Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

I'm still here..


..μετά το ρολόι σταμάτησε .
Μετά σταμάτησε η καρδιά μου για δευτερόλεπτα.
Μετά έγινε χίλια κομμάτια.
Μετά έπεσα στο πάτωμα.
Μετά σταμάτησα να ακούω για πέντε μέρες.
Μετά τίποτα.
Την επόμενη μέρα


Τη μεθεπόμενη μέρα


Την τέταρτη μέρα


Την πέμπτη μέρα


Την έκτη μέρα
Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω. Δεν είχα ξυπνήσει ακόμα. Αυτό το «όνειρο» ήταν τεράστιο. Είναι, τεράστιο.



Τόσα λάθος βράδια που χρειάστηκα μια επανεκκίνηση που ποτέ δεν έγινε. Δεν θυμάμαι γεγονότα, αυτά διαγράφονται με τον καιρό. Ξεθωριάζουν βασικά. Και ποιος θα κάτσει μετά να ξεχωρίσει τα αχνά γράμματα. Αλλά τα χαρακτηριστικά είναι ίδια. Σε όλα. Μετά την τρίτη φορά ξεχνάς την περιπτωσιολογία και βλέπεις το περίγραμμα, την κορνίζα, που είναι πάντα ίδια με διαφορετική φωτογραφία κάθε φορά.

Είναι που πέφτεις με τα ρούχα σ’ ένα κρεβάτι, σ’ έναν καναπέ, ό,τι πιο μαλακό τέλος πάντων με το που μπεις στο χώρο σου. Χρειάζεται ο οργανισμός κάτι ‘μαλακό’. Το ζητάει, το απαιτεί. Είναι που έχεις πονέσει πριν από κάτι που σου ‘πεσε βαρύ. Και τα ρούχα; Με τα ρούχα. Με τα παπούτσια. Έτσι να κλείσω τα μάτια μου για λίγο.. με το ένα χέρι να κρατάει το κεφάλι μην καταρρεύσει το μυαλό. Δεν είναι το μεθύσι απ’το αλκοόλ που φταίει, είναι το μεθύσι απ’ τα γεγονότα, τα όχι, τα γιατί, τα συναισθήματα που έγιναν χημεία εκεί μέσα χειρότερη από όλα τα ποτά του μπαρ που ήσουν πριν. Κλείνουν τα μάτια για λίγο μες την ησυχία. Τ’ ανοίγεις στα κλεφτά να δεις αν το ταβάνι είναι εκεί. Εκεί είναι.
Κρίμα, ήλπιζα να δω διαφορετικό ταβάνι απόψε.
Γιατί και το άσπρο διαφορετικό είναι όταν το κοιτάς με παρέα. Σαν να ανάβει λίγο από μόνο του και να φωτίζει γύρω.

Ζω για να μελαγχολώ εγώ το πήρα χαμπάρι πρόσφατα, γι' αυτά που πέρασαν και είναι τόσα, και δεν ξέρω αν θα ξανάρθουν. Όχι ίδια πάντως. Αλλά μετά έρχεται το μετά με αλλαγές, ραγδαίες, αναπάντεχες ή αναμενόμενες και συνεργάζονται όλα για ένα μετά τόσο αβέβαιο και ρευστό, αλλά με εκείνη την δόση μαγείας που κρύβει κάθε άγνωστο και μελλοντικό. Ανυπομονώ. Πρέπει να πάψω να φοβάμαι, αυτό λέω συνέχεια. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Σκέψου, το μόνο που μπορείς τελικά να περιμένεις με σιγουριά είναι τα πάντα. Και έχω μάθει πλέον καλά ότι το "πάντα" ως επίρρημα ή ως αντωνυμία, είναι πάρα πολύ για να γίνει ανεκτό. Τα πάντα μπορούν να γίνουν τίποτα στη στιγμή, και το πάντα ποτέ. Γίνεται και αντιστρόφως όμως. Και αυτό είναι όντως μαγικό. Αυτό εννοώ "ανυπομονώ". Εκεί που η στιγμή θα φέρει το πάντα στο ποτέ και από το τίποτα θα γεννηθούν τα πάντα
Και κάπως έτσι είπα φωναχτά τα δικά μου προσωπικά "Αντίο"..


