Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Untitled



Το τζάκι σχεδόν είχε σβήσει, πυρακτωμένα ξύλα φώτιζαν δύο σώματα γυμνά, αγκαλιασμένα τόσο σφιχτά που σχεδόν είχαν γίνει ένα..

"Μ'αγαπάς; " τον ρωτάει ..

"Έχω μια πληγή εδώ.. ", λέει δείχνοντας την καρδιά του..
Έχω μια πληγή εδώ.. , σκέφτεται κρατώντας τη δική της..

"Αυτή που μου άφησες.. πως μου το έκανες αυτό; "
Στον  εαυτό μου το έκανα.. 

"Τώρα θα σε αγαπούσα όπως αγαπάω μόνο εγώ"
Τώρα σε αγαπάω μόνο εγώ.. όπως μόνο εγώ μπορώ να (σε) αγαπήσω..

"Αν σε γνώριζα λίγα χρόνια πριν τώρα θα ήμασταν μαζί.."
Δεν θα ήμασταν ποτέ μαζί..

"Γιατί δεν μιλάς; τι σκέφτεσαι; κάτι σκέφτεσαι τώρα.. πες μου.."
Είμαι έγκυος.. 

"Τίποτα.."






Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012



Σ’ ένα σπίτι άδειο, μια ψυχή βαθιά θιγμένη στέκεται στο παράθυρο βλέποντας τη βροχή που πέφτει παρασύροντας στο πέρασμα της ότι δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί έξω..
Αυτό περίμενε και εκείνη.. μια βροχή να έρθει και να πάρει μακριά όλα εκείνα που έχει μέσα της και δεν την αφήνουν να κοιμηθεί τα βράδια.
Περνάει όλη τους η ζωή μπροστά από τα μάτια της..
Στιγμές
Στιγμές όπως..
Ένα βράδυ ξαπλωμένοι στα κάτασπρα σεντόνια ενός ξενοδοχείου της Θάσου μη μπορώντας να πιστέψουν αυτό που ζουν.
Μια βόλτα με το αυτοκίνητο .
Μια αγκαλιά εκεί που δεν το περιμένει.
Μια Αυγουστιάτικη νύχτα στο ψηλότερο σημείο της πόλης  με κουβέντα που κρατάει μέχρι το ξημέρωμα.
Ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και φιλιά παθιασμένα εκεί που πονάει πιο πολύ.
Δυο μάτια να κοιτάζουν εκεί που δεν μπόρεσε κανείς να κοιτάξει.
Μία λάθος στιγμή που θα την μετάνιωνε για πάντα.

Και κάπου εκεί η ψυχή της γίνεται ύλη και στάζει σε μια σταγόνα..
Ένα δάκρυ που θα αφύπνιζε τη δική της βροχή.. παίρνοντας μακριά όλα εκείνα που πονάνε μέσα της.
Ένα αντίο μαζί με μια παραλίγο ευτυχία που θα τους δένει για πάντα..


Φοβάμαι ότι θα σε ξεχάσω και δεν υπάρχεις για να μου θυμίζεις ότι υπήρχες..

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

"..Σαν την στιγμή πριν όλα αρχίσουν"



Έμεινε να κοιτάζει τις ζωγραφιές στον τοίχο..
Γιατί και πότε σταμάτησε να χρησιμοποιεί χρώματα;
Έπειτα θυμήθηκε αυτό και χαμογέλασε... 

"Το γκρι...
 είναι σα να ακροβατεί στο μυστήριο
-στη λήθη-
σαν την κοιμωμένη πριν πάρει το φιλί
σαν την στιγμή πριν όλα αρχίσουν"


Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

133 Ημέρες Πριν..



Και είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου ..
Βρισκόταν μόνη καθισμένη σ’ εκείνο τον μεγάλο καναπέ ,που για μήνες  ζωγράφιζε και πάνω του τοποθετούσε πάντα δύο φιγούρες.
Eκείνο το βράδυ συνειδητοποίησε  πως ζει χωρίς όλα εκείνα που νόμιζε οτι θα πέθαινε αν έχανε μια μέρα.
Τι ειρωνεία;  σκέφτηκε.
κανένας δε σε προετοιμάζει γι' αυτά που δεν έρχονται.
Χαμένα κομμάτια του εαυτού της, πιάνονται στους ιστούς μιας αράχνης που υφαίνει πρωτόγνωρα συναισθήματα.
 Σου αρκεί να μην ανήκεις πουθενά ουσιαστικά, εκτός από τον εαυτό σου.
Αλλά δεν σου είσαι αρκετός..

