Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Σιωπές


Έχω τολμήσει ότι έχω αισθανθεί
Και τελικά κατάλαβα ότι
η αλήθεια είναι γραμμένη στα πρόσωπα μας και στις πράξεις μας
η λέξη «αδιαφορώ» γράφεται με παραλήψεις και προφέρεται με απουσία
και πως κάποιες σιωπές σπάνε πρώτα εμάς προτού σπάσουν οι ίδιες
Χαθήκαμε και σίγουρα δεν φταίνε οι αποστάσεις..
Πάντα θα χρειαζόμαστε λίγο χρόνο ακόμα
Κάπου εκεί ,χαμένη μέσα στο χρόνο, μέσα στις σκέψεις
Προσπαθώ να μάθω να συλλαβίζω σιωπές και έννοιες
Ξεχασμένη σε μια άρνηση που κάποτε περίμενε μονάχα ένα ναι
Εκκωφαντικός ο θόρυβος που κάνει η παύση πριν βάλει την τελεία
Έχουν συνηθίσει τα πόδια στα ίδια βήματα
Μένει ένα βήμα μονάχα για να γυρίσω εκεί που ξέχασα πως είμαι
Μετράω αντίστροφα
Δε δακρύζω πια
Όταν ο άνθρωπος αδειάζει ακόμα και τα δάκρυα φαντάζουν πολυτέλεια
Σσσσσς..
Όταν ησυχάζεις ακούς πάντα αυτό που χρειάζεσαι.. σφυγμό και ανάσα
Μετά κλείνω τα μάτια και ανήκω στις εμμονές μου
Και η σκέψη αφήνει υστερόγραφο:
«Να θυμηθώ να ξεχαστώ»

Φιλιά από το χάος (μέσα μου)





Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Still waiting..





Δύσκολο να είσαι μαύρο πιόνι και να περιμένεις την πρώτη κίνηση..





Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Unfold me..


Είναι απο εκείνες τις φορές που προσπαθείς να μη σκέφτεσαι τίποτα και καταλήγεις να θυμάσαι τα πάντα..

Φοβάμαι.
Δεν φταις εσύ μάτια μου, το ξέρεις.
Λίγο χρόνο θέλω μόνο..
Να βρω εσένα.. μέσα σε 'μένα..


Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Feels like winters cold..



Τι θα μου ζητούσες αν απαιτούσα να μου ζητήσεις κάτι;
Θα μπορούσες άραγε να μου ζητήσεις να μείνω για πάντα ή θα αρκούσουν μόνο στο επόμενο πρωί;
Εκείνο το τελευταίο βράδυ που με κοίταγες στα μάτια με εκείνο το βλέμμα, που έκανε την καρδιά μου να χτυπά δυνατά, τι ήταν αυτό που ήθελες να πεις μα τελικά δεν είπες;
Χάθηκαν οι λέξεις μαζί με εμάς..
Τους μεγαλύτερους διαλόγους τους κάναμε μόνο με 2 ρήματα
1. Κοιτάζω
2. Αγγίζω
Ίσως γιατί ξέραμε πως αν χρησιμοποιήσουμε αυτές τις ριμάδες τις λέξεις, σε δευτερόλεπτα θα γίνουμε χίλια κομμάτια..
Κομματιάζονται τα κομμάτια αγάπη μου;
Αρκεί να δεις τον έρωτα του άλλου στα μάτια του για να καταλάβεις για πιο πράγμα ξενυχτάς..
Ακούγοντας όλα αυτά που θα ήθελες να πεις εσύ, κάνοντας όλες εκείνες τις κινήσεις που θα ήθελες να έχεις κάνει εσύ, κοιτάζοντας όπως εσύ θα ήθελες να έχεις κοιτάξει..
Ίσως ο χρόνος και ο τόπος να ήταν διαφορετικός, αλλά ίσως πάλι και να ήταν ο ιδανικός..
Και να πιάνεις τον εαυτό σου να μελετάει τις κινήσεις του ανθρώπου που είναι απέναντι σου, καπνίζοντας το τελευταίο σου τσιγάρο μαζί του και να συνειδητοποιείς το μέγεθος της ειρωνείας όσο η ώρα περνάει απο τους δείκτες του ρολογιού σου..
Γιατί τι κρίμα να μην κινούνται όλοι οι δείκτες με την ίδια φορά στα μυαλά δύο ανθρώπων.
Μα το μεγαλύτερο κρίμα απο όλα είναι το ρολόι το ίδιο..
Πως δεν σταματάει και δεν σταματιέται..
Για πόσο μπορείς να παγώσεις το ρήμα "σκέφτομαι";
Όσο διαρκεί το σεξ.
Όσο βρίσκεσαι στο βαθύτερο στάδιο του ύπνου, εκεί που όλα απενεργοποιούνται.
Όσο διαρκεί ένα τηλεφώνημα.

Και αν δεν ήξερα τι ήθελα να σκέφτομαι τότε δεν θα με ένοιαζε πόσο διαρκεί το σεξ, ένας ύπνος ή ένα τηλεφώνημα..
Κι ούτε ξέρω και γω τι θα ζητούσα τώρα που ξέρω πως δεν το ζήτησες ποτέ..
Κι αν καμιά φορά αγγιχτούν καταλάθος τα δάχτυλα μας στο κρεβάτι μεταξύ τους, θα είναι λάθος ασυγχώρητο γιατί θα μας παγώνει το κενό περισσότερο και απο τα νερά που κολυμπήσαμε φέτος το καλοκαίρι..

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

5,4,3,2,1..


Ζω περίεργες στιγμές, όχι πρωτόγνωρες..
Σαν να αρχίζουν όλα απο την αρχή..
Έχω μία γλυκόπικρη αίσθηση.
Γλυκιά γι' αυτά που τώρα αρχίζουν (και μη σου πω ψέματα δεν ξέρω που θα με βγάλουν).. 
Kαι μια πικρή για όλα αυτά που τελείωσαν-τελειώνουν και αφήνω πίσω.
Περίμενα πολύ καιρό γι αυτή τη στιγμή και να που τελικά ήρθε..
Συνήθως με βρίσκει απροετοίμαστη, μα για πρώτη φορά ίσως, νιώθω τόσο έτοιμη να κάνω το επόμενο βήμα..

Δε μετανιώνω για αυτά που έκανα-ένιωσα-έζησα.
Πήρα ενα μεγάλο μάθημα σε αυτή τη ζωή..
"Τα λάθη μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, οι δυσκολίες δυνατότερους και η πίστη στον εαυτό μας είναι που τελικά μας κάνει ευτυχισμένους

Την τελευταία δεν την έχασα ποτέ.
Θα μου πεις, πως μπορείς να είσαι ευτυχισμένη όταν ζεις αυτά που ζεις..?!
Αλλά ξέρεις κάτι;
Η ευτυχία είναι στιγμές..

