Whispers of Silence

21.11.2011

2011-12-27T04:08:00.000+02:00

37 μέρες πριν, ο χρόνος ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα..

Δώρο γενεθλίων μία αλήθεια τυλιγμένη στο ψέμα.

Στεκόμουν μπροστά του ώρες ατελείωτες μέχρι να πάρω την απόφαση να το ανοίξω.

Ήξερα το περιεχόμενο ,που ούρλιαζε από μέσα, και σκεφτόμουν μήπως πρέπει να το κρατήσω αμπαλαρισμένο.

Δεν το έκανα.

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα..

Ούτε τα επόμενα..

Πονάει..

Πονάει πολύ..

Το σώμα έχει αρχίσει να αντιδρά, και εγώ δεν μπορώ να το ελέγξω πια.

Παλεύω με τους δαίμονες μου.

Χάνω.

Εμένα.

*Συγγνώμη που δεν έχω απαντήσει στα σχόλια και στα e-mail σας ,υπόσχομαι να το κάνω μόλις νιώσω καλύτερα, σας ευχαριστώ που παρ'όλα αυτά περνάτε.Ελπίζω να είμαι κοντά σας σύντομα, μέχρι τότε θέλω να χαμογελάτε!

Καλή χρονιά σε όλους !

Κατερίνα..

2011-12-12T01:56:00.000+02:00

Θα ερχόταν μια μέρα που θα τον συναντούσε τυχαία και θα της έδινε εξηγήσεις..

Και ήξερε τι να του πει.. είχε κάνει πρόβα τα λόγια από καιρό.

Μα δεν τον άφησε να πει τίποτα.. δεν ήθελε να θυμηθεί.

. . .

2011-10-16T03:23:00.001+03:00

2011-10-11T01:03:00.001+03:00

Μ’ έκλεισε μέσα η βροχή

και μένω τωρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή

ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;

Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω

τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,

αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στεγνή στέκομαι ανάμεσα

στα δύο ενδεχόμενα: βροχή ή δάκρυα,

κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα:

βροχή ή δάκρυα,

έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,

εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς

του τελευταίου φύλλου.

Το κάθε τελευταίο,

τελευταίο τ’ ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.

Και μεγάλωσα πολύ

για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.

Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω;

Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Και μεγάλωσα πολύ

για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει

κι όταν δε βρέχει άλλο.

Σταγόνες για όλα.

Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.

Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.

Εγώ ή η μνήμη, πού να ξέρω;

Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.

Βροχή ή δάκρυα.

Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς

του τελευταίου φύλλου.

~Κική Δημουλά~

Απαγορευμένο..

2011-10-10T01:59:00.000+03:00

Πέμπτη βράδυ ,το ίδιο μέρος, τα ίδια άτομα και η συνέχεια της ιστορίας να γράφεται από εκεί που είχε σταματήσει ακριβώς ένα χρόνο πριν ..

..πίσω από μία κλειστή πόρτα.

Δεν φοβάμαι.. Στ’ ορκίζομαι..

2011-10-09T01:46:00.000+03:00

Έξω αστράφτει και βροντά..

Δεν φοβάμαι..

Στ’ ορκίζομαι..

Θυμάσαι που ερχόμουν και κούρνιαζα πάνω σου και εσύ ξύπναγες και μου έλεγες ότι θα σε ρίξω κάτω;

Και σου έλεγα ότι είναι μόνο για λίγο, μέχρι να περάσει η μπόρα..

Και εσύ ξεφύσαγες, με έπαιρνες αγκαλιά και μου ‘λεγες κοιμήσου..

Και εγώ χαμογελούσα.. και έμενα ξύπνια για να ακούσω τον ήχο της βροχής..

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που έλειπες;

Σε πήρα τηλέφωνο να σου πω να έρθεις σπίτι να κοιμηθείς γιατί τους κεραυνούς τους φοβάμαι..

Και εσύ γέλασες και δεν ήρθες ποτέ..

Και εγώ κάθισα μπροστά από το παράθυρο , άναψα τσιγάρο και δάκρυσα..

Δεν φοβάμαι..

Στ’ ορκίζομαι..

Είναι γιατί τώρα πια δακρύζω αλλιώς κι αλλιώς φοβάμαι..

Θα περάσει..

2011-10-04T15:05:00.007+03:00

Σβήνω, γράφω, σβήνω, γράφω,

Αυτή η γαμημένη αίσθηση με έχει τσακίσει, ούτε να γράψω δε μπορώ.

Θυμός από μνήμες που δεν σβήνουν.

Να κρυφτώ θέλω, να μη θυμάμαι θέλω, να μην υπάρχω θέλω.

Θέλω να κλείσω τα μάτια και να βρεθώ κάπου αλλού..
εκεί που τελειώνει ο ουρανός, χαμένη, έχοντας ξεχάσει τ’ όνομα μου..
Να γίνω μια άλλη, που θα γελάω χωρίς να απολογούμαι και θα κλαίω χωρίς να κρύβομαι..

Είναι το τώρα της Τρίτης που μοιάζει σαν Κυριακή απόγευμα, οι τελευταίες μέρες μια παρατεταμένη Κυριακή απόγευμα.

Χθες το βράδυ έπιασα τον εαυτό μου να τον περιμένει να γυρίσει από τη δουλειά.

Κάθε αμάξι που άκουγα να σταματά έξω από το σπίτι έκανε την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά από.. φόβο..

Είναι...Ο ίδιος Φόβος που με προστατεύει να ανοίξω πριν αποκαταστήσω τη ζημιά μέσα μου.

Η ίδια Ανασφάλεια μήπως και με προδώσει πάλι.

Η ίδια Ενοχή.

Ότι όλα τα κάνω λάθος γιατί λάθος αποτελέσματα έχουν, που στιγμιαία δε με αφήνει να ζήσω και άλλα λάθη.

Πόσες ώρες, πόσα λεπτά, πόσα δευτερόλεπτα έχω χάσει περιμένοντας..
Μια αναμονή που με φιμώνει, με ναρκώνει, με ρίχνει σε βαθύ κώμα..

Είναι κάτι στιγμές που η ψυχή είναι τόσο κουρασμένη..
που ξεφλουδίζεται επώδυνα..τόσο επώδυνα..
και κανείς δεν είναι εκεί..τουλάχιστον όχι όπως θα ήθελες να είναι..
Μερικές φορές θυμώνω που αγαπώ.

Πονάω που αγαπώ.

Αγαπώ αυτά που πριν με πόνεσαν.

Θυμώνω με μένα, με σένα, που δεν τα καταφέραμε.

Αρνούμαι να ταΐσω τις τάσεις αυτοκαταστροφής μου.

Αφήνω νηστικές τις ανασφάλειες μου.

Ιδρώνω, περνάω όλα τα στερητικά.

Φοβάμαι αλλά δε θα σταματήσω.

Θα περάσει, θα περάσει, θα περάσει...

Πάλι γαμώτο..

2011-09-29T04:12:00.000+03:00

Η ησυχία είναι τόσο απόλυτη γύρω μου που φοβάμαι πως η ανάσα μου θα προδώσει την παρουσία μου στο χώρο, τη στιγμή που θέλω να λείπω ακόμα και από τον εαυτό μου.

Είναι πολλά που συνέβησαν και ακόμα τα επεξεργάζομαι..

Έχω ένα μεγάλο πανικό μέσα μου. Μία αίσθηση πως υπήρχε εκεί βαθιά στο στέρνο μου κάτι, κάτι που ως τώρα ήταν διπλωμένο και ζεστό και τώρα κρύωσε και άρχισε να εξαπλώνεται σε όλο μου το κορμί. Μάταια προσπάθησα να το παραλληλίσω με κάτι, να του φτιάξω μια εικόνα και να το αντιστοιχήσω.. Σκέφτηκα πολλές φορές ένα ψαρά που ζούσε από το μικρό βαρκάκι που είχε.. μα σε μια φουρτούνα το έχασε, την μαμά που πήρε σύνταξη και δεν ξέρει τι να κάνει πια με το μεγάλο της χρόνο. Αλλά τίποτα από αυτά δεν παραλληλίστηκε εντελώς με την αίσθηση πανικού μέσα μου.

Χθες το βράδυ ξαπλωμένη στο κρεβάτι είχα φτάσει σε ένα ισχυρό στάδιο εκλογίκευσης όλων των αποτελεσμάτων. Είχα μία απάντηση σε κάθε «γιατί». Μόνο δύο πράγματα δεν μπόρεσα να ελέγξω ..

Την ανάγκη μου να νιώσω πως αγαπιέμαι από κάποιον.. και μία ευχή που δεν ξέρω από ποιο παιδικό κομμάτι του εαυτού μου ερχόταν.. Να ήταν τα πράγματα αλλιώς.

Είναι εντελώς ηλίθιο, σε όλη μου τη ζωή υπήρξα ρεαλίστρια.. ήξερα ότι τα πράγματα έχουν έτσι και αν μου άρεσε έχει καλώς. Αυτή τη φορά ήξερα ότι τα πράγματα είναι όπως είναι αλλά με έναν ανεξήγητο τρόπο κατάφερα να τα βιώσω διαφορετικά.

Λες και τόσο καιρό είχα στα χέρια μου ένα κομμάτι λάσπης και συμπεριφερόμουν σα να κρατούσα χρυσό.. και τότε ήταν που ένιωσα τη θλίψη να με κυριεύει, για τις φορές που όντως κράτησα στα χέρια μου χρυσό και πόνεσα σκεπτόμενη πως έχω αδικήσει ανθρώπους για την ίδια ψευδαίσθηση που αδίκησα τώρα τον ίδιο μου τον εαυτό .

Κάποιες φορές με πιάνει το παράπονο που δεν είναι εδώ αλλά με επαναφέρω στην πραγματικότητα και λέω «χαζή.. και αν ήταν πάλι θα τον έδιωχνες..»

Τελικά πιο εύκολα κρεμιέμαι απ’ ότι στέκομαι.

Απόψε υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως από εδώ και πέρα θα με προστατεύω .. απ’ ότι με κάνει να νιώθω λιγότερο εγώ..

Δεν θα υπάρξει επίλογος. Ένα υστερόγραφο μόνο.

*Ξεκινώντας από το τέλος κοιτάζω στην αρχή ψιθυρίζοντας ένα "πάλι" μαζί με ένα "γαμώτο" αλλά δεν μπορώ να κάνω πολλά.
Η ταινία τελειώνει.

Το τραγούδι απόψε παίζει για μένα..

Να θυμάσαι...

2011-09-24T02:01:00.002+03:00

Τώρα που με χτυπάς είμαι εύθραυστο..

Σε λίγο όμως θα 'μαι κοφτερό..

Ένα κομμάτι μου πονά και ένα κομμάτι μου ζητά..

2011-09-16T10:36:00.000+03:00

Με Φόρεσε για να τη βοηθήσω στη μικρή μάχη, αυτής της εβδομάδας που ξεκίνησε. Της υποσχέθηκα να νικήσουμε αυτή τη φορά. Μόνο για μία φορά, να μην αφήσω το μυαλό της ελεύθερο στα τρελά του παιχνίδια. Να δοκιμάσει να μην παρασυρθεί. Να δει πώς είναι να έχεις τον έλεγχο, όχι να καταπιεστεί (αυτό ξέρει τόσο καλά να το κάνει), μονάχα να βάλει ένα όριο. Φοβάμαι πως έμαθε να κρύβει τα συναισθήματά της τόσο καλά που τελικά αυτό που βλέπουν οι γύρω της είναι έναν άλλο άνθρωπο.Όταν είναι με κόσμο προσποιείται πως είναι καλά και χαμογελά. Μόνο εκείνη ξέρει πόση δύναμη χρειάζεται για να φορέσει αυτό το ψεύτικο χαμόγελο, αλλά δεν θέλει να είναι βάρος σε κανέναν. Σταμάτησε να μιλάει στους φίλους της, δεν θέλει να τους κουράζει άλλο με το να την βλέπουν να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν έγραφε όσο συχνά ήθελε εδώ..

Το βράδυ πριν φύγει εκείνος για ταξίδι μάλωσαν πολύ άσχημα .. του είπε πράγματα που είχε τόσο καιρό μέσα της που ούτε φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσε να τα βγάλει προς τα έξω. Σχεδόν τον μίσησε γιατί είχε μπλοκάρει τους δρόμους της καρδιάς της μ’ έναν απελπισμένο μονομερή έρωτα καταδικασμένο απο την ανεπάρκεια του...

Ξημέρωσε.

Κατάφερε να κοιμηθεί σχεδόν 2 ώρες.

Έχει ένα μήνυμα στο κινητό της.

Λέει.. «Δεν θέλω να σε βγάλω από τη ζωή μου.. αλλά αν αυτό επιλέξεις θα το σεβαστώ.»

Έμεινε ξαπλωμένη στο κρεβάτι.

Άφησε ένα δάκρυ να κυλίσει, μόνο ένα.

Έπειτα σκούπισε το πρόσωπο της και μου είπε:

«Ένα κομμάτι μου πονάει και ένα κομμάτι μου ζητά. Και τα δύο φοβούνται. Ο φόβος είναι ο χειρότερος οδηγός. Δεν τον ακούω πάντα, αλλά οι φορές που δεν ακούω τίποτε άλλο πέρα από αυτόν με φέρνουν πάντα σε αδιέξοδο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι βιώνω ένα τέλος, ένα τέλος που σκέφτηκα, σχεδίασα, προετοίμασα, αλλά δεν βρίσκω το θάρρος να το ξεστομίσω.

Ένας στίχος του Καβάφη στριφογυρίζει από χθες στο νου μου. "Σ' έπλασα ωραίο κ' αισθηματικό". Και είναι όμορφο να έρχεται να σε βρίσκει η τέχνη που αγάπησες και να προσγειώνεται με τον πιο ταιριαστό τρόπο στη δική σου, άτεχνη πραγματικότητα.»

Παύση.

Μου χαμογελά. Άλλο ένα δάκρυ κύλισε.

Ξανασκούπισε το πρόσωπο της.

Συνεχίζει:

«Μάλωσε με!

