Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Τα καλύτερα σχέδια τα κάνουν οι συμπτώσεις..


Αγαπημένη μουσική το τασάκι γεμάτο και το ανυπότακτο μυαλό στο κουτάκι με τα απόκρυφα. Μέρες μοναχικότητας και απουσίας από τον ίδιο μας τον εαυτό...ηθελημένα τελικά γινόμαστε σκιές μας.
 Το έχω από παιδί να μην αντέχω βαβούρα και πολυκοσμία...είναι που έχω λουστεί με μοναξιά και από τότε γδέρνομαι, είναι που δεν έχω να πω πολλά σε κανέναν, σ΄εμένα μονάχα... 

Το συναίσθημα μου μια ευθεία γραμμή, η αντοχή μηδενική και το εγώ μου σε πρώτο πλάνο.
Η ησυχία βγάζει κραυγές, η μοναξιά ζητάει συγνώμες ,το μυαλό ψάχνει τα χαμένα γιατί....  και η λογική λείπει για μέρες..

Ενενήντα-τέσσερις  μέρες μετά.
με χαστουκίζει η εγωιστική πλευρά μου...
Το έχω από παιδί να σκορπίζω άμυνες σε υψωμένα τείχη..

Χρειάζομαι λέξεις...
είναι που ντύνω με λέξεις οτι φοβάμαι πως θα ξεθωριάσει μέσα μου..
κάπως ασφαλέστερη επιλογή ν' αποτρελαίνεσαι γραπτώς.
λέξεις γενναίες σκέψεις δειλές σε παρενθέσεις..
να γκρεμίζω λέξεις να με βρω στα συντρίμμια τους...
Ολα να ''λείπουν'' μα όλα να είναι στη θέση τους.. –


(απαίσιο μέρος η άκρη του μυαλού)


με ότι σου αφήνει η νύχτα σε βρίσκει το πρωί...
Κάθε τέλος και μια βαθύτερη τομή.

Έτσι είναι..Άλλοι αφήνουν σημάδια, άλλοι αναμνήσεις και άλλοι κάτι που δεν θες να ξαναζήσεις.
Άνθρωποι που σου βγάζουν το μεγαλύτερο σου χαμόγελο...άλλοι την μεγαλύτερη σιωπή και άλλοι σε κάνουν να κρύβεσαι ενδόμυχα.

κλείνω βλέφαρα ..να σκεπάσω τις σιωπές..

Μία από αυτές τις νύχτες στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα προσποιηθείς ότι μετάνιωσες κι εγώ πως δεν σε ξέρω...





(υπόσχομαι να δικαιολογώ τις πραγματικότητες των ανθρώπων όσο την δική μου)

6 σχόλια:

siren girl είπε...

ειναι λες και τα λεω εγω.. ποσο σε νιωθω δεν το ξερεις.. αλλα ειναι λες και βλεπω τον εαυτο μου..
αχ...

Katerina... είπε...

Τώρα το ξέρω ;)
Ποτέ ένα συναίσθημα δεν είναι μοναδικό.. μοιράζεται στις ψυχές των ανθρώπων για να αντέχουν..

nikolastsaras είπε...

πολύ όμορφα εδώ που είμαι τώρα...

Katerina... είπε...

καλώς ήλθες Νικόλα
:)

Jade είπε...

Χμμ..
Τα συναισθήματα μιας τέτοιας αλήθειας δεν επιδέχονται σχόλια.. Οπότε θα κρατηθώ, δεν θα πω τίποτα.


Μόνο για τη μουσική...
ΜΑ ΠΩΣ είναι δυνατόν!!?? Όταν για ανεξήγητους λόγους μπαίνω στο χώρο σου με καθυστέρηση 12-13 ημερών απ' ό,τι θα 'μπαινα συνήθως και στο ενδιάμεσο διάστημα "γνωρίζω" μια κοπέλα η οποία μου έμαθε μαζί με άλλα και τους Nico Vega... Πριν δυο μέρες άκουγα το Iron Man (αν και το FeFiFoFum είναι πιο best :Ρ) και τώρα έρχομαι εδώ, σ' ένα κείμενο με τίτλο περί συμπτώσεων.. Ε, συγνώμη δηλαδή αλλά, εσύ θα το προσπερνούσες έτσι απλά? :Ρ
Δεν ξέρω τι συμβαίνει με την πάρτη σου, αλλά νομίζω ότι δεν θέλω να μάθω γιατί θαρρώ πως έχω αρχίσει να φοβάμαι.. :Ρ

Δεν θα ρωτήσω και αν είσαι καλά, θα το ελπίζω.. :)
Φιλιά πολλά~

Katerina... είπε...

Σύμπτωση που επαληθεύεται,δεν είναι σύμπτωση..

Σε φιλώ ;)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Follow by Email