Μια καλημέρα το πρωί.

Ένα τηλεφώνημα εκεί που δεν το περιμένεις.

Η συντροφιά εκείνων που ξέρεις πως θα είναι στη ζωή σου για πάντα.

Να κάνεις χαρούμενους ανθρώπους που σε αγαπούν.

Μια βόλτα στο πάρκο ακούγοντας τη μουσική που συνοδεύει τα όνειρα σου.

Μια αγκαλιά.

Ένα γλυκό φιλί για καληνύχτα.

Να ξυπνάς το πρωί και να ξέρεις οτι μια νέα μέρα σε περιμένει εκεί έξω να την ζήσεις.

Αυτές είναι οι "στιγμές" μου..
Απο εκεί πηγάζει η ευτυχία μου.
Τα άσχημα τα αφήνω πίσω, τα ξεχνώ..
Επιλεκτική μνήμη; Ναι! Θα μπορούσε να είναι και αυτό..
Εγώ το λέω καλύτερα "αποδοχή"..
Της ζωής, της πραγματικότητας, των συναισθημάτων..

Είμαι ευγνώμων για τις στιγμές που ζω.
Όποιες και αν είναι αυτές..
Γιατί στο τέλος ξέρω πως οτι και να γίνει, θα είμαι καλύτερος άνθρωπος..

Ευχαριστώ για το καλύτερος, μα πάνω απ' όλα για το άνθρωπος..


Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Αρκεί ένας άνθρωπος για να σε κάνει να χάσεις κάθε ελπίδα, κι ένας ακόμη για να ζήσεις απ'την αρχή.





Οι χειρότερες στιγμές μου είναι αυτές που θέλω να μη θέλω αυτά που θέλω..

Μου λείπεις.. (γαμώτο)


Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Almost..


Χτύπησε το κινητό με εκείνο τον ήχο που σπάνια χτυπούσε.
Κοίταξε την ώρα..  1:49
Για κάποιο λόγο η καρδιά της είχε σταματήσει εδώ και καιρό να χτυπάει δυνατά στο άκουσμα του.
Της πήρε 1 λεπτό και 46 δευτερόλεπτα για να σιγουρευτεί πως η απόφαση που πήρε 2 εβδομάδες πριν ήταν απο τις πιο σωστές της ζωής της.
Υποσχέθηκε στον εαυτό της να μην χαλάσει την ηρεμία της.. για κανέναν..
 Άναψε ένα τσιγάρο και κοιτάζοντας το κενό αναφώνησε..
"Τελείωσες μωρό μου.."

 

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

My silent life..

  
Η καρδία της χτυπούσε δυνατά. Δεν ήξερε τι θα ακούσει και αυτό την τρόμαζε. Έμεινε να τον κοιτάζει, το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο πάτωμα, πάσχιζε να πάρει ανάσες για να μπορέσει να την κοιτάξει στα μάτια και να της πει.. Να της πει όλα αυτά που είχε μέσα του και δεν μπόρεσε να ξεστομίσει την προηγούμενη φορά που την φώναξε στο γραφείο του. Μέτα από δύο βαθιές ανάσες, σηκώνει το κεφάλι και ξεκινάει.