Πες μου: άρχισες πάλι να σπαταλάς φαιά ουσία στο απόλυτο τίποτα, στο απόλυτα δικό σου φτιαγμένο παραμύθι; Εσύ που χρειάζεσαι μια αιωνιότητα για να πεις “αντίο” και μια στιγμή για να πεις “καλώς ήρθες πάλι”. Πες μου: δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις και αυτό που θέλεις δεν το ξέρεις, πες μου για να σου πω ξανά πόσο ξεκάθαρο είναι μέσα μου αυτό που θέλω και πως έχει και πρόσωπο, το πιο λαμπερό του κόσμου όλου. Και μετά πλάνεψέ με πάλι, να ξεχαστώ από τον εαυτό μου, να πω έπεσα έξω, δεν υπάρχει όλο αυτό που έφτιαξα, είναι δικό μου, μόνο μέσα μου υπάρχει. Μάλωσέ με, πρώτη εγώ στο ζητάω.

Αλλά να ξέρεις αυτό που εγώ προσπαθώ να μην σκέφτομαι: πως τα αληθινά, δυνατά, ουσιαστικά μου “θέλω”, πάντα με ισοπέδωναν, πάντα έκλεβαν την παράσταση από μένα και κυριαρχούσαν στη ζωή μου. Κι ας φαινόταν αλλιώς, για χρόνια αλλιώς. Κι ας προσπαθούσες να με πείσεις πως, όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα, πέφτεις έξω. Αλλά την πιο βαθειά μου επιθυμία, όλα τα λόγια του κόσμου, όλα τα πρόσωπα και οι στιγμές, δεν την νικούν. Λίγο στην άκρη τη βάζουν, λίγο την κοιμίζουν, για να ξυπνήσει πιο δυνατή στην επόμενη αφορμή.»

Εκείνος θα επέστρεφε τη Δευτέρα.

Τελικά της είπα: « Κοιμήσου …»

Ρημαδιό..

2011-08-07T20:32:00.001+03:00

Είσαι σαν τις τροπικές βροχές..

Έρχεσαι ανέλπιστα και βίαια..

Ξεσπάς πάνω μου με όλη σου τη δύναμη..

Τα κάνεις όλα ρημαδιό..

Και εγώ μένω να τσαλαβουτώ τα πόδια μου, τα χέρια μου, το κορμί μου ..

Να μουσκεύω από σένα μέχρι το μεδούλι των οστών μου..

Περιμένω απεγνωσμένα τον καυτό ήλιο να με στεγνώσει..

Να με κάψει..

Να με αφυδατώσει..

Μέχρι τότε..

Θα περιμένω κάτω από τη σκεπή να σταματήσει η βροχή..

Μετρώντας Σιωπές..

2011-07-31T04:36:00.001+03:00

Ο χειμώνας φέτος ήταν ατελείωτος.. ξεκίνησε μήνες νωρίτερα..

Ήρθε και με ρήμαξε..

Με άλλαξε..

Ακόμα και τώρα.. δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως ήρθε καλοκαίρι..

Δεν περιμένω απο τους ανθρώπους να με καταλάβουν..

Ακούω τους πάντες και δεν μιλώ σε κανέναν..

Μένουν όλα τόσο καλά κρατημένα μέσα μου όσο έτοιμα είναι να ξεχειλίσουν στο πρώτο βαθύ ‘’άγγιγμα’’..

Κουράστηκα να μιλώ και να σιωπώ.
Αναβαθμολογώ ζωή και όνειρα.

Ελπίδες όχι.

Πεθαίνουν αργότερα και είναι πολλές..Πολλαπλασιάζονται και δεν ξέρω να μετρώ πάνω από το εννέα.

Ψιθυρίζω τα όνειρα μου μπροστά στον καθρέφτη ακουμπώντας τα δάχτυλα στα χείλη μου, σε μια προσπάθεια να με πείσω πως κανένα τους δεν ισχύει πια..

Κάποτε έκλαιγα μπροστά του αλλά μου είπε πως δεν είναι σωστό να του μεταφέρω τη θλίψη μου, δουλειά του είναι να δείχνει τους ανθρώπους ωραίους..

Και κάπως έτσι άρχισα να κρύβομαι κάθε φορά που δακρύζω..

Από φόβο μήπως τον ραγίσω καταλάθος..

Σιωπηλό το σπίτι απόψε, ακούγεται δυνατά ο χρόνος που περνά από μέσα..

Πέρασε καιρός από τότε που ξεκινούσα να γράφω κάτι και με έβρισκε το πρωί ..

Μήνες τώρα αναρωτιόμουν..

Τι κάνεις όταν σου τελειώνουν τα λόγια;

Και περίμενα απελπισμένα μια στιγμή όπως αυτή εδώ.. που οι λέξεις με προλαβαίνουν..

Ανακουφίζομαι , μου θυμίζω κάτι από ‘μένα..

Ακούω το χτύπο από το ρολόι στον διάδρομο..

Ποτέ δεν κατάφερα να το πείσω να σταματήσει για λίγο..

Έστω για μια στιγμή..

..

2011-06-21T21:22:00.002+03:00

Στιγμές..

2011-04-02T03:38:00.002+03:00

Ξαφνικά όλα ήταν σκοτεινά..

Δεν έβλεπα και πολλά από εκεί , μόνο άκουγα..

Την ανάσα του ενός και τη σιωπή του άλλου..

Δεν της μιλάει. Το σιχαίνεται αυτό!

Σιχαίνεται να μην της λέει τι σκέφτεται..

μα ακόμα περισσότερο σιχαίνεται να της λέει τι σκέφτεται και να διαπιστώνει πως δεν είναι κάτι που την ενδιαφέρει.

Απογοητεύεται..

Με βρήκε πάνω στο κομοδίνο και με φόρεσε..

Τι ωραία που μυρίζει η κρέμα των χεριών της..

Ανήσυχη είναι.. με ακουμπά..

Πάλι το κάνει..

Αγχωμένη;

Μπα.. όχι.. κάτι σκέφτεται..

Πώς θα συνεχίσει..

Γιατί δεν την θέλει..

Την θέλει δηλαδή, φαίνεται..

Αλλά αυτό το ‘αλλά’ την γονατίζει..

Βαριέται εύκολα αλλά τρέμει κάθε φορά δίπλα του..

Ξέρει πώς να τον έχει για τη στιγμή.. αλλά δεν ξέρει πώς να τον πείσει να μείνει..

Και ακόμα χειρότερα δεν ξέρει αν θέλει να τον πείσει να μείνει..

Πάντα στα δύσκολα με θυμάται..

Και τις προάλλες με κράταγε τόσο σφιχτά στο χέρι της..

Είχα καιρό να την δω να κλαίει..

Εκείνος έφταιγε πάλι..

Τον τελευταίο καιρό είναι όλο νεύρα..

Εκείνη κάνει υπομονή και δεν πολυμιλάει..

Αλλά εκείνη τη μέρα δεν άντεξε.. ξέσπασε..

Την λυπήθηκα..

Πότε δεν είχε κλάψει μπροστά σε κανέναν..

Τι έπαθε τώρα;

Αυτός φταίει.. την αποδυναμώνει..

«Δουλεύω το πρωί..»

«Πάντα δουλεύεις το πρωί..» του απάντησε εκείνη ξέροντας πως θα θυμώσει γιατί πολύ απλά δεν είχε καταλάβει τι εννοούσε.

Ορίστε.. τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να του πει πως ζει ξεχωριστές στιγμές..

Την κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που χρησιμοποιούσε πάντα για να της θυμίζει ότι είναι παιδί. Πολύ παιδί.

Του ανταπέδωσε με το βλέμμα εκείνο που χρησιμοποιούσε για να του θυμίζει πως είχε ξεχάσει ποιος ήταν.

Είναι περίεργος αυτός ο τύπος..

Δεν την καταλαβαίνει ποτέ..

Και εμένα δε με συμπαθεί ιδιαίτερα..

Μπέρδεμα..

Κουρασμένη είναι..

Ησύχασε..

Κοιμήθηκε μάλλον..

Να έρχεσαι στον ύπνο μου..

2011-02-18T03:01:00.000+02:00

Τώρα που μας χωρίζουνε βουνά

από λόγια αλόγιστα και θάλασσες

να έρχεσαι συχνά στον ύπνο μου

Να 'ρχεσαι πιο συχνά με

αερόστατο, με ξύλινο τρενάκι, με τρεχαντήρι, υπερωκεάνιο,

με τα πόδια...

να 'ρχεσαι πάντως

Εξάπαντος να 'ρχεσαι κάθε νύχτα

με ρούχα ή χωρίς

«Σουσάμι άνοιξε» θα λέω τρις

και θα σε μπάζω στ' όνειρο

Στο ίδιο όνειρο, πολύχρωμα μπαλόνια

που τα πήρε ο αέρας να τα πάει μακριά

μια πάνω

και μια κάτω μεθυσμένα

Έλα στον ύπνο μου, σε περιμένω

να καθαρίζουμε παρέα φρεσκα φασολάκια

να τρώμε καρμπονάρα,

να σε ταΐζω μενεξέδες, κουκουνάρια

και να σε πασπαλίζω φεγγαρόσκονη, θα δεις

Ανάμεσα σε ερωτιδείς κι αγγέλους να πετάς εσύ,

μαζί κι εγώ

Κι αν θέλεις θα γινόμαστε ακροβάτες,

ηθοποιοί σε θίασο πλανόδιο, έλα

Στο ίδιο όνειρο εμείς οι δυο να παίζουμε τρίλιζα

στα κατώφλια του καλοκαιριού

Σε πύργους από φίλντισι κι ακριβό βελούδο,

να κυνηγιόμαστε στο μυρωμένο λιβάδι των αισθήσεων,

των παραισθήσεων,

να σε φτάνω, να σ' αγγίζω,

να σε πιάνω

Να 'μαι τα χέρια εγώ κι εσύ το πιάνο

και να σε τραμπαλίζω

και να σου φτιάχνω κούνια σ' ανθισμένη κερασιά

να σε κουνώ, να σε ταρακουνώ

Μόνο να έρχεσαι στον ύπνο μου κάθε νύχτα

Τ' άλλα θα στα πω στ' αυτί

Γιατί τα όνειρα σαν τα θαύματα είναι

Βγαίνουν αληθινά μόνο αν τα πιστεύεις....

"Να έρχεσαι στον ύπνο μου"

Χρήστος Μπουλώτης

[...]

2011-01-24T02:12:00.001+02:00

[Θάρρος..

Αυτό επέλεξα και αποφάσισα να τον βρω..

Να πάρω αυτό που τόσο καιρό αποζητούσα..

Πήρα το πλοίο για το νησί χωρίς δεύτερη σκέψη..

Έκανε κρύο εκείνο το βράδυ..

Περπάτησα αρκετή ώρα μαζί του ..

Μου μιλούσε στο τηλέφωνο και μου περιέγραφε τη διαδρομή χωρίς να ξέρει ότι βρισκόμουν λίγα μέτρα πιο πίσω..

Μου έλεγε συνέχεια πόσο θα ήθελε να κάναμε αυτή τη βόλτα μαζί και εγώ χαμογελούσα..

Του ζήτησα να με «πάει» στα βαπόρια ,που τόσο πολύ μου είχε διαφημίσει ..

Τον άφησα να κατέβει και μετά από λίγο ακολούθησα και εγώ..

Έμεινα για λίγη ώρα στο σκοτάδι και τον παρακολουθούσα να μου μιλάει και να τραβάει φωτογραφίες για να μου τις δείξει..

Πήρα μια βαθιά ανάσα και έκανα ένα βήμα μπροστά..

Ήταν τόσο σκοτεινά που δεν με κατάλαβε αμέσως..

Μου είπε να περιμένω λίγο γιατί είχαμε "παρέα"..

Γύρισε προς το μέρος μου ..

«θέλετε κάτι;»

Έμεινα να τον κοιτάζω..

«Θέλετε κάτι;» επανέλαβε πιο δυνατά..

«Θέλω» του απάντησα ..

Έμεινε ακίνητος απέναντι μου ..

Για μια στιγμή αισθάνθηκα την καρδιά του να χτυπάει τόσο δυνατά όσο και η δική μου..

«Κατερίνα; Εσύ είσαι; Όχι δεν μπορεί..»

Μια αγκαλιά ζητούσα.. και τελικά την πήρα.. στο ωραιότερο σημείο..

Εδώ..

Σε αυτή την αγκαλιά έμεινα για τις υπόλοιπες 24 ώρες..

Κλεισμένοι μέσα σε ένα δωμάτιο μέχρι την ώρα που έπρεπε να πάρω πάλι το πλοίο της επιστροφής..

3 μέρες μετά επέστρεψα στη Δράμα..

Το ίδιο βράδυ πήγα από το μαγαζί να βρω κάτι φίλους.

Μπαίνοντας μέσα έμεινα για λίγο ακίνητη ψάχνοντας μέσα στο πλήθος..τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν..

Σηκώθηκε από εκεί που καθόταν και ήρθε προς το μέρος μου..

«Καλή χρονιά» μου είπε δίνοντας μου ένα φιλί στο μάγουλο..

Ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω την παράλυση που ένιωθα σε όλο μου το κορμί κάθε φορά που βρισκόταν κοντά μου..

Εκείνο το βράδυ καθίσαμε όλοι μαζί..

Εκείνος δεν πήρε τα μάτια του από πάνω μου ..

Πέρασα ωραία.. ήπια.. γέλασα πολύ αλλά για πρώτη φορά μετά από καιρό αισθάνθηκα μαζί του οικεία..

Φεύγοντας βγήκε έξω μαζί μου..

Περπατήσαμε μέχρι το αυτοκίνητο..

Τον κοίταξα για λίγο..

«Καληνύχτα ..» είπα ..

Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου ..

Ακούμπησε τα χέρια του στα μάγουλα μου και έφερε το πρόσωπο το κοντά στο δικό μου..

Κατέβασα το κεφάλι μου προσπαθώντας να μην τον κοιτάζω..

«Μου λείπεις..» είπε και με φίλησε τρυφερά στο στόμα..

Άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου ..

«Καληνύχτα» είπα και μπήκα μέσα..

Έμεινα για λίγο στο αμάξι και τον κοίταζα να φεύγει..

«Και μένα μου λείπεις γαμώτο..» αναφώνησα ..

Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν πως ίσως κάνω το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου..

