Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Τα καλύτερα σχέδια τα κάνουν οι συμπτώσεις..


Αγαπημένη μουσική το τασάκι γεμάτο και το ανυπότακτο μυαλό στο κουτάκι με τα απόκρυφα. Μέρες μοναχικότητας και απουσίας από τον ίδιο μας τον εαυτό...ηθελημένα τελικά γινόμαστε σκιές μας.
 Το έχω από παιδί να μην αντέχω βαβούρα και πολυκοσμία...είναι που έχω λουστεί με μοναξιά και από τότε γδέρνομαι, είναι που δεν έχω να πω πολλά σε κανέναν, σ΄εμένα μονάχα... 

Το συναίσθημα μου μια ευθεία γραμμή, η αντοχή μηδενική και το εγώ μου σε πρώτο πλάνο.
Η ησυχία βγάζει κραυγές, η μοναξιά ζητάει συγνώμες ,το μυαλό ψάχνει τα χαμένα γιατί....  και η λογική λείπει για μέρες..

Ενενήντα-τέσσερις  μέρες μετά.
με χαστουκίζει η εγωιστική πλευρά μου...
Το έχω από παιδί να σκορπίζω άμυνες σε υψωμένα τείχη..

Χρειάζομαι λέξεις...
είναι που ντύνω με λέξεις οτι φοβάμαι πως θα ξεθωριάσει μέσα μου..
κάπως ασφαλέστερη επιλογή ν' αποτρελαίνεσαι γραπτώς.
λέξεις γενναίες σκέψεις δειλές σε παρενθέσεις..
να γκρεμίζω λέξεις να με βρω στα συντρίμμια τους...
Ολα να ''λείπουν'' μα όλα να είναι στη θέση τους.. –


(απαίσιο μέρος η άκρη του μυαλού)


με ότι σου αφήνει η νύχτα σε βρίσκει το πρωί...
Κάθε τέλος και μια βαθύτερη τομή.

Έτσι είναι..Άλλοι αφήνουν σημάδια, άλλοι αναμνήσεις και άλλοι κάτι που δεν θες να ξαναζήσεις.
Άνθρωποι που σου βγάζουν το μεγαλύτερο σου χαμόγελο...άλλοι την μεγαλύτερη σιωπή και άλλοι σε κάνουν να κρύβεσαι ενδόμυχα.

κλείνω βλέφαρα ..να σκεπάσω τις σιωπές..

Μία από αυτές τις νύχτες στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα προσποιηθείς ότι μετάνιωσες κι εγώ πως δεν σε ξέρω...





(υπόσχομαι να δικαιολογώ τις πραγματικότητες των ανθρώπων όσο την δική μου)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email