-Με βγάζεις από τα νερά μου..μου λείπεις τρελά.. μου λείπει το χαμόγελο σου, το πώς κάθεσαι στην καρέκλα.. Μου λείπει το πώς πιάνεις το πιγούνι σου, το πώς κοροϊδεύεις με τη γλώσσα σου..Τα έχω παίξει!
Με τρελαίνει όταν σε βλέπω και δεν μπορώ να σου μιλήσω ή όταν δεν μου μιλάς εσυ και το πρόβλημα γίνεται πιο οξύ γιατί σε βλέπω συνεχώς μπροστά μου.
Είμαι περικυκλωμένος από εσένα και να μην ήμουν πάλι θα σε έβλεπα.
Κάθε φορά που κάνω κάτι στο σπίτι από μαγείρεμα μέχρι το οτιδήποτε σκέφτομαι πως το κάνω για σένα. Ξέρεις πόσες φορές σου έχω μαγειρέψει; όχι δεν το έχω χάσει.. Δεν ξέρω πως ακούγεται, μπορεί να ακούγεται και λάθος αλλά δεν είναι λάθος. Κάθομαι και βάζω μια ταινία και σκέφτομαι αν θα σου αρέσει και πώς θα ήταν αν την βλέπαμε μαζί. Για πρώτη φορά μετά από  17 χρόνια αποφάσισα να ρίξω το τοίχος που είχα σηκώσει μέσα μου. Στην αρχή που γνωριστήκαμε δεν το έκανα και δεν το έκανα μέχρι πολύ πρόσφατα, αλλά όταν το έριξα.. τελείωσα. Και τότε, αφού είχες ήδη γίνει μια συνήθεια, μια υπέροχη συνήθεια, αφού είχες γίνει η καθημερινότητα μου έριξα το γαμημένο τοίχο που είχα σηκώσει και έπαψα να σε βλέπω σαν τις άλλες. Ήρθες και με γέμισες. Ο Μιχάλης κατάλαβε σε 15sec πως είμαι ερωτευμένος μαζί σου, μου λέει «ρε μαλάκα, κάθε φορά που έλειπε ήσουν άδειος, κάθε φορά που ερχόταν στο γραφείο άλλαζε το πρόσωπο σου».
Και όταν σου είπα το πώς νιώθω, είχα τόσο άγχος, τόσο τρακ , τόσο..  τόσο που δεν μπόρεσα να σου πω σχεδόν τίποτα. Απλά ότι σε ερωτεύτηκα. Αλλά δεν είναι τόσο απλό και δεν είναι τόσο λίγο όσο ακούστηκε. Και ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να σου περιγράψω τα συναισθήματα μου. Γαμώτο! Μια ζωή σκράπας σε αυτό το θέμα.. αλλά έπρεπε να το βγάλω από μέσα μου, έπρεπε να τα ακούσεις. Και έχω να βγάλω πολλά περισσότερα, απλά έχω κολλήσει τώρα.
Δικό σου το μπαλάκι τώρα.. ή μάλλον όχι..δεν θέλω να σου το πετάξω ακόμη..
Αυτά που σου είπα είναι το 1% από αυτά που νιώθω.
Και το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι;
-Ποιο;
-Όταν προχθές σου είπα «Άσε έξω τη λογική και πες μου εσύ τι αισθάνεσαι»
Και μου απάντησες «δεν θέλω να σου δώσω ελπίδες» ή κάπως έτσι , εκείνη την ώρα είχα χάσει τη μπάλα και δεν άκουγα, δεν ήξερα που πατούσα και που βρισκόμουν. Νόμιζα πως ήξερα αλλά δεν ήξερα. Από τη μία το μετέφραζα έτσι και από την άλλη αλλιώς.. και αυτό με τρώει.. Ξέρω τι ήθελες να πεις; Δεν ξέρω; Αυτό που φαίνεται είναι αυτό που είναι; Μπορεί να είναι αλήθεια; Ένας τέτοιος χαμός..
Δεν είμαι χαζός και πιστεύω πως ξέρεις πως είμαι από τους πιο ορθολογιστές ανθρώπους, με έχεις ζήσει τόσο καιρό. Ξέρω το πρόβλημα, αλλά πριν συνεχίσω θα πρέπει να μου πεις και εσύ κάτι.. Άσε έξω τη λογική και πες μου εσύ τι αισθάνεσαι.. θέλω να μου πεις τι αισθάνεσαι, όχι το τι είναι λογικό και το τι πρέπει.
-…
-Θα σου κάνω πιο εύκολη την απάντηση. Αν μου πεις πως με βλέπεις σαν φίλο, σαν αδερφό θα το δεχτώ. Μπορεί να με πειράξει αλλά θα το δεχτώ. Ότι και να μου πεις θα το δεχτώ. Αλλά ένα πράγμα μόνο θέλω.. την αλήθεια. Μη μου πεις ψέμα γιατί θα θεωρήσεις πως θα με προστατεύσεις, μη μου πεις ψέμα γιατί θα φοβηθείς πως μπορεί να το πάρω στραβά και θα αλλάξω στάση απέναντι σου. Πες μου την αλήθεια όπως είναι ή όπως νομίζεις ότι είναι, γιατί δεν μπορείς να κρίνεις τίποτα αν δεν ξέρεις όλα τα δεδομένα, δεν μπορείς να αποφασίσεις τι είναι καλό και τι κακό και σε αυτές τις περιπτώσεις τα δεδομένα είναι δυναμικά.. αλλάζουν..
-Θες να μου πεις πως δεν ξέρω κάποια δεδομένα;
-Θέλεις παράδειγμα ή κομμάτι της πραγματικότητας;
Ξέρεις ποια πραγματικά είναι η σχέση μου με την Άννα; Ξέρεις τι μπορεί να συμβαίνει ή να συνέβη στο σπίτι; Ή τι μπορεί να συνέβη στη ζωή μας; Αυτό που γνωρίζεις είναι πως είμαστε παντρεμένοι, άρα με αυτό ως μόνο σου δεδομένο μπορεί να βγάλεις λάθος συμπεράσματα. Γι αυτό σου λέω, άσε κατά μέρος το λογικό κομμάτι.
-Ας πούμε ότι δεν έχω αυτό ως δεδομένο, δεν είμαι χαζή. Μπορεί να μην είμαι μέσα στο σπίτι σας να ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει αλλά ενδεχομένως να ξέρω περισσότερα από ότι φαντάζεσαι ότι ξέρω.. τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα..
-ΑΚΡΙΒΩΣ!.. Συγγνώμη, μου βγαίνει μια χαζή επιθετικότητα..
-Δεν πειράζει..
-Δεν φταίω εγώ.. ένα απλό πράγμα σε ρώτησα. Και είναι απλό, αν δεν μπορείς ρώτα την καρδιά σου, θα σου πει.. μη ρωτάς το μυαλό σου. Σου είπα , θα δεχτώ και αν μου πεις πως με βλέπεις σαν αδερφό σου.. αρκεί να είναι αλήθεια..
-Ούτε σαν αδερφό μου σε βλέπω, ούτε η πατρική φιγούρα είσαι για μένα.. σαν φίλο σε έβλεπα και συνεχίζω να σε βλέπω. Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό κάτι άλλο , δεν πιστεύω ότι σου έδωσα άλλη εντύπωση και αν το έκανα τότε σίγουρα ήταν άθελα μου.. τουλάχιστον εγώ δεν το κατάλαβα.
-Μου το ορκίζεσαι; Μου λες την αλήθεια;
-Γιατί να σου πω ψέματα; Τι θα κερδίσω;
-Μπορεί να θεωρείς πως με προστατεύεις, εμένα ή την οικογένεια μου ή την Άννα ή οτιδήποτε.
-Πέτρο.. Το θέμα ξέρεις ποιο είναι; Ότι άσχετα με καρδιά και λογική που λες, τουλάχιστον για μένα υπάρχει κάτι που είναι πιο σημαντικό. Αυτό που προανέφερες και άσχετα με τα δεδομένα που λες η οικογένεια είναι οικογένεια. Σου ορκίζομαι ότι τα εννοώ αυτά που λέω αλλά ακόμα και αν ένιωθα κάτι διαφορετικό πάλι την ίδια απάντηση θα έπαιρνες από μένα.
-Μη μου το λες εμένα αυτό, είμαι παιδί χωρισμένων γονιών και ένα πράγμα που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου είναι πως δεν θα χώριζα ποτέ. Γιατί το έχω ζήσει και ξέρω.. αλλά υπάρχουν και πολλά πράγματα που δεν ξέρεις.. με την Άννα ζούμε μια συμβατική σχέση.. τέλος πάντων γάμησε το δεν έχει νόημα.. θα σε πιστέψω σε αυτό που ορκίστηκες αν και δεν είμαι σίγουρος..
-Δεν θέλω να πω και άλλα και να το κάνω χειρότερο.. ήδη αισθάνομαι άσχημα.
-Πόσο χειρότερα μπορείς να το κάνεις δηλαδή; Δεν θέλω να αισθάνεσαι άσχημα.. εγώ έκανα λάθος στην εκτίμηση μου. Απλά πρέπει να ξανασηκώσω τον τοίχο πάλι.. αλλά το πρόβλημα τώρα είναι πως δεν θέλω να τον ξανασηκώσω.. δεν ξέρω.. τώρα χρειάζομαι εγώ χρόνο..
-..
-Προσπαθώ να δω αν μου λες αλήθεια.. αν αν αν και τι…
-Δεν έχει νόημα
-Έχει, και μάλιστα αυτό το ίδιο είναι το νόημα. Μια χαρά.. ξεφτύλα!
-Δεν είναι έτσι και το ξέρεις.
-Έτσι νιώθω..
-Κακώς! Ξεφτύλα να ένιωθες αν μιλούσες αλλού, τώρα μιλάς μαζί μου..
-Καλά, κάτσε να μαζέψω πρώτα τα κομμάτια μου.. γιατί για να νιώσεις ξεφτύλα πρέπει να είσαι και 1-2-3 το πολύ κομμάτια.. εγώ έχω γεμίσει το πάτωμα.