Είχε έρθει η στιγμή να πάρω αποφάσεις..]

(Συνεχίζεται..)

[λείπει κείμενο] ..

2011-01-20T20:53:00.001+02:00

Ξαπλωμένη στον καναπέ παίρνω το laptop στα πόδια αποφασισμένη να σας γράψω..

Να κάνω αυτό το ρημαδοpost που από καιρό θέλω..

Να σας μιλήσω για εκείνη την κοπέλα που έφτιαξε αυτό το blog για λόγους προσωπικής ψυχανάλυσης..

Αν την ρωτήσετε τι κάνει.. ίσως σας χαμογελάσει..

Μην μπερδευτείτε όμως.. αυτό το χαμόγελο δεν είναι σαν τα άλλα..

Δεν είναι από εκείνα τα μεγάλα χαμόγελα που παραμορφώνουν το σχήμα των ματιών..

Είναι απλά ένα χαμόγελο ..

Από εκείνα που κάνουν τα μάτια να γυαλίζουν..

Γυαλίζουν είπα ε;

Μπορεί να είναι και δακρύζουν..

Αλλά βαθιά μέσα τους είναι σα να σου λένε .. «Προσπαθώ»

Σας έλεγα λοιπόν για εκείνη την κοπέλα..

Που μέσα σε ένα χρόνο κατάφερε να χωρέσει τη ζωή της όλη..

Και όταν λέω όλη.. το εννοώ..

Μην μπερδευτείτε πάλι.. ούτε αυτό ήταν καλό..

12 μήνες ήταν αρκετοί για να τα ανατρέψουν όλα..

Και κάπως έτσι πέρασε αυτός ο χρόνος..

Ο πιο δύσκολος χρόνος της ζωής της..

Και εκείνη καθισμένη ακόμα στον καναπέ..

Να κοιτάζει το κενό με μάτια δακρυσμένα…

Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο…

Επιστρέφω σε λίγο..

"Θάρρος ή αλήθεια...;"

2010-12-21T17:54:00.000+02:00

-Σε έπαιρνα τηλέφωνο γιατί δεν απάντησες;

-Δεν θυμάμαι όταν σταμάτησες να μου μιλάς να σε ρώτησα γιατί..

(Παύση)

Γύρισε το κεφάλι της από την άλλη..

-Έε.. κοίτα με, είπε χαϊδεύοντας της το γόνατο.

Γύρισε το κεφάλι της και τον κοίταξε ..

-Προσπαθώ.. , συνέχισε εκείνος..

Δεν ήξερε τι να του πει.. έμεινε να τον κοιτάζει..

-Δώσε μου μία ευκαιρία να σου αποδείξω ότι δεν είμαι αυτό που νομίζεις..

-Γιατί τώρα; Τι άλλαξε;

-Ας πούμε ότι συνειδητοποίησα κάποια πράγματα..

-Δε νομίζεις ότι άργησες λίγο;

(Μεγαλύτερη παύση)

Χτύπησε το κινητό της.. πριν καν το κοιτάξει ήξερε ποιος ήταν..

Οι παλμοί της άρχισαν να αυξάνονται..Το έκλεισε..

Πριν προλάβει να το βάλει πάλι στην τσάντα χτυπάει δεύτερη φορά.. εκείνος πάλι..

-Πρέπει να φύγω με περιμένουν.. , του είπε και σηκώθηκε από την καρέκλα της..

- Το ξέρεις πως καταλαβαίνω πότε μου αραδιάζεις δικαιολογίες έτσι;.

-Καληνύχτα.., του είπε και έφυγε βιαστικά..

Βγήκε από το μαγαζί σταμάτησε στο περίπτερο, πήρε ένα πακέτο τσιγάρα και άρχισε να περπατάει..

Πέρασε το ξύλινο γεφυράκι και μετά σταμάτησε..

Πήρε μια βαθιά ανάσα προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έχει συμβεί..

Δεύτερη βαθιά ανάσα.

Άφησε τα δάκρυα ελεύθερα να κυλήσουν στο πρόσωπο της..

Αναψε τσιγάρο..

Ήταν θυμωμένη μαζί του που την είχε αφήσει μόνη και μετέωρη ..

Δεν της έφταιγε όμως σε τίποτα εκείνος.. Σκούπισε τα δάκρυα απο το πρόσωπο της.. είχαν αρχίσει να το παγώνουν..

Απο την άλλη..

Οι αναμνήσεις δεν την αφήναν ήσυχη...

Και είναι πολύ άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις...

Τη γύριζαν πίσω σε μέρη που δεν ήξερε αν θέλει να ξαναδεί..

Σε τοπία που τα είχε σκιαγραφήσει όπως εκείνη ήθελε.

Σε ανθρώπους που την αγάπησαν και την πλήγωσαν...

Και περνούσαν μπροστά απ' τα μάτια της σαν να συμβαίνουν τώρα...

Κι όλη της η ζωή προβαλλόταν στη γιγαντοοθόνη του μυαλού της...

Και θυμόταν ...

Δυστυχώς ή ευτυχώς θυμόταν...

Οι άμυνες της όμως την εκπαίδευσαν να θυμάται και πολλά άσχημα...

Της επιστρέφουν συναισθήματα..

Σκέφτεται, σκέφτεται, σκέφτεται..

Σαν να μη ξέρει ποια είναι και τί θέλει...

Και ο άλλος της εαυτός από την άκρη του μυαλού σα να της λέει «Που πας;»

Πίστευε ότι οι άμυνες της ήταν πιο δυνατές..

Δεν ήταν.. γι αυτό το έβαλε στα πόδια..

Φοβόταν τον εγωισμό της, την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό της, την απόφαση που είχε πάρει..

Όλα αυτά και το καθένα ξεχωριστά..

2^ο τσιγάρο..

Θυμήθηκε το διάλογο τους λίγο πριν φύγει από το σπίτι..

«Θάρρος ή Αλήθεια»

Πάντα διάλεγε θάρρος λόγω έλλειψης θάρρους..

Γιατί η αλήθεια θέλει θάρρος.. και την φοβόταν την αλήθεια..

Αν δεν είχε χτυπήσει το τηλέφωνο εκείνη την ώρα ..

Θα έμενε ..

Εκείνος της θύμισε ότι έχασε το δρόμο..

και εκείνη έφυγε τρέχοντας..

Να βρει πάλι τον εαυτό της...

Και τον βρήκε...

Και στ' αλήθεια είναι καλά έτσι όπως είναι...

Και όχι, δεν της λείπει κάτι...

Πήρε ταξί και γύρισε σπίτι..

Το μόνο που ήθελε ηταν μια αγκαλιά από εκείνον..

Ήξερε ότι δεν μπορεί να την έχει..

Όμως στο άκουσμα της φωνής του και μόνο ήταν σα να έπαιρνε την πιο μεγάλη αγκαλιά..

Του έστειλε μήνυμα αποφασισμένη να του μιλήσει την επόμενη μέρα για το περιστατικό..

Όμως ακόμα δεν είχε αποφασίσει τί διάλεγε:

"Θάρρος ή αλήθεια...;"

Γιατί..?

2010-12-16T23:04:00.000+02:00

Πες μου γιατί η εκπνοή μου κάνει τόσο θόρυβο. Τι έκανα λάθος ;

Τι αγαπάς σε μένα και γιατί εγώ δεν το βλέπω;

Πες μου γιατί αφού το απόλυτο είναι ακριβώς όπως το ονειρεύτηκα δεν μπορώ να καθίσω μια φορά ήσυχη με αυτά που έχω;

Το στόμα μου δεν έχει γεύση όταν σε στερείται. Δεν έχει άρωμα το κορμί μου και πνίγεται σε άνοστους οργασμούς. Είναι σαν τανγκο χωρίς μουσική. Η ζωή μου είναι ένα κλειδί του φα. Κρατάει τα μπάσα και στηρίζει τη μελωδία.

Πόσο πιο γελοία αιτία θα μπορούσε να υπάρξει σήμερα;

Η υπομονή μειώνεται γκούχου με το γκούχου.

Μη γελάς. Σοβαρολογώ.

Ξέρω τουλάχιστον τρία άτομα που θα έκοβαν το αριστερό τους χέρι για να σου κλέψουν μία κουβέντα αποδοχής. Ξέρω ακόμη καμιά 45ρια που θα φούσκωναν από υπερηφάνεια για ένα σχόλιο σου.

Ξέρω κι ένα ακόμη (εμένα),που θα σου ζήταγε μια βόλτα στην Αγία Βαρβάρα και θα σου έκανε τράκα ένα τσιγάρο (απ’ τα στριφτά σου). Έπειτα νομίζω πως θα βουτούσες στο νερό και δε θα σε ξαναβλεπα ποτέ παρά μόνο ως πλάσμα ονειρικό και εξωτικό σε παραμύθι για μικρά παιδιά.

Θέλω μία βόλτα στην Αθήνα μια μέρα με συννεφιά μα όχι με βροχή. Να φυσάει αρκετά ώστε να αναπνέω στα στενά και να μην πατώ σε δρόμους.

Θέλω μια βραδιά στην Αθήνα χωρίς κρεβάτια αυτοκίνητα ή βογγητά.

Θέλω ένα πρώτο φιλί και έπειτα μόνο λέξεις ...λέξεις....λέξεις.

Θέλω να γράψεις το πιο λυπημένο παραμύθι του κόσμου που να μη θυμίζει τίποτα μα και όλα όσα λατρεύω. Θέλω να το γράψεις και να μου το διαβάσεις το βράδυ όταν είμαι πιο εγώ από ποτέ άλλοτε.

Θέλω τρεις μονάχα ευχές και να τις ξοδέψω όλες σε γεύσεις φιλιών. Ξέρεις όμως γιατί;

Γιατί Δεν προσδοκώ πολλά, δεν έχω μεγαλεπήβολα πράγματα στο νου μου...
Μια λέξη θέλω μόνο, μια κίνηση, ένα βλέμμα.. Ένα άγγιγμα ίσως, αλλιώτικο από τ' άλλα...
Μία ένδειξη.. κάτι... Αυτό το κάτι που θα σε κάνει να μου φανερωθείς.. και να σου φανερωθώ με τη σειρά μου, όσο αντέχω...
Να σου ανοίξω τη σκέψη μου, το μυαλό και την καρδιά μου.. να ακολουθήσω τη φαντασία σου.. να μπλεχτώ στα όνειρα σου.. να μπερδευτώ στα θέλω σου...
Να τυλιχτώ στην αγκαλιά σου.. ασφαλής.. αποκομμένη από τον κόσμο...
Αυτά που με αφήνεις που και που να μαντέψω, κάνε τα κτήμα μου... Βοήθησε με να σιγουρευτώ, για να μπορέσω να σου δώσω βεβαιότητα, αλήθεια...
Αυτό που το κορμί σου μου ψιθυρίζει, άσε την καρδιά σου να μου το φωνάξει...
Αυτό που τα μάτια σου δηλώνουν στα κλεφτά, άσε τη φωνή σου να το μαρτυρήσει...
Γιατί η ψυχή μου δεν αντέχει να κάνει την αρχη.. δεν τολμά να αποκαλυφθεί πρώτη αυτή...
Σε εσένα στηρίζομαι...

Δε σε τσακίζει η μουσική; Εμένα με σκοτώνει.

Όνειρο(μου)..

2010-12-11T20:11:00.001+02:00

Η ώρα έχει πάει τρεις ανεβαίνω και πάλι σκαλιά, ανακατεύω και πάλι εσώψυχα και γράφω σε ένα σημειωματάριο που έχω αποφασίσει ξανά και ξανά πως θα κάψω. Πάντα αναβάλλεται η εκτέλεση.
Παίρνει χάρη από το μισό μου που μισώ.

Κλείνω τα μάτια και βλέπω στον ύπνο μου πως ...εκεί που κοιτάζω το ταβάνι, γυρνάω και βλέπω εσένα δίπλα μου στο κρεβάτι. Έχεις ξαπλώσει και μου μιλάς. Και τότε με διαπερνά κάτι σα ρεύμα. Ένα ηλεκτροσόκ συναισθημάτων. Νιώθω ξανά ζωντανή μετά απο δύο χρόνια απάθειας. Παθαίνω πανικό ,δε σε κοιτάζω. Δεν πρέπει να καταλάβεις τίποτα. Δεν έχεις καταλάβει τι έχεις κάνει για μένα. Δε θα στο πω ποτέ. Δε χρειάζεται να ξέρεις..Αρκεί που υπάρχεις .Εξάλλου έχω αντισώματα πια. Μπορώ να σε αντιμετωπίσω.. είχε έρθει όμως το πλήρωμα του χρόνου και μου είπες πως δε θα ξανάρθεις. Έπειτα μου χάιδεψες τα μαλλιά και μου υποσχέθηκες πως δε θα μου λείψεις.
Σου είπα πως μπορεί να φαντάζω μικρή, αλλά δεν είμαι. Υπήρχα από πάντα. Θα μπορούσε να με λένε Αλίκη και να τριγυρίζω στον κόσμο των θαυμάτων χωρίς άγχος για την ώρα. Κι μου είπες πως μάλλον θύμιζα τη Ντόροθυ, γιατί πάντα θα πασχίζω κάποιον να σώσω...και τελικά ίσως εμένα. Κοίταξα τα πόδια μου και συνειδητοποίησα πως φορούσα κόκκινα γοβάκια.. Λες να είμαι η Ντόροθυ; Αναρωτήθηκα.. σήκωσα πάλι το κεφάλι και είχες εξαφανιστεί.. Πώς ξυπνάς από ένα όνειρο; χαστουκίζω τον εαυτό μου και λέω: Ξύπνα μικρή ηλίθια. Αφού είσαι περισσότερο ευτυχισμένη όταν κάποιος σε κάνει να χαμογελάς απλά με ένα τηλεφώνημα..

χτύπησα τα κόκκινα γοβάκια τρείς φορές..

Άνοιξα τα μάτια.. έχει ξημερώσει ..

Σήκωσα το τηλέφωνο και πληκτρολόγησα τον αριθμό σου..

Μάντεψε..

Χιονίζει.. :)

(σε) σκέφτομαι..

2010-11-25T13:51:00.002+02:00

Θυμάσαι που πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια;

Και λέω πάντα γιατί από τότε με ξέρεις..

