Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Όσο με ψάχνεις ξημερώματα , θα λείπω..



Σε συνάντησα απόψε. Έπνιξες ένα "γειά σου", σε ένα βλέμμα φόβου. 
Συγγνώμη. Δεν μπορώ να σε θυμηθώ.
Βλέπεις συνήθισα στην πραγματικότητα της στιγμής και οι νύχτες τιμωρούν τις επιπολαιότητες.

Όλες αυτές τις φορές, που είχα πει δεν θα το ξανακάνω  έμειναν λέξεις, να κοιτάνε το απογοητευμένο μου εγώ.
Δεν είναι το αίσθημα λύπης,δεν είναι η ενοχή,ούτε ο εκνευρισμός. Είναι η αυτοτιμωρία, που σκάει με δύναμη στον τοίχο των ψευδαισθήσεων μου.

Φάγαμε τα μούτρα μας στους τοίχους του εγωισμού, ψάχνοντας διέξοδο στα σκοτάδια.

Υπάρχει κάτι στον αέρα, που μου λέει "εσύ δεν ανήκεις πουθενά".
"Μείνε.." 
Φοβάμαι να μείνω εδώ. Φοβάμαι να σου πω. Φοβάμαι μην δεις τα σύννεφα που μαζεύτηκαν στα μάτια μου.
Ανατριχιάζω, δακρύζω, σφίγγεται η καρδιά μου. Γιατί στη διάσταση που ζω, οι λέξεις τραβάνε μέρος της ψυχής όταν βγαίνουν.

"Βρες μου δυο λόγους για να μείνω χωρίς να αυτοαναιρούνται.."
..είναι σαν να σπας ένα ποτήρι και να προσπαθείς να με πείσεις να μην μαζέψω τα γυαλιά απ'το πάτωμα


 Χόρτασα γκρεμό αγάπη μου..


Και πώς να ξεχωρίσω τη φωνή της συνείδησης, απ' όλες αυτές που ουρλιάζουν στο μυαλό μου;
Σταματάς όταν αδειάζει το μυαλό. Νιώθεις κενή, δάκρυα κυλάνε χωρίς να το έχεις καταλάβει και η ερώτηση, που ήσουν; δεν βγάζει νόημα.
Χάνομαι. Κι αντί να περάσει μια στιγμή, περνάνε μέρες, μήνες, χρόνια.
Άνθρωποι έρχονται, με ρωτάνε αν πονάω, αν αγαπάω. Πιάνουν λίγο καρδιά και φεύγουν.

Και κανείς δεν θα ζητήσει ποτέ συγνώμη για τα νεκρά όνειρα που βρίσκεις κάθε πρωί στο μαξιλάρι σου.

Αλήθεια,πότε ήταν η τελευταία φορά που εμπιστεύτηκες κάποιον, κλείνοντας τα μάτια;






Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013






 I'm fine..







I'm just not happy..






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email