωπο της.

Συνεχίζει:
«Μάλωσε με!
Πες μου: άρχισες πάλι να σπαταλάς φαιά ουσία στο απόλυτο τίποτα, στο απόλυτα δικό σου φτιαγμένο παραμύθι;  Εσύ που χρειάζεσαι μια αιωνιότητα για να πεις “αντίο” και μια στιγμή για να πεις “καλώς ήρθες πάλι”. Πες μου: δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις και αυτό που θέλεις δεν το ξέρεις, πες μου για να σου πω ξανά πόσο ξεκάθαρο είναι μέσα μου αυτό που θέλω και πως έχει και πρόσωπο, το πιο λαμπερό του κόσμου όλου. Και μετά πλάνεψέ με πάλι, να ξεχαστώ από τον εαυτό μου, να πω έπεσα έξω, δεν υπάρχει όλο αυτό που έφτιαξα, είναι δικό μου, μόνο μέσα μου υπάρχει. Μάλωσέ με, πρώτη εγώ στο ζητάω.
Αλλά να ξέρεις αυτό που εγώ προσπαθώ να μην σκέφτομαι: πως τα αληθινά, δυνατά, ουσιαστικά μου “θέλω”, πάντα με ισοπέδωναν, πάντα έκλεβαν την παράσταση από μένα και κυριαρχούσαν στη ζωή μου. Κι ας φαινόταν αλλιώς, για χρόνια αλλιώς. Κι ας προσπαθούσες να με πείσεις πως, όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα, πέφτεις έξω. Αλλά την πιο βαθειά μου επιθυμία, όλα τα λόγια του κόσμου, όλα τα πρόσωπα και οι στιγμές, δεν την νικούν. Λίγο στην άκρη τη βάζουν, λίγο την κοιμίζουν, για να ξυπνήσει πιο δυνατή στην επόμενη αφορμή.»


 Εκείνος θα επέστρεφε τη Δευτέρα.
Τελικά της είπα: « Κοιμήσου …»

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email