Ήμουν κομμάτι σου, κι εσύ δικό μου και μαζί πορευόμασταν μόνο που δε το ξέραμε. Κι όταν συγκρουστήκαμε έγινε ένα μπαμ και νιώσαμε μοναδικά γεμάτοι, ο ένας από τον άλλον.

Θυμάσαι λοιπόν εκείνη την κασέτα με τα παραμύθια που έβαζα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ;

Που ξεκινούσε λέγοντας «κόκκινη κλωστή δεμένη .. στην ανέμη τυλιγμένη..»

Και ήθελα να σου πω πως κάπως έτσι είμαι και εγώ..

Μπλεγμένη και κατακόκκινη .. και πως δεν είναι να μπλέξεις μαζί μου γιατί για να ξεφύγεις θα πρέπει είτε να βγάλεις άκρη είτε να με κόψεις σε κάποιο σημείο.. Κι επειδή συνήθως υπομονή δεν υπάρχει, ιδιαίτερα με τις κλωστές και τα παραμύθια κι όλοι βιάζονται για το χαρούμενο τέλος ..μάλλον το δεύτερο θα συμβεί…
Και είναι τόσο γεμάτα τα όνειρα μου από εικόνες που μπορώ να σου γράφω γράμματα σαν κι αυτό ,μέχρι το τέλος της αιωνιότητας (μου).
Πάντα μου λες να σου μιλώ για πράγματα που αγαπώ...και θυμάμαι σκηνές που ξεκλέβω απ' ότι περνάει μπροστά μου..
Αγαπώ λοιπόν ,τη βαθιά (αν)ησυχία που νιώθω μέσα σου για μένα και γεμίζω από αστερόσκονη, φτερά ,παραμύθια, καραμέλες και εκρήγνυμαι με κάθε γλυκόλογο σου...

Και με παγώνει η εικόνα της αυτή και όλα όσα κρατώ καίνε μέσα μου σαν πυρσός που μου θυμίζει το δρόμο για το σπίτι..

Λατρεύω τη φωνή σου...και γεμίζω τα μαξιλάρια μου απ' αυτή για να κοιμάμαι τα βράδια …

Φοβάμαι .. το ξέρεις.. με ξέρεις..

(σε) σκέφτομαι.. μου είχες γράψει, θυμάσαι;

Και εγώ (σε) σκέφτομαι συνέχεια..

Και ότι νιώθω κρύβεται μόνο σε δύο σειρές από λέξεις..

Μη φεύγεις.. σε χρειάζομαι…

Μη μείνεις.. Σ' ερωτεύομαι....

Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας

2010-11-18T05:10:00.001+02:00

Στο μεγάλο λιβάδι καταμεσής είχε φυτρώσει μια ψηλόλιγνη λεύκα. Κανένας δεν θυμόταν πότε και πως. Ίσως ούτε κι η ίδια θα μπορούσε να απαντήσει. Όλοι την θαύμαζαν για τη λυγεράδα,
την κορμοστασιά της και προπαντός για την ασημένια φορεσιά.
Ποιος όμως θα το φανταζόταν πως ήταν μια δυστυχισμένη λευκά.
Όσο μακριά κι αν έστελνε το βλέμμα της δε συναντούσε άλλο δέντρο.
«Ολομόναχη, λοιπόν, χωρίς φίλους, χωρίς κάποιον να αλλάζει δυο κουβέντες», συλλογιζόταν και συνέχιζε:
«Όταν οι άνθρωποι είναι πολύ μόνοι, τότε λένε πως μοιάζουν με καλάμια στον κάμπο, μα θα έπρεπε καλύτερα να έλεγαν πως μοιάζουν με μένα, σαν λευκά στο λιβάδι».
Αυτές και άλλες τέτοιες σκέψεις τη βασάνιζαν συνεχεία.
Και φαίνεται δεν είχε άδικο η ψηλόλιγνη μοναχική λευκά.
Μια μικρή παρηγοριά της βέβαια ήταν τα πούλια.
Οι ευκαιρίες όμως για να τους μιλήσει ήταν πιο λίγες και από τις λίγες.
Όλη τη μέρα φτεροκοπούσαν εδώ και εκεί κι έρχονταν στα κλαδιά της για να κελαηδήσουν η να κοιμηθούν.
Δεν πολύ καταλάβαιναν την γλώσσα της, γιατί, εδώ που τα λέμε, δεν είναι πράγμα εύκολο να μάθεις τη λαλιά των δέντρων.
Όσο για τα τζιτζίκια, αυτά ήταν όλο ύπνο και
τραγούδι.
Δε νοιάστηκαν να πιάσουν κουβέντα με τη λευκά, και ας τα φιλοξενούσε κάθε καλοκαίρι.
Έτσι περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια κι όλα φαίνονταν άχρωμα στη λευκά.
Ώσπου μια μέρα άρχισε η ζωή να της χαμογελάει.
Ήταν μια φθινοπωριάτικη μέρα με έναν ήλιο
ολόχρυσο, που απλώθηκε στο λιβάδι μετά την πρωινή βροχή.
Φρεσκοπλυμένη από τη βροχή γυάλιζε η λευκά ένα ένα τα ασημένια φύλλα της.
Έφτασε τέλος να γυαλίσει και τα πιο ψηλά, όταν είδε να κατηφορίζει από τους πέρα λόφους ένα κάτασπρο άλογο.
Κάτασπρο σαν το χιόνι. Τόσο περήφανο άλογο δεν είχε ξαναπατήσει στο λιβάδι.
«Αχ και τι ρυθμικά χορεύει η χαίτη του έτσι καθώς καλπάζει», συλλογίστηκε η λεύκα.
Σε λίγο διάκρινε στη ράχη του άλογου κι ένα μεσόκοπο καβαλάρη.
«Θα είναι σίγουρα το αφεντικό του», σκέφτηκε.
Κι όσο πλησίαζε το άλογο αυτή δε χόρταινε να το κοιτάζει.
Πήγε να σπάσει από χαρά η καρδιά της, όταν το άσπρο άλογο σταμάτησε εκεί κοντά κι ο καβαλάρης το έδεσε στον κορμό της.
Ήταν ο αγρότης που αγόρασε το διπλανό χωράφι.
«Όσο κρατάνε οι δουλείες του στο χωριό θα έχω κι εγώ παρέα», συλλογίστηκε κι έγιναν τα φύλλα της ακόμη πιο ασημένια από ευτυχία.
«Ποιος το περίμενε πως θα είχα συντροφιά μου ένα τόσο όμορφο άλογο.»
Όμως το άλογο ούτε που γύρισε να την κοιτάξει. Και πρώτα γιατί ποτέ δεν του πέρασε από το μυαλό να κάνει παρέα με ένα δέντρο. Κι ύστερα, από μικρό δεν συμπαθούσε και πολύ τα δέντρα, γιατί συχνά το έδεναν στον κορμό τους, ενώ αυτό θα προτιμούσε να καλπάζει λεύτερο στους κάμπους και βουνά.
Και τι παρέα να κάνει μ’ ένα δέντρο, αφού τα δέντρα, όπως νόμιζε, δεν ξέρουν να μιλούν.
Πέρασε μια, πέρασαν δυο, πέρασαν τρεις μέρες κι η λεύκα αποτραβήχτηκε ξανά στη θλίψη και στη μοναξιά της, κι ας είχε τώρα εκεί στα πόδια της το πιο όμορφο άλογο.
Προσπάθησε πολλές φορές να του μιλήσει μα αυτό ούτε που κατάλαβε.
Όμως η μοναξιά άρχισε με τις μέρες να τρυπώνει σιγά σιγά και στην καρδιά του άλογου, έτσι δεμένο όπως ήταν με τις ώρες.
Ένα μεσημέρι σήκωσε το κεφάλι του ψηλά κι αγκάλιασε για πρώτη φορά με το βλέμμα του τη λεύκα.
«Ποπό! Τι λυγερή που είναι! Και τι όμορφη! Και τα φύλλα της λες κι έχουν πάνω τους καθαρό ασήμι! Μα πόσο θα πρέπει να είναι δυστυχισμένη εδώ ολομόναχη μέσα στο λιβάδι», σιγοψιθύρισε
το άλογο και συνέχισε να την θαυμάζει.
-Αχ, σε ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις, ακούστηκε τότε μια λεπτή μελωδική φωνή να βγαίνει από τη φυλλωσιά της λεύκας μαζί με ένα θρόισμα ελαφρύ.
Και το άλογο δεν πίστευε στα αυτιά του. Αλήθεια, ήταν η λεύκα που του μίλησε.
-Ώστε έχετε φωνή και σεις τα δέντρα; Είπε απορημένα. Και γω που ξέρω μόνο τη γλώσσα των ζωών πως γίνετε και καταλαβαίνω τη δική σου γλώσσα;
Και τότε η λευκά χαρούμενη που επιτέλους πια την άκουσε το άσπρο άλογο απάντησε:
-Το καθετί πάνω στη γη έχει τη γλώσσα του. Κι είναι γλώσσες που για να τις μάθεις χρειάζεται να τις σπουδάζεις χρόνια και χρόνια. Για να τις καταλάβεις αυτές, φτάνει μόνο αν θέλεις να τις καταλάβεις, να δώσεις προσοχή σ’ αυτόν που προσπαθεί να σου μιλήσει.
Από τη μέρα εκείνη το άσπρο άλογο δεν έβλεπε τη στιγμή να ξεκινήσει με το αφεντικό του για το χωράφι. Ανυπομονούσε να βρεθεί μια ώρα αρχύτερα κοντά στη λεύκα.
Κι η λεύκα τις νύχτες που να κλείσει μάτι. Μετρούσε τις στιγμές που της φαίνονταν τώρα αιώνες και παρακάλαγε τον ήλιο να ανατείλει πιο νωρίς για να δει το άλογο να κατηφορίζει από τους πέρα λόφους. Και τι δεν έλεγαν η λεύκα και το άσπρο άλογο στις ατελείωτες κουβέντες τους.
Εκείνο της έμαθε ένα σωρό πράγματα για τα ζώα, της μίλαγε για τον κόσμο πίσω από τους λόφους. Κι ακόμη της έλεγε πως του αρέσει όσο τίποτα στη γη να καλπάζει λεύτερο σε κάμπους και βουνά.
Και πως είναι τυχερό που έχει για αφεντικό του έναν άνθρωπο που δεν βασάνιζε τα ζώα.
Κι αυτή δεν χόρταινε να το ακούει.
Με την σειρά της του μιλούσε για χίλια δυο πράγματα, μα πιο πολύ για τα πούλια, για το κελάηδημα τους, και για τα αστέρια που μελέταγε τη νύχτα.
Κι ακόμη πόσο ευχαριστιόταν να λικνίζεται ρυθμικά με το απαλό αεράκι.
Είχε ξεχάσει για τα καλά η λεύκα την μοναξιά.
Και το άλογο τώρα ένιωθε μοναξιά σαν ήταν μακριά της, παρ’ όλο η παρέα δεν του έλειπε στο αγροτόσπιτο του αφεντικού.
Όμως ένα πρωί το άλογο δε φάνηκε. Όσο και αν τέντωνε η λεύκα τα ψηλότερα κλαδιά της μήπως το δει να έρχεται από μακριά, τίποτα, τίποτα. Ούτε την άλλη μέρα φάνηκε, ούτε την παράλλη. Τότε κατάλαβε η λεύκα πως είχαν τελειώσει πια οι δουλειές στο διπλανό χωράφι και πως μ’ αυτές τελείωσαν οι όμορφες μέρες και η δική της ευτυχία.
«Πάει με τον καιρό θα με ξεχάσει το άσπρο άλογο», συλλογιζόταν κι η καρδιά της βάραινε σαν σίδερο.
Σκέψεις παρόμοιες όμως έκανε και το άσπρο άλογο, που όλη τη μέρα δούλευε τώρα αλλού.
Και τις νύχτες έμενε δεμένο μπροστά στην πόρτα του αγροτόσπιτου.
«Αχ, η λεύκα θα νομίζει πως την ξέχασα». Και τα μάτια του πλημμύριζαν θλίψη. Με τα άλλα ζώα δεν άλλαζε κουβέντα. Και ούτε που πείναγε πια. Μόνο λίγο νεράκι έπινε που και που και μασούλαγε ανόρεχτα λίγες μπουκιές σανό.
Τώρα κατάλαβε πόσο βαθιά αγάπαγε την λεύκα.
Και τι δεν θα έδινε να της έστελνε ένα μήνυμα, ένα σημάδι, πως δεν την ξέχασε, πως δεν το ήθελε να μένει μακριά της και άλλα πολλά...
Πέρναγαν οι μέρες, οι νύχτες, κυλούσαν οι βδομάδες, μπήκε ο χειμώνας. Μια νύχτα που η παγωνιά είχε ξαφνιάσει όλη τη φύση και το άλογο τουρτούριζε από το κρύο, μα που το κρύο και η παγωνιά μες στην καρδιά του ήταν πιο αβάσταχτα, πήρε την μεγάλη απόφαση:
«Δεν το αντέχω άλλο, θα σπάσω το σχοινί. Η λεύκα με χρειάζεται και τη χρειάζομαι κι εγώ».
Και μια και δυο σπάει το σχοινί και αρχίζει να καλπάζει ξέφρενα προς το λιβάδι.
Πρόβαλε τότε ξαφνικά στο χειμωνιάτικο ουρανό ένα ολοστρόγγυλο πελώριο φεγγάρι που ασήμωσε τους γύρω λόφους.
-Λευκά μου, λευκά μου! Φώναξε από μακριά το άσπρο άλογο.