Και έπειτα ήρθε εκείνος «ο άλλος»..
Εκείνος που δεν περίμενε ποτέ να έρθει.
Τι περίεργο παιχνίδι μου παίζει ή ζωή; Αναρωτήθηκε
Και κάπως έτσι δύο παράλληλες γραμμές συναντώνται στο άπειρο με εχεμύθεια και διακριτικότητα.
Πως να τον κάνει να κοιτάξει αυτό που έχει αποφασίσει ήδη να μην δει;
Είναι ένα μυαλό αφημένο στο τραπέζι, άθιχτο. Μία καρδιά, κι αυτή άθιχτη. Και ένα σώμα, δυο μέτρα απ' τα χέρια του.. βαθιά θιγμένο..
Κι αν τους ρωτήσεις ποια είναι η αγαπημένη τους λέξη θα πούνε μαζί “σχεδόν”. Σχεδόν μαζί. Σχεδόν χαμογελώντας. Σχεδόν ερωτευμένοι.
Σηκώθηκε και έσβησε το φως.
Όπως και να 'χει, το σκοτάδι πάντα εφάρμοζε καλύτερα πάνω της.
Όταν κιτρινίσουν τα φύλλα, θα μετρήσει αντίστροφα τις νύχτες.

Γιατί οι νύχτες παίζουν χωρίς κανόνες.
Και κάπως έτσι απ’ όλα τα κουτιά.. εκείνη θα ανοίξει της Πανδώρας ..



Υ.Γ. Κοιμήσου.. Εμείς,τελειώσαμε.. Δεν έχει δάκρυα πια.. Κλαίνε, όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν...(Τ.Λειβαδίτης)

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

..



Ήρθα.

 Μην ενοχλήστε, όμως, δεν ανάβω φως.

 Ονειρευτείτε.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Αν τολμάς..





-Θέλεις να παίξουμε; 



-Ναι, αλλά τι;



-Θάρρος ή Αλήθεια..



-Είσαι σίγουρος;



-Γιατί να μην είμαι; Έλα ξεκίνα πρώτη..



-Θάρρος ή Αλήθεια; 



-Αλήθεια.



 -Μ'αγαπάς:



-Kαλά θάρρος.



 -Αγάπα με.



Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

I'm still here..


..μετά το ρολόι σταμάτησε .
Μετά σταμάτησε η καρδιά μου για δευτερόλεπτα.
Μετά έγινε χίλια κομμάτια.
Μετά έπεσα στο πάτωμα.
Μετά σταμάτησα να ακούω για πέντε μέρες.
Μετά τίποτα.
Την επόμενη μέρα


Τη μεθεπόμενη μέρα


Την τέταρτη μέρα


Την πέμπτη μέρα


Την έκτη μέρα
Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω. Δεν είχα ξυπνήσει ακόμα. Αυτό το «όνειρο» ήταν τεράστιο. Είναι, τεράστιο.



Τόσα λάθος βράδια που χρειάστηκα μια επανεκκίνηση που ποτέ δεν έγινε. Δεν θυμάμαι γεγονότα, αυτά διαγράφονται με τον καιρό. Ξεθωριάζουν βασικά. Και ποιος θα κάτσει μετά να ξεχωρίσει τα αχνά γράμματα. Αλλά τα χαρακτηριστικά είναι ίδια. Σε όλα. Μετά την τρίτη φορά ξεχνάς την περιπτωσιολογία και βλέπεις το περίγραμμα, την κορνίζα, που είναι πάντα ίδια με διαφορετική φωτογραφία κάθε φορά.

Είναι που πέφτεις με τα ρούχα σ’ ένα κρεβάτι, σ’ έναν καναπέ, ό,τι πιο μαλακό τέλος πάντων με το που μπεις στο χώρο σου. Χρειάζεται ο οργανισμός κάτι ‘μαλακό’. Το ζητάει, το απαιτεί. Είναι που έχεις πονέσει πριν από κάτι που σου ‘πεσε βαρύ. Και τα ρούχα; Με τα ρούχα. Με τα παπούτσια. Έτσι να κλείσω τα μάτια μου για λίγο.. με το ένα χέρι να κρατάει το κεφάλι μην καταρρεύσει το μυαλό. Δεν είναι το μεθύσι απ’το αλκοόλ που φταίει, είναι το μεθύσι απ’ τα γεγονότα, τα όχι, τα γιατί, τα συναισθήματα που έγιναν χημεία εκεί μέσα χειρότερη από όλα τα ποτά του μπαρ που ήσουν πριν. Κλείνουν τα μάτια για λίγο μες την ησυχία. Τ’ ανοίγεις στα κλεφτά να δεις αν το ταβάνι είναι εκεί. Εκεί είναι.
Κρίμα, ήλπιζα να δω διαφορετικό ταβάνι απόψε.
Γιατί και το άσπρο διαφορετικό είναι όταν το κοιτάς με παρέα. Σαν να ανάβει λίγο από μόνο του και να φωτίζει γύρω.