Και συνεχίζει..
-Γιατί δεν σε πιστεύω; Δεν θέλω να σε πιστέψω;
-Να με πιστέψεις.
-Δεν μου κάθονται αυτά που λες.. ή μάλλον μου έκατσαν στο λαιμό και δεν καταπίνονται εύκολα. Τέλος πάντων, να μη σε φέρνω σε δύσκολη θέση γιατί όντως, από εδώ και πέρα είναι δύσκολα για σένα αν συνεχίσω..  μπαίνει και το ασυμβίβαστο στη μέση, αφεντικό σου είμαι και δεν θέλω ούτε κατά διάνοια να παρεξηγηθώ..
-Μετά από όλη την εισαγωγή που έκανες θυμήθηκες ότι είσαι το αφεντικό μου; Καλό!
 -Όχι ,αυτή τη στιγμή είμαι ένας απλός άντρας που μιλάει στη γυναίκα με την οποία είναι ερωτευμένος.

Προσπαθούσε να ανασάνει. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια της. Γιατί αυτός; Γιατί τώρα; Γιατί εκείνη;

-Γιατί δεν σε πιστεύω; Γαμώτο σου Κατερίνα! Τι είναι αυτό που με κάνει να μη σε πιστεύω;
-Ίσως σού είπα παραπάνω απ’ όσα έπρεπε, γι’ αυτό!
-Ναι.. η εισαγωγή σου ήταν λίγο ήξεις αφίξεις..
-Τα εννοώ όλα όσα σου είπα!
-Καλά τι πάω να βγάλω τώρα; Η κατάσταση είναι όπως την είπες και παρόλο που είμαι άνθρωπος που δεν το βάζει κάτω όταν θέλει κάτι, δεν μπορώ παρά να δεχτώ αυτά που είπες.. είτε είναι αλήθεια είτε όχι.. Αν όμως μου είπες ψέματα αλλοίμονο σου… 
-Τι θα κάνεις θα με απολύσεις;
-Το μόνο που θα μπορώ να κάνω είναι να κερδίσω το χαμένο χρόνο, ο οποίος για εσένα είναι πολύς αλλά για μένα λίγος.

Την κοίταζε στα μάτια από την στιγμή που ξεκίνησε να της μιλάει. Εκείνη κάθε τόσο έστρεφε αλλού το βλέμμα της έντρομη μην τυχόν και καταλάβει τον πανικό που της είχε δημιουργήσει.

-Δεν θέλω και δεν πρέπει να γίνω πιο πιεστικός. Εξάλλου δεν έχω κανένα δικαίωμα να σε κάνω έτσι.. Συγγνώμη.
-Δεν υπάρχει λόγος να μου ζητάς συγγνώμη.
-Για μένα υπάρχει.. σε πρίζω τόση ώρα αλλά τώρα έχω καταμπερδευτεί. 
-Ποιο πολύ από πριν;
-Πριν δεν ήμουν μπερδεμένος. Ήξερα τι ήθελα, τι έλεγα και σε ποιόν. Τώρα ξέρω τι θέλω αλλά δεν ξέρω τι λέω και σε ποιόν το λέω. Και ακόμα χειρότερα, πόσο πολύ να επιζητώ να το λέω και πόσο με παίρνει να ρωτάω. Δεν ξέρω πλέον πότε μπορεί να ξεπεράσω το όριο και να γίνω φορτικός. Και που να αποδώσω αυτόν τον πανικό που βλέπω στα μάτια σου; Σα να μην είσαι εσύ, αυτή δεν είναι η Κατερίνα που ξέρω. Όταν μου μιλάς, μιλάς σαν την Κατερίνα αλλά.. υπάρχει κάτι στον αέρα που.. δεν μου κάθεται καλά.
-Εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι πάνω σε αυτό.
-Το ξέρω, πες στην Κατερίνα να κάνει..

 Ήταν η πρώτη φορά μετά από ώρα που χαμογέλασαν και οι δύο.
Πάνε σχεδόν δύο χρόνια από τότε που πήγε στο γραφείο. Επικρατούσε ωραίο κλίμα μεταξύ των συναδέλφων και αυτό της άρεσε. Είχαν κάνει καλή παρέα με ορισμένους, συμπεριλαμβανομένου και του Πέτρου. Η Δευτέρα ήταν η μέρα τους. Έκλειναν το γραφείο στις 8, πήγαιναν ταβέρνα για τσίπουρο και μετά ,στο στέκι τους πια, για ποτό. Η βασική πεντάδα ήταν τα δύο κορίτσια, Κατερίνα και Λία, και οι τρείς σωματοφύλακες τους, όπως τους αποκαλούσαν, ο Βασίλης, το δεύτερο αφεντικό ο Λευτέρης και ο Πέτρος, όπου τον τελευταίο καιρό συνοδευόταν από την γυναίκα του η οποία δούλευε στο γραφείο μέχρι πέρυσι.

-Εγώ είμαι και οι δύο Κατερίνες! , είπε στην προσπάθεια της να ελαφρύνει λίγο το κλίμα.
-Και που την έκρυβες την άλλη τόσο καιρό;
-Δεν την έκρυβα, μάλλον δεν την έβλεπες.
-Πιθανόν.. ή ίσως έβλεπα αυτά που ήθελα να βλέπω μόνο..
-Ακόμα πιο πιθανό.
-Μπα! Δεν το πιστεύω.. έτσι το είπα για να δω τι θα πεις!
-Είδες;
-Είδα! Αλλά δεν μπορώ να το φιλτράρω. Δυστυχώς πάνε πολλά-πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που έκανα αντίστοιχη συζήτηση και έχω χάσει την ικανότητα να φιλτράρω αυτού του είδους τις πληροφορίες.. το μόνο πράγμα που μου λέει το διεστραμμένο μου μυαλό είναι ότι αποφεύγεις να με κοιτάξεις στα μάτια γιατί θα καταλάβω πως δεν μου είπες την αλήθεια.. χρειάζομαι λίγο χρόνο να το πιστέψω, δεν το καταπίνεις έτσι εύκολα.. πιστεύω να με καταλαβαίνεις..