Και κείνη που έμενε νύχτες άγρυπνη να το περιμένει, του απάντησε με τη γλυκεία αέρινη φωνή της όσο πιο δυνατά μπορούσε:
-Καλό μου άσπρο άλογο, αλογάκι μου!
Γρήγορο σαν τον άνεμο έφτασε κοντά της. Σηκώθηκε στα πισίνα του πόδια για να τη φιλήσει στο μάγουλο.
Προσπάθησε και αυτή να σκύψει, γιατί το ήθελε και αυτή να φιλήσει το άλογο.
Μα ο κορμός της κόντεψε να σπάσει. Δεν τα κατάφεραν.
Ίσως μια άλλη φορά...
Ύστερα ξάπλωσε το άλογο στα πόδια της και αυτή τίναξε τα κλαδιά της και του έριξε όσα φύλλα δεν της είχε πάρει ο χειμώνας για να το ζεστάνει.
-Λεύκα μου τώρα έμεινες ολόγυμνη, θα ξεπαγιάσεις.
-Μην νοιάζεσαι, του απάντησε .Είμαι συνηθισμένη εγώ να περνάω το χειμώνα χωρίς την ασημένια φορεσιά μου. Στεναχωριέμαι μόνο που όταν με γνώρισες ήμουν φουντωτή και όμορφη...ενώ τώρα...
-Για μένα είσαι όμορφη όπως και να είσαι-τη διέκοψε το άλογο.
Άλλωστε η άνοιξη θα σου φέρει καινούργια φορεσιά.
Εκείνη την στιγμή ακούστηκε από πάνω τους μια κοροϊδευτική βραχνή φωνή:
-Για δες, τι παράξενη, τι αταίριαστη αγάπη είναι πάλι και τούτη. Πάει χάλασε ο κόσμος. Ένα άλογο με μια λεύκα. Ας γελάσω...
Σήκωσαν τα μάτια τους και είδαν να περνάει ένα μαύρο κακομούτσουνο σύννεφο.
-Θα τρέξω να πω τα νέα και στα άλλα σύννεφα πίσω από τους λόφους να γελάσουμε με την ψυχή μας.
Τέτοιο αστείο θέαμα έχω να δω πολύ καιρό, είπε το κακομούτσουνο σύννεφο και βιάστηκε να φύγει.
Η λεύκα βυθίστηκε στη σιωπή. Τα λόγια του μαύρου σύννεφου κουδούνιζαν στα αυτιά της και παραλίγο να της κλέψουν την χαρά.
Το άσπρο άλογο διάβασε την σκέψη της αμέσως.
-Καλή μου λεύκα, μη στεναχωριέσαι. Πάντα θα υπάρχουν μαύρα σύννεφα που αντί να ψάξουν να βρουν την ευτυχία, κοιτούν πως θα χαλάσουν την ευτυχία των άλλων.
Μην αμφιβάλλεις ούτε στιγμή πως είμαστε το πιο ταιριαστό ζευγάρι, ίσως μάλιστα σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

-Έχεις δίκιο άλογο, ακούστηκε να λέει μια ζεστή φωνή. Χιλιάδες χρόνια ταξιδεύω πάνω στη γη, από άκρη σε άκρη. Είδαν πολλά τα μάτια μου.
Πρώτη φορά μου συναντώ αγάπη τόσο όμορφη, τόσο ταιριαστή.
Ήταν το ολοστρόγγυλο φεγγάρι που είχε γλιστρήσει αθόρυβα από τον ουρανό και στάθηκε πάνω τους λούζοντας τους με ασημένιο φως.
Όμως μέσα στην τόση ευτυχία το άλογο ούτε που σκέφτηκε το αγροτόσπιτο και το αφεντικό του.
Και όταν του το θύμισε η λεύκα δεν το βάσταξε η καρδιά του να την αφήσει πάλι μόνη.
Το αφεντικό είχε όμως άλλη γνωμη. Ηταν όλη η περιούσια του.
Μέρες έψαχνε να το βρει. Λες και άνοιξε η γη και το κατάπιε.
Που να φανταστεί πως το άσπρο άλογο είχε αγαπήσει μια λεύκα, κάτω στο λιβάδι.
Όχι αυτό δεν περνούσε από μυαλό του, αν δεν υπήρχε το μαύρο κακομούτσουνο σύννεφο να το μαρτυρήσει. Και να πως έγινε:

Μαρτυριάρικο όπως ήταν έριξε λίγες σταγόνες στον κήπο του αγροτόσπιτου. Έτσι το μυστικό το έμαθαν πρώτα τα λουλούδια που το συζήταγαν μέρα νύχτα.
-Τι παράξενη ιστορία αγάπης, έλεγε το ένα.
-Ίσως να είναι όμορφη, μουρμούριζε το άλλο.
-Αχ να είχαμε και μεις την τύχη της λεύκας, έλεγε το τρίτο.
Πες πες έφτασε το μυστικό στα αυτιά της γυναίκας του αφεντικού, που ήξερε την γλώσσα των λουλουδιών από καιρό, αφού τα αγάπαγε πολύ.
Κι εκείνη με την σειρά της το είπε στον άντρα της.
-Τρέχω αμέσως να το φέρω πίσω, φώναξε χαρούμενο το αφεντικό.
Όμως το άλογο που είχε πάρει απόφαση να μείνει για πάντα με την λεύκα, μόλις τον είδε να κατηφορίζει από τους λόφους, εξαφανίστηκε πέρα στα βουνά.
Φτάνοντας το αφεντικό κοντά στη λευκά, σκέφτηκε, άλλος τρόπος δεν υπάρχει, πρέπει να κόψει την λεύκα. Μόνο έτσι πίστευε θα γύρναγε το άλογο πίσω.
Πήρε λοιπόν πριόνι και άρχισε να πριονίζει τον κορμό της.
Ξαφνιάστηκε όμως σαν άκουσε αναστεναγμούς.
Δεν πίστευε στα αυτιά του.
«Έχουν λοιπόν δίκιο όσοι λένε πως και τα δέντρα έχουν ψυχή», σκέφτηκε. «Και γιατί όχι; Η γυναίκα μου μιλάει από καιρό με τα λουλούδια της».
Σταμάτησε αμέσως το πριόνισμα και ρώτησε τη λευκά γεμάτος καλοσύνη:
-Πες μου σε πόνεσα; Πονάς;
-Ναι, του απάντησε εκείνη, μα δεν αναστέναξα για αυτό.
Σκέφτηκα πόσο πιο πολύ θα πονέσει το καλό μου άλογο, σαν γυρίσει και με βρει κομμένη, ριγμένη στη γη.
-Τι όμορφη αγάπη είναι τούτη! Ψιθύρισε το αφεντικο. Πως να τη χαλάσω; Πες στο άλογο όταν γυρίσει, πως από σήμερα το αφήνω ελεύθερο.
Αυτό το δώρο κάνω στην αγάπη σας.
Και πριν η λευκά προλάβει να τον ευχαριστήσει, αυτός είχε πάρει τον ανήφορο της επιστροφής,να προλάβει να πει στην γυναίκα του τη θαυμαστή και παράξενη ιστορία.

Σαν γύρισε το άλογο και έμαθε τα ευχάριστα νέα, χόρευε σαν τρελό από ευτυχία γύρω από την λεύκα.
Και εκείνη μόλο που ήταν πληγωμένη λικνιζόταν ρυθμικά για να το συνοδέψει στον χορό του.
Την άλλη νύχτα όταν οι άνθρωποι κοιμόταν σ’ ολόκληρη την γη, της πρότεινε ένα μικρό περίπατο. Ξαφνιάστηκε η λεύκα.
-Περίπατο εγώ; Εγώ είμαι δέντρο. Το ξέχασες καλό μου άλογο; Τα δέντρα μένουν ριζωμένα στην ίδια θέση.
-Το ξέρω μένουν ακίνητα γιατί κανένα ποτέ δεν δοκίμασε να περπατήσει.
Θα είσαι εσύ το πρώτο δέντρο που θα περπατήσει στη γη.

Κι έτσι έγινε. Ήταν υπέροχη εκείνη η νύχτα που η λεύκα περπάταγε καμαρωτή δίπλα στο άσπρο της άλογο, κάτω από το ολοστρόγγυλο φεγγάρι.
Ναι, ήταν εκεί και ο φίλος τους το φεγγάρι, που βγήκε επίτηδες να τους φωτίσει το δρόμο. Και απόψε έβαλε τα δυνατά του να γίνει πιο λαμπερό.
-Σε ευχαριστούμε, καλό μας φεγγαράκι, είπαν με μια φωνή.
Και κείνο χαμήλωσε ακόμη πιο πολύ και τούς απάντησε τραγουδιστά:
Εγώ, εγώ θα πρέπει
να σας πω ευχαριστώ
για την αγάπη σας αυτή
που ομόρφυνε τη γη....
Και συνέχισε:
Τώρα είναι ώρα να πηγαίνω. Για λίγες μέρες δε θα φανώ. Θα κάτσω να ξεκουραστώ. Μα όταν ξανάρθω, θέλω να κάνω και γω ένα δώρο στην αγάπη σας, που θα την κάνει πιο όμορφη, πιο ζηλευτή, πιο ταιριαστή.
Αφήστε με το σκεφτώ. Ίσως συμβουλευτώ και την καλή νεράιδα που μένει σε ένα διπλανό αστέρι.
Μέχρι τότε γεια χαρά.

Στο μεταξύ μπήκε η άνοιξη. Και τούτη τη φορά δώρισε στη λεύκα μια ασημένια φορεσιά που όμοια της δεν είχε ξαναφορέσει ποτέ λεύκα πάνω στη γη.
Το άσπρο άλογο την καμάρωνε.
Στα κλαδιά της μαζεύονταν τώρα όλα τα πουλιά και τιτίβιζαν τα πιο μελωδικά τους τραγούδια.
Τις νύχτες συνεχιζόταν οι περίπατοί τους.

Και μια από αυτές τις νύχτες νάσου πάλι ο φίλος τους το φεγγάρι, τριγυρισμένο από εκατομμύρια αστέρια.
Χαμήλωσε, χαμήλωσε, χαμήλωσε κι άλλο, ώσπου κάθισε στην κορυφή της λεύκας.
-Σας έφερα το δώρο σας, νάτο! Είπε χαρούμενα και τους έδειξε ένα κόκκινο σακούλι. Μου το έδωσε η καλή νεράιδα από το γειτονικό μου αστέρι.
Μέσα του έχει μια μαγική χρυσόσκονη! Όταν τη ρίξω πάνω σας θα γίνετε και οι δυο σας ίδιοι.
Δε θα είστε πια διαφορετικοί. Και θα χαρείτε έτσι την αγάπη σας χωρίς εμπόδια και πρόβλημα κανένα.
Διαλέξτε: Θέλετε να ζήσετε σαν άλογα η σαν λεύκες;
Και τότε όπως γίνετε στις πολύ μεγάλες αγάπες, του απάντησαν με μια φωνή, σαν να είχε διαβάσει ο ένας τη σκέψη του άλλου:
-Σε ευχαριστούμε, φεγγαράκι, για το δώρο σου, μα προτιμάμε να μείνουμε έτσι όπως είμαστε.
Είμαστε τόσο ευτυχισμένοι. Η αγάπη μας δε χρειάζεται τη μαγική χρυσόσκονη.
-Εγώ συνέχισε η λεύκα, ξέρω καλά πόσο αρέσει στο άσπρο μου άλογο να τρέχει ξέφρενο μακριά, να καλπάζει. Θα ήταν κρίμα να γίνει λεύκα και να ριζώσει.
Εμένα πάλι δεν μ αρέσει να καλπάζω. Μου φτάνουν οι νυχτερινοί περίπατοι. Αντίθετα με ευχαριστεί να λικνίζομαι στο απαλό αεράκι.
-Έχει δίκιο η λεύκα μου, συμπλήρωσε το άλογο, θα ξεκουράζομαι στα πόδια της.
Πάντα κοντά της θα γυρίζω. Για μας η αγάπη μας είναι τόσο ταιριαστή!
Κι έτσι θα μείνουμε, λεύκα εκείνη, άλογο εγώ.
Και πριν προλάβει να τελειώσει τα λόγια του το άλογο, ένιωσε να ψηλώνουν τα πόδια του. Κι η λεύκα έσκυψε πρώτη φορά τόσο πολύ χωρίς πόνους στη μέση της.
Έτσι έδωσαν το πρώτο τους φιλί...
Τρελό από ενθουσιασμό χειροκροτούσε το φεγγάρι και φώναζε με όλη του τη φωνή:
-Ξυπνήστε, άνθρωποι, ξυπνήστε να δείτε την πιο ταιριαστή αγάπη σ’ ολόκληρη τη γη.

Κι ήταν εκείνη η μόνη νύχτα που το φεγγάρι ξέχασε να συνεχίσει το ταξίδι του στον ουρανό...

__________________________

-Ξέροντας ότι είναι ήδη κάτι προβληματικό γιατί το ρισκάρεις;

-Πες μου ένα λόγο να μην το κάνω..

-Δεν βλέπω τον λόγο του ρίσκου..

-Θα το καταλάβω μόλις σε κοιτάξω στα μάτια

-Δεν.. είναι άδεια..

-Τα άδεια μάτια με απωθούν..

-Και ας ξέρεις τι βρίσκεται από πίσω;

-Ότι βρίσκεται από πίσω κρύβεται στα μάτια..

PS for you.. : Feelings are much like waves. We can't keep them from coming, but we can choose which one to surf...

Ένα δελφίνι ονειρεύεται..

2010-11-03T04:06:00.001+02:00

«Ποιος είσαι;»

«Είμαι ένας καρχαρίας και δεν έπρεπε να μου μιλάς, εμείς τρώμε εσάς τα δελφίνια, θα έπρεπε να με φοβάσαι!»

«Δεν φοβάμαι κάτι που δεν γνωρίζω»

Ο καρχαρίας σάστισε, κανένα δελφίνι δεν του είχε μιλήσει ποτέ έτσι..

«Να είσαι προσεκτικός.. υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι στην ανοιχτή θάλασσα» είπε ο καρχαρίας περισσότερο με περιέργεια παρά με θυμό..

«Που είναι οι φίλοι σου;»

«Μάλλον θα ψαρεύουν στη σιγουριά της λιμνοθάλασσας» απάντησε το δελφίνι.

«Και εσύ τι κάνεις εδώ μονάχος μακριά από τους ομοίους σου;» επέμεινε ο καρχαρίας.

«Ακολουθώ το όνειρο μου.. αναζητώ το τέλειο κύμα..»

