Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

133 Ημέρες Πριν..



Και είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου ..
Βρισκόταν μόνη καθισμένη σ’ εκείνο τον μεγάλο καναπέ ,που για μήνες  ζωγράφιζε και πάνω του τοποθετούσε πάντα δύο φιγούρες.
Eκείνο το βράδυ συνειδητοποίησε  πως ζει χωρίς όλα εκείνα που νόμιζε οτι θα πέθαινε αν έχανε μια μέρα.
Τι ειρωνεία;  σκέφτηκε.
κανένας δε σε προετοιμάζει γι' αυτά που δεν έρχονται.
Χαμένα κομμάτια του εαυτού της, πιάνονται στους ιστούς μιας αράχνης που υφαίνει πρωτόγνωρα συναισθήματα.
 Σου αρκεί να μην ανήκεις πουθενά ουσιαστικά, εκτός από τον εαυτό σου.
Αλλά δεν σου είσαι αρκετός..

Και έπειτα ήρθε εκείνος «ο άλλος»..
Εκείνος που δεν περίμενε ποτέ να έρθει.
Τι περίεργο παιχνίδι μου παίζει ή ζωή; Αναρωτήθηκε
Και κάπως έτσι δύο παράλληλες γραμμές συναντώνται στο άπειρο με εχεμύθεια και διακριτικότητα.
Πως να τον κάνει να κοιτάξει αυτό που έχει αποφασίσει ήδη να μην δει;
Είναι ένα μυαλό αφημένο στο τραπέζι, άθιχτο. Μία καρδιά, κι αυτή άθιχτη. Και ένα σώμα, δυο μέτρα απ' τα χέρια του.. βαθιά θιγμένο..
Κι αν τους ρωτήσεις ποια είναι η αγαπημένη τους λέξη θα πούνε μαζί “σχεδόν”. Σχεδόν μαζί. Σχεδόν χαμογελώντας. Σχεδόν ερωτευμένοι.
Σηκώθηκε και έσβησε το φως.
Όπως και να 'χει, το σκοτάδι πάντα εφάρμοζε καλύτερα πάνω της.
Όταν κιτρινίσουν τα φύλλα, θα μετρήσει αντίστροφα τις νύχτες.

Γιατί οι νύχτες παίζουν χωρίς κανόνες.
Και κάπως έτσι απ’ όλα τα κουτιά.. εκείνη θα ανοίξει της Πανδώρας ..



Υ.Γ. Κοιμήσου.. Εμείς,τελειώσαμε.. Δεν έχει δάκρυα πια.. Κλαίνε, όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν...(Τ.Λειβαδίτης)

4 σχόλια:

Jade είπε...

1...33
που μας πήγες τώρα...
*βαθιά ανάσα* ._.

Στον καναπέ λοιπόν.. Με πρωινό στο δίσκο, για έναν. (γιατί τώρα σηκώθηκα)
Βάλε μουσικούλα, χαμηλά, όχι πολύ δυνατά και άραξε. Πάμε.
Πάμε μπροστά..
Αργήσαμε ήδη.
Κάνε σκέψεις για 133 μέρες μπροστά πλέον.. (Έστω για 33 αν σου φαίνονται πολλές.. :P)

Καλη..μέρα?
^^

Katerina... είπε...

Παίρνω βαθιά ανάσα...
Για 33 μέρες λοιπόν ;)

Καλή..μέρα!!!

Άνεμος είπε...

Τι όμορφο κείμενο... Καιρό είχα να σε διαβάσω, μου έλειψε η γραφή σου... Χαίρομαι και απ' ότι βλέπω έχει και συνέχεια...

Katerina... είπε...

Εδώ είμαι.. δεν πάω πουθενά..
Μπορεί να χάνομαι κάθε τόσο αλλά πάντα εδώ θα επιστρέφω ;)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email