Ένιωθε την αγανάκτηση να την πνίγει. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι παρόλο που ήταν σαφής στην απάντηση που του έδωσε εκείνος συνέχιζε να την αμφισβητεί.

-Όχι δεν σε καταλαβαίνω ρε Πέτρο! Πραγματικά δεν έχω να σου πω κάτι άλλο.. προφανώς και ο λόγος μου δεν σου είναι αρκετός. Δεκτό! Εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο, αυτά που είχα να πω τα είπα, τα εννοώ και δεν αλλάζουν. Από εκεί και πέρα είναι δικό σου θέμα τι θα πιστέψεις και τι όχι.
-Έγινες πολύ σκληρή.. δεν ήθελα να το φτάσουμε ως εδώ.
-Συγγνώμη.. απλά δεν ξέρω τι άλλο να σου πω..
-Θα μπορούσες να πεις απλώς πως «είναι η αλήθεια όσο και να πονάει» και τελείωσε.. Κάτι άσχετο.. ο Λευτέρης μιλάει συνέχεια με την Άννα, δεν χρειάζεται να του αναφέρεις τίποτα.
-Και κακώς το ανέφερες!
-Το ανέφερα γιατί μιλάτε. Όχι ότι είναι κακό αλλά δεν ξέρω πόσο εμπιστοσύνη πλέον να του έχω.
-Τι σχέση έχει αυτό; Δεν θα σε εξέθετα ποτέ!
-Είπε στην Άννα κάτι σαν «να μην γίνει ο Πέτρος το υποχείριο της Κατερίνας» κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Μου το είπε η Άννα σε ένα από τα ματς που είχαμε.
-Δεν το πιστεύω!
-Προειδοποιούσε την Άννα για να με προφυλάξει.
-Ο Λευτέρης δεν θα μιλούσε ποτέ έτσι, μάλλον αυτά είναι λόγια της Άννας.
-Μμμμμ δεν θα το έλεγα. Γιατί είδα την Άννα και την ξέρω πότε λέει αλήθεια και πότε ψέμα. Ο Λευτέρης δεν ξέρει τίποτα αλλά η Άννα του λέει.. και του λέει διάφορα. Δεν ξέρω σε ποια φάση και με τι σκεπτικό και με τι συνειρμό το είπε, ούτε ξέρω τι του είπε η Άννα πιο πριν. Βέβαια ούτε η Άννα ξέρει αλλά ο νους της βάζει πολλά και χαζά..
-Κατάλαβες τώρα γιατί σου είπα ότι δεν θέλω να έχω πρόβλημα με την Άννα;
-Η Άννα πιστεύει ότι έχουμε σχέση και μάλιστα προχωρημένη. Και δεν μου είπες πως δεν θέλεις να έχεις πρόβλημα με την Άννα.. για οικογένεια μιλούσαμε!
-Εκείνη τη μέρα στο γραφείο σου θυμάσαι τι σου είπα;
-Όχι! Κάθε μέρα είσαι στο γραφείο μου και όσο και να θέλω να θυμάμαι τι μου έλεγες δεν μπορώ. Αν ήταν πάντως για την Άννα και το ότι έχει πρόβλημα μαζί σου, το έχει εκδηλώσει στο σπίτι. Έχουμε ρίξει άπειρα ματς γι αυτό το θέμα, μέχρι που της είπα πως έχει πέσει στα μάτια μου με τις κατινιές που κάνει. Θα θυμάσαι αυτό που είχε πει όταν πήγαμε για ποτό στο Barsol.. γιατί μιλάμε τόση ώρα στα τηλέφωνα, να βγείτε για ποτό αν είναι κλπ.. και ξέρεις τι παρεξήγησε; Το ότι δεν της απάντησες. Μη απάντηση ίσον ενοχή!
-Δεν υπήρχε ούτε και υπάρχει περίπτωση να μπω σε αυτό το τριπάκι.
-Όχι δεν ήταν θέμα για τριπάκι, δεν ήθελε να πλακωθεί. Ήθελε τη μη αποδοχής σου σε αυτό που έλεγε.
-Απλά δεν βρήκα και εξακολουθώ να μη βρίσκω το λόγο που έπρεπε να της απαντήσω από τη στιγμή που χρησιμοποίησε κατάφαση και όχι ερώτηση και μάλιστα απευθυνόμενη στον Λευτέρη..
-Τέλος πάντων! Η Άννα παλεύει να μη χάσει τον άντρα της. Αλλά το κάνει από εγωισμό, όχι γιατί με θέλει. Προχθές μου είπε «μέχρι τώρα είχα ελάχιστα συναισθήματα για σένα, τώρα πλέον δεν έχω κανένα». Σου είπα πως υπάρχουν πολλά που δεν ξέρεις. Και υπάρχουν αρκετά που ξέρεις όσο δούλευε στο γραφείο και κάνατε παρέα. Αλλά τα δεδομένα είναι δυναμικά και αλλάζουν. Αυτά που ήξερες πιθανόν να έχουν αλλάξει.. δεν ξέρω τι ξέρεις.. αυτό εννοούσα στην αρχή που σου έλεγα ότι σου έλεγα. Όπως επίσης πως και η Άννα είχε περάσει τη φάση που περνάω εγώ τώρα, ένα χρόνο πριν. Σε κάποιο από τα ματς που είχαμε πρόσφατα, και είναι πάρα πολλά το τελευταίο διάστημα, το παραδέχτηκε. Τώρα είμαστε στη φάση που για 20η φορά στο γάμο μας πρέπει να τα βρούμε, να γίνουμε ζευγάρι κλπ.. κάτι που δεν έγινε τις τελευταίες 19 φορές και που δεν θα γίνει ούτε τώρα, είτε υπάρχεις εσύ είτε όχι..

Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά που άκουγε. Δεν θα φανταζόταν ποτέ πως θα γινόταν η ,χωρίς λόγο, αιτία τέτοιων περιστατικών. Δεν είχε ιδέα για την συμπεριφορά της Άννας πόσο μάλλον για την υποψία της πως ο Πέτρος και εκείνη διατηρούν παράνομο δεσμό. Αισθανόταν άσχημα για τον Πέτρο αφενός για την κατάσταση στην οποία άθελα της τον είχε φέρει και αφετέρου γιατί ήξερε από την ίδια την Άννα όλες εκείνες τις φορές που ερχόταν στο γραφείο τα πρωινά ,που ο Πέτρος έλειπε, και κλειδωνόταν στο γραφείο του με τον εκάστοτε εραστή της. Ήταν το κοινό ένοχο μυστικό του γραφείου, όλοι το συζητούσαν μεταξύ τους αλλά όσο και να τον αγαπούσαν δεν έβρισκε κανείς το θάρρος να του το πει.