Στα λάθη
Στα λόγια που μετάνιωσα
Στα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν
Στους στόχους που δεν επιτεύχθηκαν
Στους φόβους που με κράτησαν πίσω
Στις ανασφάλειες
Στα άγχη
Στα ρίσκα που δεν πήρα
Στα λόγια που δεν είπα ποτέ
Στις πληγές που ανανέωνα
Στα όχι που σήμαιναν ναι
Στα ναι που σήμαιναν όχι
Στα «θα μιλήσουμε» που δεν ήρθαν ποτέ
Στους καφέδες που δεν ήπια αν και υποσχέθηκα
Στις συναντήσεις που δεν έγιναν
Στα θέλω που δεν έγιναν κάνω
Στα πρέπει και στα δεν πρέπει
Στις άσχημες σκέψεις
Στις άσχημες πράξεις
Στα άσχημα συναισθήματα
Στους άσχημους ανθρώπους
Στις υποσχέσεις που καταπατήθηκαν
Στα «αντίο»
Στα τέλη που έβαλα
Στις αρχές που δεν έκανα
Στα όρια που έθεσα
Στα χαμόγελα που ξέχασα να χαρίσω
Στις «καλημέρες» που δεν είπα
Στις «καληνύχτες» που είπα χωρίς συνέχεια
Στα τραγούδια που σταμάτησα ν’ ακούω
Στα γράμματα που δεν έγραψα ενώ ήθελα
Στους δισταγμούς
Στα «σε αγαπάω» που ειπώθηκαν ως «σ’ αγαπώ»
Στα «σ’ αγαπώ» που δεν ειπώθηκαν καν
Στα υποθετικά σενάρια φαντασίας

Στα «δεν αντέχω» που είπα ενώ άντεχα
Στην ώρα που έχασα
Στις αλλαγές που δεν έκανα
και
Στα «μπράβο!» που δεν μου είπα.


Κοντεύει μια βδομάδα τώρα. Ίσως να είναι και οχτώ μέρες- ίσως και δέκα. Ανοίγω τα μάτια μου εκεί γύρω στις 7.30. Άλλοτε 8 και κάτι. Τι ώρα κοιμήθηκα μη ρωτήσεις.. καμία σημασία. Στο λέω γιατί το έχω αναρωτηθεί κι εγώ. Αλλά παρατηρώ μεταξύ άλλων ότι ανοίγω τα μάτια μου με μια ηρεμία και μία λαχτάρα για να ζήσω τη μέρα. Δεν ξέρω πώς να στο περιγράψω. Σου συμβαίνει;

4 σχόλια:

stolenblood είπε...

καλή ξανά-άρχη!!! μόνο αυτό μπορώ να ευχηθώ...πω...σχολιάσω...
"Κοντεύει μια βδομάδα...Σου συμβαίνει;" αυτή είναι ίσως και η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας! :)

Jade είπε...

Δεκέμβριος-Ιανουάριος, 2011-12..
Δεν ξέρω πώς να στο περιγράψω.
Συνέβει.
Για δεύτερη φορά..

Best of the day:
"Και έχω μάθει πλέον καλά ότι το "πάντα" ως επίρρημα ή ως αντωνυμία, είναι ΠΆρα ΠΟΛΎ (μεγάλο & βαρύ) για να γίνει ανεκτό."

Οι διαφορές μας:
1: ΔΕ ζω για να μελαγχολώ.
2: ΈΧΩ πάψει να φοβάμαι.

Όλα τ' άλλα ίδια..
Αυτό. Μόνο.
Θα 'γραφα 1 ώρα ακόμη, αλλά δε θέλω να πω πολλά και να με βαρεθείς.

PS: Ελπίζω να τα πιστεύεις αυτά που λες και να τα κάνεις πράξεις. Έκλεισες τα μάτια αρκετά ώστε να δεις το φως?.. Εγώ πιστεύω σ' εσένα, εσύ?


Φιλιά

Dee Dee είπε...

Κατερινα μου ευχομαι το καλυτερο για σενα και το γνωριζεις πια :)
Αν εχεις αναγκη να βγεις απο αυτο, ευχομαι να βγεις. Αν το "δεν αντεχω αλλο" σου ακομη δεν εχει εξαντληθει, ευχομαι να μην ειναι πολυ επωδυνο.

Κραταω την αισιοδοξια στο τελος. Την ορεξη για να ζησεις την καθε σου μερα!
Πανω απο ολα ευχομαι να συνεχιστει αυτο και να κρεμαστεις πανω του και με τα δυο χερια:)

καλη εβδομαδα!!

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=1G4isv_Fylg&ob=av2e


i know the sun must set to rise...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email