Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Θα περάσει..



Σβήνω, γράφω, σβήνω, γράφω,
Αυτή η γαμημένη αίσθηση με έχει τσακίσει, ούτε να γράψω δε μπορώ.
Θυμός από μνήμες που δεν σβήνουν.
 Να κρυφτώ θέλω, να μη θυμάμαι θέλω, να μην υπάρχω θέλω.
Θέλω να κλείσω τα μάτια και να βρεθώ κάπου αλλού..
εκεί που τελειώνει ο ουρανός, χαμένη, έχοντας ξεχάσει τ’ όνομα μου..
Να γίνω μια άλλη, που θα γελάω χωρίς να απολογούμαι και θα κλαίω χωρίς να κρύβομαι..
Είναι το τώρα της Τρίτης που μοιάζει σαν Κυριακή απόγευμα, οι τελευταίες μέρες μια παρατεταμένη Κυριακή απόγευμα.
Χθες το βράδυ έπιασα τον εαυτό μου να τον περιμένει να γυρίσει από τη δουλειά.
Κάθε αμάξι που άκουγα να σταματά έξω από το σπίτι έκανε την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά από..  φόβο..
Είναι...Ο ίδιος Φόβος που με προστατεύει να ανοίξω πριν αποκαταστήσω τη ζημιά μέσα μου.
Η ίδια Ανασφάλεια μήπως και με  προδώσει πάλι.
Η ίδια Ενοχή.
Ότι όλα τα κάνω λάθος γιατί λάθος αποτελέσματα έχουν, που στιγμιαία δε με αφήνει να ζήσω και άλλα λάθη.
Πόσες ώρες, πόσα λεπτά, πόσα δευτερόλεπτα έχω χάσει περιμένοντας..
Μια αναμονή που με φιμώνει, με ναρκώνει, με ρίχνει σε βαθύ κώμα..
Είναι κάτι στιγμές που η ψυχή είναι τόσο κουρασμένη..
που ξεφλουδίζεται επώδυνα..τόσο επώδυνα..
και κανείς δεν είναι εκεί..τουλάχιστον όχι όπως θα ήθελες να είναι..
Μερικές φορές θυμώνω που αγαπώ.
Πονάω που αγαπώ.
Αγαπώ αυτά που πριν με πόνεσαν.
Θυμώνω με μένα, με σένα, που δεν τα καταφέραμε.
Αρνούμαι να ταΐσω τις τάσεις αυτοκαταστροφής μου.
Αφήνω νηστικές τις ανασφάλειες μου.
Ιδρώνω, περνάω όλα τα στερητικά.
Φοβάμαι αλλά δε θα σταματήσω.
Θα περάσει, θα περάσει, θα περάσει...

2 σχόλια:

Dee Dee είπε...

Σου αφηνω μια μεγαλη αγκαλια


xxxxxxxxxxxxxxxxx

Katerina... είπε...

Το πρώτο χαμόγελο της μέρας..
Ευχαριστώ :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email