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή που δε μας μένει άλλο παρά να διαλέξουμε το δρόμο μας.
κάποια στιγμή που πρέπει να ζωντανέψουμε τα όνειρά μας,
και να υπερασπιστούμε αυτά που πιστεύουμε.
Στην πιο βαθιά απελπισία έχεις την ευκαιρία να βρεις τον πραγματικό σου εαυτό
όπως τα όνειρα ζωντανεύουν τη στιγμή που το περιμένεις λιγότερο
Ίσως τα όνειρα να είναι φτιαγμένα από σκληρή δουλειά.
Προσπαθώντας να την αποφύγουμε, μπορεί να χάσουμε απ' τα μάτια μας το λόγο που μας έκανε να ονειρευτούμε,
και στο τέλος, να ανακαλύψουμε ότι το όνειρο δεν μας ανήκει πια.
Τη στιγμή που θέλεις να παραιτηθείς,
τη στιγμή που νομίζεις ότι η ζωή σου παίζει σκληρά παιχνίδια,
σκέψου ποιος είσαι.
Θυμήσου το όνειρό σου.

«Θέλεις να γίνεις το δελφίνι μου;»

Ημίτομα..

2010-10-19T22:54:00.000+03:00

2.500 χρόνια πριν ο Πλάτωνας προσπαθώντας να εξηγήσει το μυστήριο της ανθρώπινης φύσης που λέγεται έρωτας.. έγραψε το περίφημο ‘ΣΥΜΠΟΣΙΟ’..

Ο μύθος που διηγήθηκε δια στόματος Αριστοφάνη για να εξηγήσει την ανθρώπινη φύση και τις περιπέτειες της πάει ως εξής :

Στις αρχές του χρόνου οι άνθρωποι ήταν σφαιροειδή ανδρόγυνα όντα με δύο πρόσωπα δύο γεννητικά όργανα και οχτώ άκρα..

Στρογγυλοί σαν πούλια από τάβλι που με τα τέσσερα χέρια και πόδια τους όταν ήθελαν να τρέξουν πήγαιναν σαν τροχός..

Τα πλάσματα αυτά ήταν τόσο δυνατά που οι Θεοί τα φοβήθηκαν και ο Δίας αποφάσισε να τα σκίσει στα δύο με ένα κεραυνό.. «εξ ενός δύο» όπως λέει και το αρχαίο κείμενο..

Τα δύο κομμάτια ονομάζονταν ημίτομα και ο Απόλλωνας τα έραβε ενώνοντας τα τελειώματα στον αφαλό..

Από τότε σύμφωνα με το μύθο του Πλάτωνα οι άνθρωποι είναι μισοί..

Ημίτομα που προσπαθούν να ολοκληρωθούν στην αρχική τους ενότητα αναζητώντας το άλλο τους μισό..

Ο πόθος για το ολόκληρο και η ορμή μας για να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση, ενώνοντας τα δύο μισά σε ένα ολόκληρο ονομάστηκε έρωτας..

Και το ερώτημα είναι..

Υπάρχει κάπου σ’ αυτόν τον κόσμο το άλλο μας μισό;

Και αν υπάρχει πως θα καταλάβουμε ποιος είναι;

Και αν το καταλάβουμε θα μπορέσουμε να μείνουμε μαζί του;

Emotional Winter..

2010-10-18T05:22:00.000+03:00

Μπήκε νωρίς ο χειμώνας φέτος κοριτσάκι..

Και εσύ μαζεύεις ακόμα τα γυαλιά από το σπασμένο τζάμι..

Θρύψαλα η ζωή σου φιλενάδα..

Θα μου πεις στα ‘λεγα δε στα ‘λεγα…

Αλλά εσύ εκεί..

Αυτό το πείσμα μόνο να μην είχες..

Και τώρα για πες..

Τι γίνεται τώρα;

Πως θα τα μπαλώσεις αυτή τη φορά;

Η αρχή λένε είναι το ήμισυ του παντός .. και εσύ από αρχές άλλο τίποτα..

Ξεκίνησες καλά δε λέω.. αλλά στη πορεία κάπου το ‘χασες..

Πάντα έτσι γίνεται με σένα..

Ξεκινάς .. χάνεσαι…

και αντί να γυρίσεις πίσω από εκεί που ξεκίνησες ..

συνεχίζεις με την ελπίδα πως θα βρεθείς σε σταυροδρόμι..

Κάποιος να σκοτώσει αυτήν την πουτάνα την ελπίδα να τελειώνουμε..

Μονόδρομος φιλενάδα.. ενίοτε και αδιέξοδος..

Και τώρα ..

Βάλε το κλειδί στην πόρτα..

Το κρύο σπίτι σου σε περιμένει..

Τhe missing piece..

2010-10-13T04:53:00.000+03:00

Σταυρόλεξο...

2010-09-29T22:49:00.000+03:00

Κλείνω τα μάτια… προσπαθώ να μη σκέφτομαι τίποτα…

Κενό…

Εγώ και το μέσα μου…

Ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτή τη κουβέντα που από καιρό αναβάλλαμε..

Η ερώτηση μία…

Γιατί;

Τα «επειδή» μου τελείωσαν εδώ και πολύ καιρό..

Και η απάντηση είναι πολύ πιο σύνθετη απ’ ότι φανταζόμουν..

Κάποτε έκλεινα τα μάτια και ένιωθα ασφάλεια..

Ένιωθα εγώ..

Απόψε όμως νιώθω τόσο άβολα.. τόσο αφιλόξενα..

Το μέσα με το έξω έρχονται σε σύγκρουση..

Δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι..

Από τη μία η χαμογελαστή κοπέλα , που φαίνεται να ξέρει τι θέλει και πώς να το αποκτήσει..

Και από την άλλη ένα τρομαγμένο κοριτσάκι που στην ουσία δεν ξέρει τι του γίνεται..

Ένα σταυρόλεξο …

Μαύρα και άσπρα κουτάκια..

Τα άσπρα σε προδιαθέτουν να τα γεμίσεις με γράμματα.. να δημιουργήσεις λέξεις..

Μέχρι που φτάνεις σε εκείνα που κανένα χρώμα δεν ξεχωρίζει πάνω τους…

Κανένα γράμμα δεν χωράει μέσα..

Διαβάζεις την ερώτηση .. μετράς τα άσπρα κουτάκια μέχρι να φτάσεις στο μαύρο και να σταματήσεις το μέτρημα..

Νομίζεις ότι ξέρεις την απάντηση.. αλλά τα γράμματα είναι πότε λιγότερα και πότε περισσότερα από τα διαθέσιμα λευκά κουτάκια..

Σε αυτό το σταυρόλεξο δεν θα βρεις τις απαντήσεις στο πίσω μέρος..

Γιατί πάνω γράφει με μεγάλα κεφαλαία γράμματα..

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ…

Και τώρα τι;;;;

2010-09-18T06:05:00.001+03:00

Ήρθε και με πήρε απο το σπίτι όπως κάθε Παρασκευή για να πάμε στη δουλειά..

Μόλις τελειώσαμε και καθίσαμε λίγο ηταν κάπως...

Πονοκέφαλο είπε..

Φύγαμε για να με αφήσει σπίτι..

Σε όλη τη διαδρομή δεν είπε ουτε λέξη..

Μόλις φτάσαμε τον ξαναρώτησα..

"έχω τα δικά μου", μου είπε...

"Δεν θέλεις να το συζητήσουμε;;"

"Δεν γίνεται"

Πρώτη φορά τον έβλεπα έτσι..

Τον πήρα μια αγκαλιά και του είπα πως δεν θα επιμείνω άλλο..

Όποτε νιώσει ο ίδιος οτι θέλει να μιλήσει εγω θα είμαι εδω..

Και μπήκα σπίτι..

Μετά απο λίγη ώρα με πήρε τηλέφωνο..

"Νυστάζεις;"

"Όχι.. θέλεις να έρθεις;;"

"Ναι"

Βάλαμε δύο ποτά και καθίσαμε στο σαλόνι..

Τον ξαναρώτησα τι έχει..

"Δεν γίνεται να σου πώ μη με πιέζεις"

"Κοίτα αν δεν θέλεις να το συζητήσεις τότε σταματάω.. αλλά το δεν γίνεται δεν το καταλαβαίνω"

"Θα φύγω.." μου είπε απειλητικά..

"Καλά δεν συνεχίζω"

"Δεν θέλω να το συζητήσω.. άσε με! μου αρέσει που καθόμαστε έτσι εδώ"

"Ναι βρε καλό μου.. και εμένα μου αρέσει αλλά δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι πραγματικά"

"Μην επιμένεις σε παρακαλώ.. σου είπα δεν γίνεται.. με φέρνεις σε δύσκολη θέση"

Δεν τον ξαναρώτησα.. ήπιαμε το ποτό μας.. με πήρε μια αγκαλιά και έφυγε...

Μετά απο λίγη ώρα μου έστειλε μήνυμα..

"Είμαι ερωτευμένος μαζί σου.. αυτό είναι το πρόβλημα μου. Δεν έχω τη δύναμη να σου το πώ απο κοντά γιατί ξέρω οτι δεν νιώθεις το ίδιο" ..

Αν μπορούσα να κάνω delete στη σημερινή μέρα θα το έκανα...
Δεν μου είναι καθόλου εύκολο..
Πόσο εύκολο θα μπορούσε να είναι το γεγονός πως ένας απο τους πιο κοντινούς μου φίλους εδω, είναι ερωτευμένος μαζί μου;;;;;
Δεν γίνεται.. απλά δεν γίνεται...

Το τραγούδι απο τον Πάνο... που για ακόμη μια φορά κατάφερε να ταιριάξει τα λόγια μου με τη μουσική...

Άκου....

2010-09-16T23:02:00.000+03:00

Η αλήθεια που ξέχασες..

2010-09-12T06:09:00.000+03:00

Γύρισε σπίτι ξημερώματα.. ξάπλωσε στον καναπέ και άναψε ενα τσιγάρο..
ηταν τόσο κουρασμένη που για μια στιγμή σκέφτηκε να τα παρατήσει ολα..

Η τελευταία εβδομάδα ηταν τόσο ψυχοφθόρα..

Ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει πως βρέθηκε να δουλεύει μαζι του..
"Δεν μπορεί να το έκανε επίτηδες.. απλά έτυχε..." σκέφτηκε..
Αυτο που δεν μπορούσε να αντέξει ηταν οτι πλέον συμπεριφέρονταν σαν δύο ξένοι..
Τον έβλεπε να έρχεται και η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά ...ευχόταν να της μιλήσει..
Δεν ζητούσε πολλά.. ενα γεία, τι κάνεις... έστω ενα βλέμμα ή ενα χαμόγελο..
Εκείνος όμως κάθε φορά την προσπερνουσε..
Τράβηξε την τελευταία τζούρα απο το τσιγάρο και το έσβησε με δύναμη στο τασάκι..
"ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΟΡΑΤΗ" είπε με όση φωνή της είχε απομείνει...
Πήρε το βιβλίο που ήταν πάνω στο τραπέζι...
Το άνοιξε τυχαία σε μια σελίδα..

"-Αντίο, είπε…

-Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό:μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.

-Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.

-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…είπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού.

-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…

-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου… Ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται…"

Έκλεισε τα μάτια... ενα δάκρυ κύλισε ..

Αφιερωμένο σε αυτούς που έχουν κλειδωθεί στον δικό τους πλανήτη και αδιαφορούν για εκείνα που εξημέρωσαν…

Το κείμενο..Antoine de Saint Exupéry published in 1943

Θέλω να...

2010-09-07T19:40:00.001+03:00

Θέλω να γυρίσω ενα βράδυ απο τη δουλειά και να σε βρω έξω απο το σπίτι να με περιμένεις..

Θέλω να σε κοιτάξω στα μάτια και να δω "αλήθεια"..

Θέλω να ακούσω την καρδιά σου να χτυπάει τόσο δυνατά όσο χτυπάει και η δική μου..

Να με πάρεις μια αγκαλιά και μετά να μείνεις ή να φύγεις δε με νοιάζει..

Κλείνω τα μάτια και το βλέπω σαν ταινία...

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπο σου.. είναι πολυ σκοτεινό.. νομίζω πως βλέπω τη σκιά σου και όχι εσένα..

Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την εικόνα σου..

Δεν θυμάμαι..Δυσκολεύομαι ακόμα και στο χρώμα των ματιών..

Και η μορφή παραμένει σκιά.. ίσως γιατί στην ταινία βάζω λάθος πρόσωπο..

Δεν μπορεί να βάζω το σωστό.. Θέλω να είσαι το σωστό..

Το υποσυνείδητο μου όμως δεν με αφήνει..

Κάτι παραπάνω θα ξέρει...

Ανοίγω τα μάτια.. πνίγομαι..ασφυκτιώ Τα ξανακλείνω..

Πρέπει να εμφανιστείς.. που είσαι... γιατί κρύβεσαι;;

Μου λείπεις..

Πολύ..

Ξάπλωσε δίπλα μου.. πάρε με αγκαλιά αλλά μη με ξυπνήσεις..

Ταλαιπωρήθηκα τόσο πολύ μέχρι να με πάρει ο ύπνος..

Μη με ξυπνάς σου λέω..

Δεν θέλω να θυμηθώ το πρόσωπο σου..

Δεν θέλω να σε βλέπω οταν ανοίγω τα μάτια..

Θέλω να τα κλείνω και να είσαι εκεί..

Μπορείς;;;

2010-08-13T02:36:00.000+03:00

3 μέρες μπροστά απο το κύμα...

3 νύχτες κάτω απο το φεγγάρι..

Οι 3 καλύτερες μέρες της ζωής μου..

Τα 3 πιο ονειρεμένα μου βράδια..

Πάνω; Πάνω! Κάτω; Πάνω!

2010-08-05T03:44:00.000+03:00

Τελικά η ζωή είναι μια πάνω.. μια κάτω...
Μεταξύ των δύο υπάρχει μια λεπτή γραμμή..
Το για πότε την περνάς, δεν λέγεται...

Πάνε μέρες που θέλω να κάνω αυτή την ανάρτηση αλλά όλο το αναβάλλω..
Δεν θέλω να γράφω καταθλιπτικά πόστ.. καλοκαίρι είναι αμαν πια!
Αλλά τελικά μόνο καλοκαίρι δεν εχω δει..
2 εβδομάδες άδεια... Αθήνα και όπου αλλού με βγάλει το μυαλό μου... και ο δρόμος!
Σας φιλώ γλυκά! :)

Επειδή θα σκάσω αν δεν το φωνάξω..