-Θέλεις να μάθεις και άλλα προσωπικά μας; Μέσα στα πλαίσια της φιλίας όλα αυτά.. Με την Άννα κάνουμε σεξ , ο Θεός να το πει, 12 φορές το χρόνο. Δεν ξέρω τι σας έλεγε, αν σας έλεγε όταν δουλεύατε μαζί γιατί υποθέτω πως τα συζητούσατε αυτά, γυναικοσυζητήσεις, και τον τελευταίο χρόνο, ειδικά μετά την περιπέτεια της, η οποία κατά την Άννα δεν έφτασε στο κορύφωμα, το σεξ που κάνουμε είναι… τι σου λέω τώρα… Γενικότερα στο σπίτι μας συμβιώνουμε. Αυτό βέβαια η Άννα δεν θα το παραδεχτεί ποτέ, εκτός αν της πατήσεις το κουμπάκι. Στους έξω είμαστε το ιδανικό ζευγάρι, αλλά στην πραγματικότητα έχουμε μια συμβατική σχέση. Ξέρεις πόσες φορές σκεφτήκαμε να χωρίσουμε; Αλλά δεν έγινε.. μια φορά που μου λέει φεύγω, αυτό ήταν, της άνοιξα την πόρτα και της είπα «ώρα καλή, πες την μαμά σου να έρθει να πάρει τα πράγματα σου».. αρνάκι η Άννα για 3-4 μήνες. Και μετά πάλι τα ίδια. Δεν θέλω να χωρίσω. Όχι γιατί είμαι ερωτευμένος με την Άννα ούτε επειδή υπάρχει μια αγάπη η οποία εμφανίζεται με το πέρασμα των χρόνων αλλά μόνο για τα παιδιά. Για να μη ζήσουν αυτό που ζήσαμε εγώ και ο αδερφός μου. Και εγώ είμαι βολικός τύπος. Δεν με ενδιέφερε το να μην περνάω καλά, με ενδιέφεραν μόνο τα παιδιά. Σπίτι-δουλειά-Σπίτι για 5 χρόνια! Ούτε παρέες δεν είχα, ήμουν στον υπολογιστή μου, έπαιζα τα παιχνίδια μου, έκανα τις μαλακίες μου τέλος πάντων για 5 χρόνια. Από τη βδομάδα που πήγαμε για το συνέδριο στη Σκιάθο, με τον Λευτέρη, τη Λία και εσένα ,και μετά άλλαξα. Κάθε μέρα έξω με τα παιδιά από το γραφείο, κάθε μέρα γούστα και μαλακίες. Μέχρι και σε club πήγα θυμάσαι; Και καθόμουν για ώρες, εγώ που δεν αντέχω τη δυνατή μουσική και θέλω τραπεζάκι και παρέα. Και ήρθες και εσύ και έδεσες το πάζλ. Και κατάλαβα πως υπάρχει ζωή και πως αξίζει να τη ζήσω. Η Άννα κάθε μέρα έξω και ο παπάρας σπίτι να κρατάει τα παιδιά. Αυτή την αλλαγή είδε η Άννα και σαλτάρισε.. και πήρε και σένα η μπάλα. Γιατί για την Άννα εσύ είσαι η αιτία. Στην πραγματικότητα δεν είσαι η αιτία, είσαι απλά η σπίθα που άναψε ένα χώρο που είχε γεμίσει από αναθυμιάσεις τόσα χρόνια. Αυτό για το οποίο θα μπορούσα να σε κατηγορήσω είναι πως μου γκρέμισες τον τοίχο μου.. ή μάλλον με παρακίνησες να τον γκρεμίσω εγώ. Είτε το ήθελες είτε όχι , το έκανες. Και επειδή δεν έχω και πολύ χρόνο, είμαι λιγάκι πιο μεγάλος από σένα, θέλω να τον ζήσω αυτόν τον χρόνο.. Ο Θεός να βάλει το χέρι του, δεν ξέρω τι θα γίνει από εδώ και πέρα.. Σκατά! Κανονικά θα σου έλεγα εγώ σκάω τώρα , πες ότι θέλεις. Αλλά σκάω να μιλήσω γαμώτο!! Μέσα σε όλα αυτά τα σκατοπροβλήματα υπήρχε μία όαση, κάτι που μπορούσε να με κάνει να χαμογελάω.. μαντεύεις τι; Κάτι που όταν δεν το έβλεπα, έβλεπα μόνο τα προβλήματα. Αλλά που όταν το έβλεπα, μπορούσα να λύσω και το γόρδιο δεσμό.. και τώρα σκατά και αυτό.. Αυτά! Δεν έχω κάτι άλλο να πω.. βασικά και πολλά είπα σήμερα.. ίσως και περισσότερα απ’ όσα έπρεπε.. και μιλάω για το τέλος όχι για την αρχή.. στην αρχή έπρεπε να τα πω, έπρεπε να ΣΟΥ τα πω.

Έμεινε να την κοιτάζει για λίγο και ύστερα της χαμογέλασε.

