Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012



Σ’ ένα σπίτι άδειο, μια ψυχή βαθιά θιγμένη στέκεται στο παράθυρο βλέποντας τη βροχή που πέφτει παρασύροντας στο πέρασμα της ότι δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί έξω..
Αυτό περίμενε και εκείνη.. μια βροχή να έρθει και να πάρει μακριά όλα εκείνα που έχει μέσα της και δεν την αφήνουν να κοιμηθεί τα βράδια.
Περνάει όλη τους η ζωή μπροστά από τα μάτια της..
Στιγμές
Στιγμές όπως..
Ένα βράδυ ξαπλωμένοι στα κάτασπρα σεντόνια ενός ξενοδοχείου της Θάσου μη μπορώντας να πιστέψουν αυτό που ζουν.
Μια βόλτα με το αυτοκίνητο .
Μια αγκαλιά εκεί που δεν το περιμένει.
Μια Αυγουστιάτικη νύχτα στο ψηλότερο σημείο της πόλης  με κουβέντα που κρατάει μέχρι το ξημέρωμα.
Ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και φιλιά παθιασμένα εκεί που πονάει πιο πολύ.
Δυο μάτια να κοιτάζουν εκεί που δεν μπόρεσε κανείς να κοιτάξει.
Μία λάθος στιγμή που θα την μετάνιωνε για πάντα.

Και κάπου εκεί η ψυχή της γίνεται ύλη και στάζει σε μια σταγόνα..
Ένα δάκρυ που θα αφύπνιζε τη δική της βροχή.. παίρνοντας μακριά όλα εκείνα που πονάνε μέσα της.
Ένα αντίο μαζί με μια παραλίγο ευτυχία που θα τους δένει για πάντα..


Φοβάμαι ότι θα σε ξεχάσω και δεν υπάρχεις για να μου θυμίζεις ότι υπήρχες..

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

"..Σαν την στιγμή πριν όλα αρχίσουν"



Έμεινε να κοιτάζει τις ζωγραφιές στον τοίχο..
Γιατί και πότε σταμάτησε να χρησιμοποιεί χρώματα;
Έπειτα θυμήθηκε αυτό και χαμογέλασε... 

"Το γκρι...
 είναι σα να ακροβατεί στο μυστήριο
-στη λήθη-
σαν την κοιμωμένη πριν πάρει το φιλί
σαν την στιγμή πριν όλα αρχίσουν"


Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

133 Ημέρες Πριν..



Και είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου ..
Βρισκόταν μόνη καθισμένη σ’ εκείνο τον μεγάλο καναπέ ,που για μήνες  ζωγράφιζε και πάνω του τοποθετούσε πάντα δύο φιγούρες.
Eκείνο το βράδυ συνειδητοποίησε  πως ζει χωρίς όλα εκείνα που νόμιζε οτι θα πέθαινε αν έχανε μια μέρα.
Τι ειρωνεία;  σκέφτηκε.
κανένας δε σε προετοιμάζει γι' αυτά που δεν έρχονται.
Χαμένα κομμάτια του εαυτού της, πιάνονται στους ιστούς μιας αράχνης που υφαίνει πρωτόγνωρα συναισθήματα.
 Σου αρκεί να μην ανήκεις πουθενά ουσιαστικά, εκτός από τον εαυτό σου.
Αλλά δεν σου είσαι αρκετός..

Και έπειτα ήρθε εκείνος «ο άλλος»..
Εκείνος που δεν περίμενε ποτέ να έρθει.
Τι περίεργο παιχνίδι μου παίζει ή ζωή; Αναρωτήθηκε
Και κάπως έτσι δύο παράλληλες γραμμές συναντώνται στο άπειρο με εχεμύθεια και διακριτικότητα.
Πως να τον κάνει να κοιτάξει αυτό που έχει αποφασίσει ήδη να μην δει;
Είναι ένα μυαλό αφημένο στο τραπέζι, άθιχτο. Μία καρδιά, κι αυτή άθιχτη. Και ένα σώμα, δυο μέτρα απ' τα χέρια του.. βαθιά θιγμένο..
Κι αν τους ρωτήσεις ποια είναι η αγαπημένη τους λέξη θα πούνε μαζί “σχεδόν”. Σχεδόν μαζί. Σχεδόν χαμογελώντας. Σχεδόν ερωτευμένοι.
Σηκώθηκε και έσβησε το φως.
Όπως και να 'χει, το σκοτάδι πάντα εφάρμοζε καλύτερα πάνω της.
Όταν κιτρινίσουν τα φύλλα, θα μετρήσει αντίστροφα τις νύχτες.

Γιατί οι νύχτες παίζουν χωρίς κανόνες.
Και κάπως έτσι απ’ όλα τα κουτιά.. εκείνη θα ανοίξει της Πανδώρας ..



Υ.Γ. Κοιμήσου.. Εμείς,τελειώσαμε.. Δεν έχει δάκρυα πια.. Κλαίνε, όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν...(Τ.Λειβαδίτης)

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

..



Ήρθα.

 Μην ενοχλήστε, όμως, δεν ανάβω φως.

 Ονειρευτείτε.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email