Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Δεν φοβάμαι.. Στ’ ορκίζομαι..



Έξω αστράφτει  και βροντά..


Δεν φοβάμαι..
Στ’ ορκίζομαι..


Θυμάσαι που ερχόμουν και κούρνιαζα πάνω σου και εσύ ξύπναγες και μου έλεγες ότι θα σε ρίξω κάτω;
Και σου έλεγα ότι είναι μόνο για λίγο, μέχρι να περάσει η μπόρα..
Και εσύ ξεφύσαγες, με έπαιρνες αγκαλιά και μου ‘λεγες κοιμήσου..
Και εγώ χαμογελούσα.. και έμενα ξύπνια για να ακούσω τον ήχο της βροχής..

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που έλειπες;
Σε πήρα τηλέφωνο να σου πω να έρθεις σπίτι να κοιμηθείς γιατί τους κεραυνούς τους φοβάμαι..
Και εσύ γέλασες και δεν ήρθες ποτέ..
Και εγώ κάθισα μπροστά από το παράθυρο , άναψα τσιγάρο και δάκρυσα..


Δεν φοβάμαι..
Στ’ ορκίζομαι..

Είναι γιατί τώρα πια δακρύζω αλλιώς κι αλλιώς φοβάμαι..

5 σχόλια:

Evanescence είπε...

Πάντα μου άρεσε να βρέχει και να αστράφτει και να βροντά και να είμαι μαζί του στο κρεββάτι.

Καλώς σε βρήκα!

Katerina... είπε...

...Evanescence...

Oι πιο γεμάτες στιγμές της μέρας..

Καλώς ήλθες!

Siren Girl είπε...

Ειναι κατι, που θελω να ζησω αλλα δεν εχω καταφερει ακομη.
Εχεις δικιο στην τελευταια φραση σου..

Katerina... είπε...

... Siren Girl...

θα το ζήσεις.. οταν έρθει η ώρα!
Εύχομαι να νιώσεις τόσο γεμάτη όσο ένιωθα εγώ κάποτε..

Καλή εβδομάδα να έχεις.. :)

Άνεμος είπε...

Πόσο σε νιώθω... ειλικρινά...

Λυπάμαι που έπρεπε να μάθεις αλλιώς, απ' ότι θα σου έδινε την ασφάλεια που ζητούσες...

Άλλωτε ένα σοκ, άλλωτε μια απογοήτευση μας μαθαίνει πως... υπάρχει δυστυχώς ή ευτυχώς, και άλλος τρόπος ζωής...

. . .

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email