-Καμιά ερώτηση;
-Αρκετές, αλλά δεν είναι η ώρα.. έχει πάει ήδη αργά και πρέπει να γυρίσουμε.
-Μια χαρά είναι η ώρα, κάνε την τώρα γιατί δεν ξέρω πότε θα με ξαναβρείς σε τέτοια φάση. Εκτός και αν έχεις κάποια άλλη δουλειά οπότε πάω πάσο, αλλά δεν ορκίζομαι πως θα σου απαντήσω σε κάποια άλλη χρονική στιγμή. Αυτά που σου είπα δεν βγήκαν από το μυαλό μου σήμερα, βγήκαν από την καρδιά μου.. και δεν ξέρω αν θα ξαναέχεις αυτή την ευκαιρία..
-Βασικά.. μία ερώτηση έχω να σου κάνω και το κλείνουμε εδώ..
-Σε ακούω..
-Δεν έχει σχέση με το κομμάτι που με αφορά αλλά μετά από αυτή την εξομολόγηση δεν μπορώ να μην την κάνω..
-Άντε πες!
-Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι τα παιδιά σου θα μεγαλώσουν ευτυχισμένα όταν μεγαλώνουν σε ένα σπίτι με τέτοιο κλίμα..; το λέω αυτό όσον αφορά το κομμάτι του χωρισμού που είπες ότι υποσχέθηκες να μην κάνεις το ίδιο με τους γονείς σου..
-Τα παιδιά είναι ακόμα μικρά και δεν καταλαβαίνουν εντελώς. Καταλαβαίνουν όταν υπάρχει ένταση στη σχέση αλλά προσπαθούμε να μη μαλώνουμε μπροστά τους..
-Καταλαβαίνουν απλά όταν θα μεγαλώσουν θα είναι σε θέση να το ερμηνεύσουν κιόλας..
-Ναι! Το ξέρω από πρώτο χέρι αυτό!
-Εδώ και 3 χρόνια ο μπαμπάς κοιμάται στον καναπέ και η μαμά στο δωμάτιο;
-Τι να κάνουμε; Να κοιμόμαστε μαζί μόνο και μόνο για να είναι ευτυχισμένα τα μωρά;
-Πέτρο ακούς τι λες; Ακριβώς αυτό κάνεις με όλο σου το γάμο..
-Τα παιδιά θα ξέρουν πως καμιά φορά οι μπαμπάδες κοιμούνται στον καναπέ.. ειδικά όταν οι μαμάδες ροχαλίζουν..
-Μέχρι τα 10-11 .. μετά; Έχεις την εντύπωση ότι θα πιστεύουν αυτές τις μαλακίες;
-Μετά τα παιδιά δεν είναι παιδιά, είναι έφηβοι.. ασφαλώς και δεν θα το πιστεύουν.. αλλά δεν σου ορκίζομαι πως θα είμαστε όπως είμαστε τώρα. Δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον και δεν ήμουν ποτέ γονέας για να ξέρω το σωστό. Κάνω αυτό που νομίζω πως είναι σωστό! Απλά, ακόμα τα παιδιά σε αυτή την ηλικία θέλουν να βλέπουν και τους δύο γονείς μαζί.
-Δεν σου κάνω υπόδειξη.. απλά αναρωτιέμαι..
-Το ξέρω πως δεν κάνεις υπόδειξη. Και για να σου πω αυτό που λέω συνέχεια.. είμαι σίγουρος πως αν η Άννα ήταν δημόσιος υπάλληλος θα είχαμε χωρίσει. Υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί παράγοντες σε μια τέτοια κατάσταση που δεν υπάρχει λύση. Απλά υπάρχει μια βέλτιστη κατάσταση. Παίζουμε με τις παραμέτρους προσπαθώντας να εξισορροπήσουμε τα πράγματα. Αν για παράδειγμα έφευγα, απλά δεν θα βγαίναμε οικονομικά.. και ενός κακού μύρια έπονται. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Ίσως να κάνουμε και λάθος αλλά δεν ξέρεις συνήθως πιο είναι το σωστό. Επιλέγεις ένα δρόμο και τον ακολουθείς. Προς ώρας, ο δρόμος που έχουμε επιλέξει είναι της συμβίωσης αλλά και αυτό έχει τα μπερδέματα του γιατί μπαίνει μέσα ο εγωισμός, μπαίνει μέσα το ανατολικό, μπαίνουν χίλια-δύο. Προτεραιότητα έχουν τα παιδιά, το να είναι και να νιώθουν καλά. Από κει και πέρα, ο Θεός και η ψυχή του, δεν ξέρω που θα μας βγάλει. Και με αυτή την οικονομική κατάσταση και γενικότερα με την κρίση, υπάρχει θέμα πλέον και επιβίωσης. Αυτό πρέπει να το ξέρεις εσύ καλά, κάνεις δύο δουλειές.. ήρθα να σου πω «γιατί δουλεύεις και αλλού ενώ δουλεύεις σε μένα;» που θα μπορούσα.. τέλος πάντων ξέφυγε η κουβέντα μας.. καλό είναι να κρατήσουμε μια απόσταση για λίγο καιρό, μέχρι να το ξεκαθαρίσω μια και καλή με την Άννα και να το λήξω το θέμα..
-Φυσικά! Ότι θες.. απλά δεν θέλω να με φέρεις σε δύσκολη θέση.. μου το υπόσχεσαι;
-Στο υπόσχομαι..

Μπήκε σοκαρισμένη μέσα στο αμάξι της. Προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει αυτό που μόλις της είχε συμβεί. Άναψε ένα τσιγάρο και έβαλε το mp3 να παίζει..    




Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Still..


Είναι ακόμα εκεί

Καπνίζει ακόμα εκείνα τα τσιγάρα 

Πίνει ακόμα εκείνο το γλυκόξινο λικέρ

Περπατάει ακόμα ξυπόλητη

Της λείπει ακόμα η Αθήνα

Φοβάται ακόμα τις μέλισσες 

Ανατριχιάζει ακόμα με το ίδιο τραγούδι

Κλαίει ακόμα για εκείνη την απώλεια

Χαμογελάει ακόμα οταν βλέπει εκείνη τη φωτογραφία

Έχει ακόμα αυτό το κακό συνήθειο να μελαγχολεί τα βράδια

Σκέφτεται ακόμα εκείνο το βράδυ του Ιουνίου

Θυμάται ακόμα το άρωμα του

Διαβάζει ακόμα το ίδιο παραμύθι πριν κοιμηθεί 

Κοιμάται ακόμα μόνη της

Είναι ακόμα.. εγω


Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

3879 και μία μέρα..


Ξάπλωσε στο κρεβάτι γυμνή
Μια αίσθηση πανικού έκανε τη καρδιά της να χτυπά δυνατά
Πάνε μήνες από την τελευταία φορά που ξάπλωσαν μαζί στο ίδιο κρεβάτι
Έκλεισε τα μάτια στη προσπάθεια της να ακούσει την ανάσα του
Έμεινε αρκετή ώρα έτσι μέχρι που έφτασε στη συνειδητοποίηση
Της ήταν τόσο οικείο αυτό το συναίσθημα
Ήταν ακριβώς αυτό που ονειρευόταν όλα εκείνα τα μοναχικά βράδια
Η αίσθηση πανικού όμως παρέμενε μέσα της και έκανε την καρδιά της να χτυπά όλο και πιο δυνατά
Άνοιξε τα μάτια της και έμεινε να τον κοιτάζει
Ζούσε τη σωστή στιγμή με λάθος άνθρωπο!
Βίωνε μια παράξενη ντροπή, σα να είπε ψέματα πάλι στον ίδιο της τον εαυτό
Δεν μπορούσε να τον κοιτάζει άλλο
Έκλεισε τα μάτια της και έπιασε την καρδιά της
Θα ζούσε μόνο τη στιγμή..

