Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Πάλι γαμώτο..



Η ησυχία  είναι τόσο απόλυτη γύρω μου που φοβάμαι πως η ανάσα μου θα προδώσει την παρουσία μου στο χώρο, τη στιγμή που θέλω να λείπω ακόμα και από τον εαυτό μου. 

Είναι πολλά που συνέβησαν και ακόμα τα επεξεργάζομαι..
Έχω ένα μεγάλο πανικό μέσα μου. Μία αίσθηση πως υπήρχε εκεί βαθιά στο στέρνο μου κάτι, κάτι που ως τώρα ήταν διπλωμένο και ζεστό και τώρα κρύωσε και άρχισε να εξαπλώνεται σε όλο μου το κορμί. Μάταια προσπάθησα να το παραλληλίσω με κάτι, να του φτιάξω μια εικόνα και να το αντιστοιχήσω..  Σκέφτηκα πολλές φορές  ένα ψαρά που ζούσε από το μικρό βαρκάκι που είχε.. μα σε μια φουρτούνα το έχασε, την μαμά που πήρε σύνταξη και δεν ξέρει τι να κάνει πια με το μεγάλο της χρόνο. Αλλά τίποτα από αυτά δεν παραλληλίστηκε εντελώς με την αίσθηση πανικού μέσα μου.
Χθες το βράδυ ξαπλωμένη στο κρεβάτι είχα φτάσει σε ένα ισχυρό στάδιο εκλογίκευσης όλων των αποτελεσμάτων. Είχα μία απάντηση σε κάθε «γιατί». Μόνο δύο πράγματα δεν μπόρεσα να ελέγξω ..
Την ανάγκη μου να νιώσω πως αγαπιέμαι από κάποιον.. και μία ευχή που δεν ξέρω από ποιο παιδικό κομμάτι του εαυτού μου ερχόταν.. Να ήταν τα πράγματα αλλιώς.

Είναι εντελώς ηλίθιο, σε όλη μου τη ζωή υπήρξα ρεαλίστρια.. ήξερα ότι τα πράγματα έχουν έτσι και αν μου άρεσε έχει καλώς. Αυτή τη φορά ήξερα ότι τα πράγματα είναι όπως είναι αλλά με έναν ανεξήγητο τρόπο κατάφερα να τα βιώσω διαφορετικά.
Λες και τόσο καιρό είχα στα χέρια μου ένα κομμάτι λάσπης και συμπεριφερόμουν σα να κρατούσα χρυσό.. και τότε ήταν που ένιωσα τη θλίψη να με κυριεύει, για τις φορές που όντως κράτησα στα χέρια μου χρυσό και πόνεσα σκεπτόμενη πως έχω αδικήσει ανθρώπους για την ίδια ψευδαίσθηση που αδίκησα τώρα τον ίδιο μου τον εαυτό .

Κάποιες φορές με πιάνει το παράπονο που δεν είναι εδώ αλλά με επαναφέρω στην πραγματικότητα  και  λέω «χαζή.. και αν ήταν πάλι θα τον έδιωχνες..»
Τελικά πιο εύκολα κρεμιέμαι απ’ ότι στέκομαι.

Απόψε υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως από εδώ και πέρα θα με προστατεύω .. απ’ ότι με κάνει να νιώθω λιγότερο εγώ..
Δεν θα υπάρξει επίλογος. Ένα υστερόγραφο μόνο.

*Ξεκινώντας από το τέλος κοιτάζω στην αρχή ψιθυρίζοντας ένα "πάλι" μαζί με ένα "γαμώτο" αλλά δεν μπορώ να κάνω πολλά.
Η ταινία τελειώνει.

Το τραγούδι απόψε παίζει για μένα..




4 σχόλια:

Dee Dee είπε...

Νομιζω καποιες φορες οι λεξεις μπαινουν στη σωστη θεση
και το νιωθεις κι εσυ αυτο, ετσι δεν ειναι;;

Μου αρεσε τοσο η αναρτηση σου!
Νομιζω οτι εχουν αρχισει να ξεκαθαριζουν τα πραγματα
ακομα κι αν φαινεται το προβλημα να μην εχει λυθει
Εχει εντοπιστει, εχει δρομολογηθει
κι αυτο ειναι το σημαντικοτερο ισως!

Ευχομαι να καταφερνεις παντα να σε προστατευεις!!!!

xxxxxxxxx

Katerina... είπε...

...Dee Dee...

Νομίζω οτι σιγά-σιγά τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους..
Αναπόφευκτα θα έλεγα..
Έχω αρχίσει να ανακτώ τη δύναμη που τόσο καιρό αναζητούσα..
Δεν είναι εύκολο.. αλλά θα τα καταφέρω..
Μου το υποσχέθηκα άλλωστε ;)

Φιλάκια!

Guardian Angel είπε...

Δεν είναι εύκολο να βρεις άκρη σε όλα. Άσε που πολλές φορές η λογική δεν αρκεί και η καρδιά δεν καταλαβαίνει! Ο χρόνος απλά θα μαλακώσει τις πληγές και θα σβήσει τα σημάδια... για να 'ρθουν καινούργια στη θέση τους.
Κι έτσι κυλάει η ζωή μας! Δες όσο πιο θετικά μπορείς (κι όχι λογικά) ό,τι συμβαίνει!
Καλό βράδυ!!!

Katerina... είπε...

...Guardian Angel...

Δεν είναι καθόλου εύκολο.. Το νιώθω κάθε μέρα που περνά..
Στο χρόνο βασίζομαι και γω..
Και στη δύναμη της ψυχής μου..
όση μου έχει απομείνει..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email