Ζω για να μελαγχολώ εγώ το πήρα χαμπάρι πρόσφατα, γι' αυτά που πέρασαν και είναι τόσα, και δεν ξέρω αν θα ξανάρθουν. Όχι ίδια πάντως. Αλλά μετά έρχεται το μετά με αλλαγές, ραγδαίες, αναπάντεχες ή αναμενόμενες και συνεργάζονται όλα για ένα μετά τόσο αβέβαιο και ρευστό, αλλά με εκείνη την δόση μαγείας που κρύβει κάθε άγνωστο και μελλοντικό. Ανυπομονώ. Πρέπει να πάψω να φοβάμαι, αυτό λέω συνέχεια. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Σκέψου, το μόνο που μπορείς τελικά να περιμένεις με σιγουριά είναι τα πάντα. Και έχω μάθει πλέον καλά ότι το "πάντα" ως επίρρημα ή ως αντωνυμία, είναι πάρα πολύ για να γίνει ανεκτό. Τα πάντα μπορούν να γίνουν τίποτα στη στιγμή, και το πάντα ποτέ. Γίνεται και αντιστρόφως όμως. Και αυτό είναι όντως μαγικό. Αυτό εννοώ "ανυπομονώ". Εκεί που η στιγμή θα φέρει το πάντα στο ποτέ και από το τίποτα θα γεννηθούν τα πάντα
Και κάπως έτσι είπα φωναχτά τα δικά μου προσωπικά "Αντίο"..


Στα λάθη
Στα λόγια που μετάνιωσα
Στα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν
Στους στόχους που δεν επιτεύχθηκαν
Στους φόβους που με κράτησαν πίσω
Στις ανασφάλειες
Στα άγχη
Στα ρίσκα που δεν πήρα
Στα λόγια που δεν είπα ποτέ
Στις πληγές που ανανέωνα
Στα όχι που σήμαιναν ναι
Στα ναι που σήμαιναν όχι
Στα «θα μιλήσουμε» που δεν ήρθαν ποτέ
Στους καφέδες που δεν ήπια αν και υποσχέθηκα
Στις συναντήσεις που δεν έγιναν
Στα θέλω που δεν έγιναν κάνω
Στα πρέπει και στα δεν πρέπει
Στις άσχημες σκέψεις
Στις άσχημες πράξεις
Στα άσχημα συναισθήματα
Στους άσχημους ανθρώπους
Στις υποσχέσεις που καταπατήθηκαν
Στα «αντίο»
Στα τέλη που έβαλα
Στις αρχές που δεν έκανα
Στα όρια που έθεσα
Στα χαμόγελα που ξέχασα να χαρίσω
Στις «καλημέρες» που δεν είπα
Στις «καληνύχτες» που είπα χωρίς συνέχεια
Στα τραγούδια που σταμάτησα ν’ ακούω
Στα γράμματα που δεν έγραψα ενώ ήθελα
Στους δισταγμούς
Στα «σε αγαπάω» που ειπώθηκαν ως «σ’ αγαπώ»
Στα «σ’ αγαπώ» που δεν ειπώθηκαν καν
Στα υποθετικά σενάρια φαντασίας

Στα «δεν αντέχω» που είπα ενώ άντεχα
Στην ώρα που έχασα
Στις αλλαγές που δεν έκανα
και
Στα «μπράβο!» που δεν μου είπα.


Κοντεύει μια βδομάδα τώρα. Ίσως να είναι και οχτώ μέρες- ίσως και δέκα. Ανοίγω τα μάτια μου εκεί γύρω στις 7.30. Άλλοτε 8 και κάτι. Τι ώρα κοιμήθηκα μη ρωτήσεις.. καμία σημασία. Στο λέω γιατί το έχω αναρωτηθεί κι εγώ. Αλλά παρατηρώ μεταξύ άλλων ότι ανοίγω τα μάτια μου με μια ηρεμία και μία λαχτάρα για να ζήσω τη μέρα. Δεν ξέρω πώς να στο περιγράψω. Σου συμβαίνει;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email