2010-07-14T11:24:00.000+03:00

Π-"Καπνίζεις; Τέσσερα μείον.."
Κ-"Τα δικά σου τα μείον τα μετράς;"
[.....]
Π-"Νομίζεις οτι έχεις υπομονή;"
Κ-"Μεγάλη.. αλλά δεν ξέρω αν είμαι διατεθειμένη να την εξαντλήσω μαζί σου..."

Επειδή το έχεις βάλει σκοπό να με τρελάνεις...
Και επειδή τα νεύρα μου έχουν αρχίσει να χτυπάνε καμπανάκι ...
ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΤΡΕΛΑΝΕΙΣ ΕΣΥ... ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΤΡΕΛΑΝΩ...

Κανείς ποτέ δεν είπε πόσα λάθη του πήρε για να "μάθει"...

2010-06-30T00:41:00.000+03:00

Μερικές φορές αυτή θολούρα του έρωτα σε κάνει να μην βλέπεις τα αυτονόητα..

Όπως λέει και η φίλη μου η Ιφιγένεια ο έρωτας δεν θα έπρεπε να είναι τυφλός, κουλός θα έπρεπε να είναι!
Μετά από δύο απανωτά χαστούκια που έφαγα τις τελευταίες μέρες..

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν με θέλει.. Ποτέ δεν με ήθελε..

Απλά έβλεπα την προβολή των αισθημάτων μου επάνω του.

Πιανόμουν σε λέξεις για να το κάνω αληθινό.. ενώ ήταν ψεύτικο!
Όλο! Αν ηταν έστω αλήθινο τώρα θα ηταν μαζί μου.. ή θα με είχε εκεί μαζί του..

Μεγάλο καθίκι ο έρωτας… μάλλον δεν με πάει πολύ!

Είμαι η βασίλισσα του bad timing-worst choice..

Πως θα το συνηθίσω δεν έχω ιδέα..

Όσα είχα δεν τα εκτίμησα ποτέ μου.. όσα δεν είχα ζήλευα και να ένα μάθημα που δεν έμαθα ποτέ..

Πως αγαπάει κάποιος από την αρχή; Πώς αγαπάς εσυ κάποιον από την αρχή;

Την τελευταία φορά που είπα «όχι πάλι» συνάντησα τον Παναγιώτη στην επόμενη στροφή ..

Νιώθω πως διαρκώς ανοίγω τα χέρια και γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου..

Και όλο πάω να πετάξω και όλο ζαλίζομαι και όλο συνεχίζω..

Η ψυχή μου πλέον θυμίζει πλαστελίνη.. μυρίζει πλαστικό και δυνατότητες..

Θέλω μια ταμπακιέρα γεμάτη με τσιγάρα που θα έχουν πάνω χαραγμένο ένα όνομα που μου τελειώνει..

Κοντεύει να μου περάσει όλη αυτή η ιστορία μαζί σου.. μα ακόμα νιώθω ενοχές που καπνίζω..

Αργώ μα καταλαβαίνω εν τέλει. Πως όλα μου τα λάθη είναι ένα μονάχα και το επαναλαμβάνω με την κρυφή ελπίδα να κάνω λάθος και να μην είναι λάθος

Όλο μεγαλώνω όλο απογοητεύω και απογοητεύομαι..

Δε με ενοχλεί τόσο που θα με αφήσεις (το περίμενα.. το περιμένω).Πιο πολύ με ενοχλεί που τώρα πρέπει και πάλι να μάθω να λέω «καληνύχτα» στον εαυτό μου πριν αποκοιμηθεί και να ψιθυρίζω «κουράγιο» όταν όλα πάνε στραβά. Στην τελική μόνοι δε γεννιόμαστε; Γιατί ξαφνιάζομαι που μετράω αρχές κι όχι τηλεφωνικές κάρτες; Θα αλλάξω κάποια στιγμή συλλογή και θα μαζεύω ...δε θα μαζεύω.. Θα σκορπώ… Όπως και τώρα...Εμένα…

Μερικές φορές αυτό που αισθανόμαστε δεν έχει καμία σχέση με αυτό που μπορούμε να ζήσουμε...

2010-06-27T03:18:00.000+03:00

Καθένας μας έχει διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίζει τις σκληρές αλήθειες της ζωής του. Άλλοι ρίχνονται στον αγώνα να τις αντιμετωπίσουν όσο καλύτερα μπορούν, και άλλοι φεύγουν. Γιατί το περίεργο με τις αλήθειες είναι πως έχουν μια τάση να αποκαλύπτονται στη χειρότερη στιγμή. Γι’ αυτό κι ο καλύτερος τρόπος να χειριστείς μία αλήθεια είναι να την αντιμετωπίσεις κατάματα...

Δύσκολη η αποψινή νύχτα..

Τελικά η πτώση είναι μοιραία..

Το θέμα είναι πότε θα αποφασίσω να πέσω..

Δεν είναι ο πόνος που με φοβίζει .. τον συνήθισα..

Το σκοτάδι που άρχισε να κυριεύει το μέσα μου φοβάμαι πιο πολύ...

Και τελικά αναρωτιέμαι...

Λένε οτι απο τα λάθη μαθαίνουμε... εγώ μετά απο πόσα λάθη θα αρχίσω να μαθαίνω;;

Και πότε τελικά θα μάθω να ζώ με τα πόδια καρφωμένα στο έδαφος;;

Ηθικόν ακμαιότατον!

2010-06-23T13:27:00.000+03:00

Τι ωραίο που είναι να έχεις ρεπό τις καθημερινές;;;
Ξυπνάς με άλλη διάθεση...
Οχι οτι τόσο καιρό ξυπνούσα με διαφορετική διάθεση αλλά λέμε ;)
Σήμερα λοιπόν θα σας μιλήσω για τον Παναγιώτη..
Ποιον Παναγιώτη;; Τα πράσινα μάτια που λέγαμε τις προάλλες;; Θυμάστε;;;
Είμαι τόσο ευτυχισμένη.. ήρθε τόσο ξαφνικά και απρόσμενα στη ζωή μου και πραγματικά την άλλαξε!
Τον Παναγιώτη που λέτε δεν τον είχα δει ποτέ μου..
Και τι εννοώ με αυτό.. εεε όπως και να το κάνουμε εδω στη Δράμα είμαστε λίγοι.. και πάνω κάτω έστω και φατσικά ξέρει ο ένας τον άλλον.. Πόσο μάλλον εμένα που δεν μου ξεφεύγει τίποτα!
Ηταν Φεβρουάριος (αν θυμάμαι καλά) και ήμουν στη δευτερη δουλειά μου..και ξαφνικά βλέπω ενα κούκλο να κατεβαίνει απο το αμάξι του και να διασχίζει το δρόμο...
Η Κατερίνα έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό...
"Ποιος είναι αυτός καλέ;;;;;;;" Ρωτάω ενα συνάδελφο μου...
"Ποιός; Αυτός;; Ο Παναγιώτης, φίλος μου είναι!" μου απαντάει αυτός..
"Φίλος σου;; Δραμινός;;;"
"Ναι ρε! "
"Και εγώ γιατί δεν τον εχω δεί ποτέ;;"
"Τι να σου πώ.. έρχεται συχνά εδώ.. "

Εννοείται μετά έπεσε σήμα στον Στάθη (που σας έλεγα στο προηγούμενο ποστ) και φυσικά τον ήξερε και αυτός!!
Και επειδή ο Στάθης σε αυτά είναι μανούλα.. μέσα σε δύο μέρες μας είχε συστήσει!!

Ο Παναγιώτης που λέτε απο κοντά ήταν ακόμα πιο όμορφος..
Ψηλός.. γυμνασμένος.. με υπέροχα μάτια και τέλεια χαρακτηριστικά..
Εκεί η αλήθεια είναι οτι κώλωσα..
Δεν ξέρω γιατί.. αλλά πραγματικά με το που τον γνώρισα το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ηταν..
Κατερίνα.. σκούρα τα πράγματα.. δεν έχεις και πολλές πιθανότητες...
Οχι οτι πάσχω απο κανένα σύνδρομο κατωτερότητας.. και εδώ που τα λέμε άσχημη δεν με λες..
Αλλά κάτι τέτοιους άνδρες τους έχω συνδυάσει με εντυπωσιακές γυναίκες..
Ε και μιλώντας αντικειμενικά.. εντυπωσιακή δεν με λές... ο καθείς με το στύλ του βρε αδερφέ!
Και τι εννοώ λέγοντας εντυπωσιακή γυναίκα..

Που είχαμε μείνει;
Α! και κάπως έτσι γνωριστήκαμε.. μη φανταστείτε τίποτα το σπουδαίο..
ΣΤΑΘΗΣ: Παναγιώτη την Κατερίνα την ξέρεις;
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Οχι!
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Χάρηκα!
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Και εγώ!
(ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Πολύ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;)

Και μετά απο εκείνο το βράδυ εξαφανίστηκε πάλι..
2 Μήνες άφαντος ο Παναγιώτης!
Μια μέρα λοιπόν..,νύχτα για την ακρίβεια, για καλή μου τύχη σε μια βραδινή μου έξοδο (απο τις λίγες, γιατί που χρόνος για τέτοια;) είμαι για ποτάκι με ενα φιλικό ζευγάρι και σηκώνομαι να πάω τουαλέτα..
Καθώς διασχίζω το μαγαζί.. ξαφνικά αισθάνομαι ενα χέρι να με πιάνει απο το μπράτσο και να με τραβάει πίσω.. γυρνάω και τι να δώ;;;;;
Ο Παναγιώτης.. και να σου τα φιλιά και που εξαφανίστηκες κλπ κλπ...
Και κάπως έτσι μου είπε οτι θα περάσει απο το μαγαζί για ποτάκι!!!
Χαρά να δείτε η Κατερίνα!!! :)))))))

Η μέρα αυτή δεν άργησε.. και ξαφνικά εκει που δουλεύω.. τον βλέπω απέναντι μου!
Μιλήσαμε λιγάκι και μέτα συνέχισα τη δουλειά μου...
Δεν πέρασε πολύ ώρα και τσούπ! Να τος πάλι!!! Θα έφευγε και ήρθε να με χαιρετήσει... και μου λέει..
"Θέλεις να μου δώσεις το κινητό σου να κανονίσουμε μια απο αυτές τις μέρες να πάμε για ποτό;"
Χωρίς δεύτερη σκέψη βγάζω το κινητό μου και του το δίνω (επειδή είχα δουλειά) και του λέω..
"Γράψε μου τον αριθμό σου και κάνε κλήση.."

Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο..
Κοκομπλόκο η Κατερίνα με το που είδε στην οθόνη του κινητού το όνομα του!!!!
"Καλησπέρα σας! Ενοχλώ;"
"Καθόλου! Πείτε μου..."
"Τι θα λέγατε να πηγαίναμε για ενα ποτάκι σήμερα; Αν βέβαια δεν έχετε κανονίσει κάτι.."
"Πολύ θα το ήθελα αλλά δυστυχώς δουλέυω σήμερα το βράδυ!"
"Α.. Μάλιστα.. Τι θα λέγατε αν το κανονίζαμε για μια άλλη μέρα;"
"Βεβαίως! Αύριο το βράδυ είμαι ελεύθερη... αν είστε και εσείς..."
"Τέλεια! Αυριο βράδυ λοιπον.."
"Τα λέμε αύριο λοιπόν!"

Το ίδιο βράδυ ήρθε πάλι στο μαγαζί..
Είχα τόση δουλειά που δεν κατάφερα να πάω να του μιλήσω απο κοντά..
Έδωσα όμως εντολή.. οτι πιεί είναι κερασμένο απο μένα...
Μετά απο ώρα.. νιώθω κάποιον να με πιάνει απο τη μέση. γυρνάω και είναι αυτός..
"Καλώς τον! Μη νομίζεις οτι δεν σε έχω δεί... αλλά τρέχω σαν τρελή!"
"Δεν πειράζει.. το κατάλαβα... θα φύγω και ήρθα να σε χαιρετήσω.."
Σκύβει και μου δίνει ενα φιλί στο μάγουλο.. κάνει την κίνηση να με φιλήσει και απο το άλλο και αντι να με φιλήσει ακουμπάει το μάγουλο του στο δικό μου και μου ψιθυρίζει στο αυτί..
"Γιατί μου κέρασες το ποτό μου;"
Μένοντας στην ίδια ακριβώς θέση του ψιθυρίζω..
"Γιατί ήθελα..."
Τραβάει το κεφάλι του και μένει σε απόσταση 5 εκατοστών απο το πρόσωπο μου..
Με κοιτάει.. μου χαμογελάει και κουνάει το κεφάλι του σα να μου λέει.. καλααααααααά!!!

Τη συνέχεια λίγο πολύ την ξέρετε.. αν όχι.. τότε θα την βρείτε εδώ .. εδώ ..εδώ και εδώ!!!!!

Σας κούρασα εεεε;;;;
Συγνώμη!!! Αλλά θέλει η Κατερίνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει!!!!!
Σας φιλώ γλυκά!!! :))))

Α! και μην ξεχνιόμαστε...

Gay... κόμπλεξ.. και ενας μεγάλος έρωτας...

2010-06-18T13:08:00.001+03:00

Λοιπόν.... επειδή απ' οτι φαίνεται όλα στη ζωή της Κατερίνας βαίνουν καλώς..

Και προβλήματα άλλα δεν έχει να λύσει..

Αποφάσισε να ασχοληθεί με τα προβλήματα των άλλων!!!!!

Σήμερα θα σας μιλήσω για τον πολύ καλό μου φίλο τον Σ..

Ο Σ είναι απο τα λίγα άτομα που μου έχουν σταθει και με έχουν βοηθήσει εδώ στη Δράμα..

Ο Σ είναι gay.. στα 40 του απόλυτα συνειδητοποιημένος , χωρίς κόμπλεξ και ταμπού..

Δεν κρύφτηκε ποτέ απο κανέναν.. δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν.. δεν προκάλεσε ποτέ..

Ήρθε λοιπόν η στιγμή που ο Σ γνώρισε τον Μ..

Μεγάλος έρωτας.. τουλάχιστον απο την μεριά του Σ.. εξαφανιζόταν και μιλούσε για ώρες στο τηλέφωνο...