3879 χτύπους μετά.. αποκοιμήθηκε

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

...




(Nα μ' αγαπάς ψιθυριστά, το δυνατά φοβάμαι..)





























Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Μία Δευτέρα..



-Που πάμε;
-Δεν ξέρω..
-Έχεις κάτι;
-Έχει σημασία;
-Εσύ τι λες;
-Όχι..
(Παύση)
-Αντιλαμβάνεσαι ότι τελείωσε.. έτσι;
-Αντιλαμβάνεσαι ότι δεν θέλω να σε χάσω;
-Αυτό έγινε ήδη.. δεν αλλάζει..
-Γιατί είσαι τόσο σκληρή;
-Γιατί έγινες τόσο μαλάκας;
(Δεύτερη παύση)
-Δεν έχεις ιδέα πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό για μένα..
-Πάμε να φύγουμε..
-Τι έπαθες τώρα;
-Δεν έπρεπε να έρθω..
 -Δηλαδή;
-Το μετάνιωσα..πως το λένε;
-Μάλιστα..
(Τρίτη παύση)
-Θα με γυρίσεις πίσω;
-Θυμάσαι που τα βράδια ερχόμασταν εδώ και μιλούσαμε με τις ώρες;
-Όχι, δεν θέλω να θυμάμαι..
-Τι έχεις πάθει; Γιατί άλλαξες τόσο;
-Γιώργο πάμε να φύγουμε. Το εννοώ.
-Δεν πάμε πουθενά αν δεν ηρεμήσεις. Τι έχεις πάθει θα μου πεις; Γιατί εξαφανίζεσαι και γιατί δεν απαντάς στα τηλεφωνήματα μου;
-Γιατί δεν βρίσκω λόγο πια..
-Έχεις βρει άλλον;  
-Όχι.
-Να σε πιστέψω;
-Δεν με απασχολεί..
-Γιατί είσαι έτσι βρε κορίτσι μου.. πες μου σε παρακαλώ.
-Είναι κάποια πράγματα που δεν θα μάθεις ποτέ.. γι’ αυτό.












Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Εσυ..εκείνον και εκείνος..εσένα..


Είναι λίγο πριν φτάσεις στη στροφή του σπιτιού σου, όταν παίζει αυτό το τραγούδι. Στρίβεις επίτηδες στο προηγούμενο στενό και έχεις εξαντλήσει όλη τη θέληση σου με μια κίνηση. Δεν σε νοιάζει που πας, δεν έχεις προορισμό όταν όλα τελειώνουν. 

Όχι, δεν βρήκες τόπο να κρυφτείς εκείνο το βράδυ.
Θέλω να φύγω, του λες, να θυμηθώ τι είναι αυτό που σφίγγει την καρδιά μου τόσο βίαια και κλέβει την ανάσα μου χωρίς συμβιβασμούς.

Κατεβάζεις το παράθυρο και σιγοτραγουδάς πάλι τα ίδια λόγια.
Βγάζεις το χέρι έξω, κλείνεις τα μάτια και σχεδόν νιώθεις τις στάλες να τρυπάνε το δέρμα σου. Μα δεν βρέχει, και σωπαίνεις. 
Λίγους μήνες μετά, λίγα χρόνια πίσω και είσαι μόνη πάλι. Τόσο μόνη. Στιγμιαία τα θυμάσαι όλα και βρίσκεις το νόημα της ζωής. 

Δεν γύρισε ποτέ ξανά σπίτι από τότε. Ποτέ δεν ήταν εκεί, ποτέ δεν τα είδε όλα αυτά, ποτέ δεν θα μάθει τι θα μπορούσε να είχε συμβεί. 
Εσύ θα κατηγορείς εκείνον, και εκείνος εσένα.


Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Όσο με ψάχνεις ξημερώματα , θα λείπω..



Σε συνάντησα απόψε. Έπνιξες ένα "γειά σου", σε ένα βλέμμα φόβου. 
Συγγνώμη. Δεν μπορώ να σε θυμηθώ.
Βλέπεις συνήθισα στην πραγματικότητα της στιγμής και οι νύχτες τιμωρούν τις επιπολαιότητες.

Όλες αυτές τις φορές, που είχα πει δεν θα το ξανακάνω  έμειναν λέξεις, να κοιτάνε το απογοητευμένο μου εγώ.
Δεν είναι το αίσθημα λύπης,δεν είναι η ενοχή,ούτε ο εκνευρισμός. Είναι η αυτοτιμωρία, που σκάει με δύναμη στον τοίχο των ψευδαισθήσεων μου.

Φάγαμε τα μούτρα μας στους τοίχους του εγωισμού, ψάχνοντας διέξοδο στα σκοτάδια.

Υπάρχει κάτι στον αέρα, που μου λέει "εσύ δεν ανήκεις πουθενά".
"Μείνε.." 
Φοβάμαι να μείνω εδώ. Φοβάμαι να σου πω. Φοβάμαι μην δεις τα σύννεφα που μαζεύτηκαν στα μάτια μου.
Ανατριχιάζω, δακρύζω, σφίγγεται η καρδιά μου. Γιατί στη διάσταση που ζω, οι λέξεις τραβάνε μέρος της ψυχής όταν βγαίνουν.

"Βρες μου δυο λόγους για να μείνω χωρίς να αυτοαναιρούνται.."
..είναι σαν να σπας ένα ποτήρι και να προσπαθείς να με πείσεις να μην μαζέψω τα γυαλιά απ'το πάτωμα


 Χόρτασα γκρεμό αγάπη μου..


Και πώς να ξεχωρίσω τη φωνή της συνείδησης, απ' όλες αυτές που ουρλιάζουν στο μυαλό μου;
Σταματάς όταν αδειάζει το μυαλό. Νιώθεις κενή, δάκρυα κυλάνε χωρίς να το έχεις καταλάβει και η ερώτηση, που ήσουν; δεν βγάζει νόημα.
Χάνομαι. Κι αντί να περάσει μια στιγμή, περνάνε μέρες, μήνες, χρόνια.
Άνθρωποι έρχονται, με ρωτάνε αν πονάω, αν αγαπάω. Πιάνουν λίγο καρδιά και φεύγουν.

Και κανείς δεν θα ζητήσει ποτέ συγνώμη για τα νεκρά όνειρα που βρίσκεις κάθε πρωί στο μαξιλάρι σου.

Αλήθεια,πότε ήταν η τελευταία φορά που εμπιστεύτηκες κάποιον, κλείνοντας τα μάτια;






Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013






 I'm fine..







I'm just not happy..






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email