Ο Μ ζούσε και εργαζόταν σε μια πόλη έξω απο τη Δράμα.. ούτε πολυ κοντά αλλά ουτε και πολύ μακριά... έτσι δεν βλεπόντουσαν συχνά..

Έδειχνε να τον αγαπάει πολύ..

Ο Μ όμως ηταν σε άλλη φάση.. στα 33 του δεν ήξερε άκομα τι θέλει να κάνει με τη ζωή του..

Ηταν πολύ μόνος, δεν είχε φίλους , δεν ήξερες κανείς οτι είναι gay ουτε καν οι πιο κοντινοί του άνθρωποι.. δεν το είχε ποτέ μοιραστεί με κανέναν..

Κρυβόταν απο όλους και ο Στ για τους άλλους ήταν μια κοπέλα που είχε γνωρίσει..

Κάποια στιγμή ο Μ πιέστηκε πολύ απο όλη αυτη την κατάσταση και είπε στο Σ να χωρίσουν..

Στα πατώματα ο Σ... τι να του πείς και πως να τον παρηγορήσεις...

Ο μόνος άνθρωπος που είχε γνωρίσει ο Μ ως gay ήμουν εγώ.. και αυτο με πολύ μεγάλη δυσκολία..

Μετά τον χωρισμό του με τον Σ άρχισε να επικοινωνεί μαζί μου για να μαθαίνει πως είναι ο Σ..

Και έτσι ξεκίνησε μια τεραααααααάστια συζήτηση..

Ο λόγος που χώρισε ο Μ τον Σ ηταν γιατί ήθελε να είναι μόνος του..

Γιατί τελικά δεν είναι σίγουρος για το αν είναι gay, γιατί θέλει να κάνει οικογένεια,γιατί φοβάται για το τι θα πεί ο κόσμος, γιατι δεν μπορεί να παίζει κρυφτό απο όλους συνέχεια , γιατί αν το μάθει ο πατέρας του θα πεθάνει την ίδια ακριβώς στιγμή και και και ...

Και για να είναι λοιπόν ολοι οι υπόλοιποι καλά.. αποφάσισε να καταπιέσει τον εαυτό του...

Στα πατώματα και ο Μ...

Και βρίσκεται λοιπόν η Κατερίνα τη μια να προσπαθει να συνεφέρει τον Σ και την άλλη το Μ...

Το θέμα όμως είναι οτι διαφωνώ κάθετα με την απόφαση του Μ..

Του το είπα άπειρες φορες..

Βέβαια εκείνος επιμένει πως έτσι είναι καλύτερα για όλους..

Και στην τελική εκείνος προτιμά να μείνει τελείως μόνος για πάντα προκειμένου όλοι να είναι ευτυχισμένοι... εκτός απο αυτόν φυσικά..

Το θέμα μου είναι το εξής...

Πως πέιθεις αυτόν τον άνθρωπο να κυνηγήσει τα όνειρα του;

Να αποδεχθεί τον εαυτό του και να προσπαθήσει για πρώτη φορά στη ζωή του να είναι πρώτα εκείνος ευτυχισμένος και μετά οι άλλοι;;

Μια νύχτα διαφορετική απο τις άλλες...

2010-06-15T23:24:00.000+03:00

Μου αρέσει πολύ αυτή η νύχτα...
Μουσικούλα.. τα κεράκια μου.. ενα τσιγαρο στα κλεφτα λιγο πριν έρθει.. (γιατί είπαμε οτι αποφάσισα να το κόψω.. αλλά σιγά σιγά εεεε;;)
Το στομάχι μου άρχισε να με γαργαλάει όλο και πιο πολύ όσο πλησιάζει η ώρα..
Πόσο καιρό είχα να το νιώσω αυτο...
Εχω αρχίσει να φοβάμαι.. νομίζω πως την έχω πατήσει για τα καλά...
Προσπαθώ να με συνεφέρω...
Θέλω;;
Νομίζω πως οχι..
Θέλω να το ζήσω .. αλλά...
Αλλά δεν ξέρω.. φοβάμαι..
Φοβάμαι πως ενα πρωί θα ξυπνήσω και θα έχει φύγει..
Το ξέρω πως δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι αλλά κάτι μέσα μου με κάνει να κρατάω μια απόσταση (μικρή)
Σκέφτομαι και κάνω όνειρα.. για εμάς (νωρίς είναι ακόμα ε;;;)
Μας φαντάζομαι στο ίδιο σπίτι..
Να του μαγειρεύω και να του κάνω γλυκά..
Να γυρίζει απο τη δουλειά και να τρώμε μαζί..(όπως σήμερα)
Αλλά μετά να μένει..
να καθόμαστε το βράδυ στο μπαλκόνι και να ακούμε τη μουσική που μας αρέσει..
Να μιλάμε για τη ζωή μας.. να ανοίγουμε τις ψυχές μας..
Και μετά να ξαπλώνουμε αγκαλιά στο διπλό κρεβάτι..( τον βαρέθηκα τον καναπέ σας λέω.. δεν με χωράει άλλο)
Και μετά ξαφνικά μου δίνω ενα χαστούκι και επανέρχομαι στην πραγματικότητα...
"Πας με χίλια" μου λέω..
Αλλά ρε παιδιά.. πραγματικά θέλω να τρέξω.. καταπιέζομαι και εγω απο τη φύση μου είμαι ελεύθερη...

Για ένα ζευγάρι πράσινα μάτια και λίγο φώς...

2010-06-09T21:15:00.001+03:00

Λοιπόν...
Χθές το μενού είχε σουφλέ και πατάτες στο φούρνο με μπριζόλες...
Σαλάτα ρόκα... και ένα μπουκάλι κόκκινο Δραμινό κρασί (χορηγία του παραγωγού που είναι φίλος μου)!
Έκοψα λουλουδάκια απο τον κήπο και έφτιαξα μια ωραία σύνθεση.. απο αυτές που συνηθίζω να κάνω τελευταία..
Έμεινα να κοιτάζω τον χώρο.. έψαχνα να βρώ μήπως έχει κάποια ατέλεια..
Πρώτη φορά θα ερχόταν στο σπίτι..

Το μπέρδεμα των ημερών έφυγε το πρωί της ίδιας μέρας..
Όταν χτύπησε το κινητό μου και ηταν εκείνος..
Μετά το τελευταίο μας ραντεβού η αλήθεια είναι πως ήμουν σίγουρη πως δεν θα ήθελε να με ξαναδεί..
πόσο μάλλον να δεχτεί την πρόταση μου για φαγητό στο σπίτι..
Τελικά., προς μεγάλη μου έκπληξη , έπεσα έξω!!

Και ήρθε.. και φάγαμε και ήπιαμε.. και επιτέλους άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο και άρχισα να του μιλάω για μένα.. για την Αθήνα.. για τη ζωγραφική και τους πίνακες μου.. για το μπαλέτο.. για το πόσο μου λείπει η τάξη με τα παιδάκια που είχα στην Αθήνα... για το πιάνο και για το πόσο ανάγκη έχω ώρες-ώρες να παίξω..

Περάσαμε υπέροχα... θα έλεγα μαγικά..
Το πρωί άνοιξα τα μάτια μου και τον βρήκα να κοιμάται δίπλα μου.. "Δεν έφυγες..." είπα απο μέσα μου και χαμογέλασα..
Τον κοίταξα για λίγα δευτερόλεπτα... είναι τόσο όμορφος... και είναι μόνο για μένα.. Έφερα στο μυαλο μου τα μάτια του.. τελικά πράσινα είναι.. τα παρατήρησα χθές..
Σηκώθηκα απο το κρεβάτι προσεκτικά για να μην τον ξυπνήσω και μπήκα για μπάνιο...
Ξαφνικά γυρνάω και τον βλέπω μπροστά απο την κουρτίνα του ντούζ να με κοιτάζει και να μου χαμογελάει...
"Θές παρέα;;" μου λέει...
Άνοιξα την κουρτίνα και τον άφησα να μπει..
Αυτή η αίσθηση του νερού πάνω στα γυμνά κορμιά μας ηταν μαγική..
Το φιλί του ηταν τόσο αληθινό ..
(Τη συνέχεια μπορείτε να την φανταστειτε!) :ρ
Προσφέρθηκα να του κάνω πρωινό.. αλλα έπρεπε να φύγει για να πάει στη δουλειά..
Πριν φύγει με φίλησε τόσο τρυφερά και με πήρε μια μεγααααααάλη αγκαλια...
Αχχχχχχχ.. ρε παιδιά... τσιμπήστε με.. μήπως βλέπω όνειρο;;;
Το μεσημέρι με πήρε τηλέφωνο απο τη δουλειά για να με ρωτήσει αν είμαι καλά.. γιατί οταν έφευγε με είδε κάπως.. με ρώτησε και τη στιγμή που έφευγε και του είπα οτι είμαι καλά..
Επέμεινε λίγο αλλά του είπα οτι ηταν ιδέα του..
Μόλις το κλείσαμε το ξανασκέφτηκα... ξέρω τι έκφραση είχα... και τον έκανα να αναρωτηθεί..
Είναι σαν να είσαι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο απο πάντα...
Να μην έχεις δεί ποτέ τον ήλιο, τα λουλούδια, τα πουλιά...
Να τα ξέρεις μόνο μέσα απο τα βιβλία..
Και το μόνο που ονειρεύεσαι όλα αυτά τα χρόνια είναι να βρεθείς σε ενα τέτοιο μέρος..
Και ξαφνικά να ανοίγει η πόρτα και να βρίσκεσαι μια ηλιολουστη μέρα .. σε ένα γεμάτο λουλούδια κήπο, με τα πουλιά να πετάνε γύρω σου και να κελαηδούν...
Στην αρχή θα τρομάξεις. θα αναρωτηθείς αν αυτό που βλέπεις είναι αληθινό ή κάποιο αποκύημα της φαντασίας σου.. θα βγείς διστακτικά .. μέχρι που θα συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτο που βλέπεις και θα αρχίσεις να τρέχεις προς το φώς...

....

2010-06-07T07:02:00.002+03:00

Στον πλανήτη HAPPY ! ! !

2010-06-01T03:57:00.001+03:00

Πραγματικά δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε τις τελευταίες βδομάδες και όλα ξαφνικά άλλαξαν...
Λέτε να φταίει ο Όυρανός που μπήκε στον Κριό;;;
Μόνο και μόνο το γεγονός οτι σκέφτομαι πολύ σοβαρά να κόψω το τσιγάρο νομίζω τα λέει όλα!!
Οχι οτι καπνίζω πολύ.. αλλά για μένα είναι απόλαυση!!! Παρολα αυτα ΝΑΙ το σκέφτομαι πολυ σοβαρά!! (Ηταν και παγκοσμια ημέρα κατα του καπνίσματος χθές.. μη ξεχνιόμαστε)
Τι να πώ δεν ξέρω...
Τα πράγματα πάντως εδώ.. κυλούν ΥΠΕΡΟΧΑ!
Το πρωί ξυπνάω με τόσο καλή διάθεση.. ανοίγω τα παράθυρα και χαζεύω τον κήπο που πλέον έχει ανθίσει!!!
Οταν τα καταφέρω θα σας βάλω καμια φωτογραφία για να ζηλέψετε λίγο!!!!!
Ελπίζω να κρατήσει πολύ όλο αυτό...
Λές και ξαφνικά ξύπνησε μια άλλη Κατερίνα!
Ισως να φταίει και το γεγονός οτι άφησα πίσω μου όλα αυτα που με κρατούσαν πίσω..
Βλέπε κρυφές-αδιέξοδες σχέσεις κλπ..
Οτι και αν είναι πάντως μου αρέσει!!!!
Και πλέον δεν με πτοεί ΤΙΠΟΤΑ!
Αυτααααααααααά :))))))
Καλό μήνα σε όλους εύχομαι !!!
Α! Και καλό καλοκαίρι... εμείς εδω στη Δράμα αρχίσαμε τα μπάνια!!!!

υγ. στη φωτογραφία λουλουδάκια που μάζεψα απο τον κήπο!!! και το τραγούδι... αρχίζω να πιστεύω πως εχει γραφτεί για μένα .. απο την αρχή μέχρι το τέλος!!!!!!

Would you tell me how it could be any better than this?

2010-05-31T04:48:00.001+03:00

Η αλήθεια είναι οτι οι τελευταίες 2 βδομάδες ηταν οι πιο ωραίες...
Σήμερα μετά απο 6 χρόνια βγήκα με κάποιον...
Μου είχε λείψει όλο αυτό..
Κατα βάθως είχα ξεχάσει πως είναι να βγαίνεις ραντεβού..
Συγχώρεσε με που δεν μίλησα πολύ.. αλλά όλο αυτό σε συνδιασμο με τα νερά της Αγίας Βαρβάρας ήταν τόσο ... δεν ξέρω... ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα..
Πέρασα ΥΠΕΡΟΧΑ!
Σ'ευχαριστώ...

5 χρόνια σχέση και 3 άτυχες προσπάθειες ... Τελικά ίσως να υπάρχουν και Δραμινοί που μετράνε... τουλάχιστον σε μένα!!!

Cross your fingers!!!!! Σας χρειάζομαι :))))

Ενα υπέροχο Σαββατοκύριακο...

2010-05-26T00:17:00.001+03:00

Δεν υπάρχει πιο ωραία αίσθηση απο το να κάνεις ιππασία δίπλα στο Νέστο και να θαυμάζεις το ηλιοβασίλεμα...

Υ.γ. Στη φωτογραφία εγω.. Μου λείψατε...

Thank you for making me what i am...

2010-05-09T10:25:00.000+03:00

Υ.Γ. Συγγνώμη που δεν εχω απαντήσει ακόμα στα σχόλια σας στο προηγούμενο ποστ.. θα το κάνω μόλις βρω λίγο χρόνο...

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες...

I am ...?

2010-05-05T05:20:00.001+03:00

Υπήρξε μια περίοδος (οχι πολύ μακρινή) που χαμογελούσα κάθε μέρα...
Τότε πίστευα πως όλα στη ζωή μου είχαν βρεί το νόημα τους.. πως όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους..
Ξυπνούσα το πρωί και ανυπομονούσα να ανοίξω τα παράθυρα για να αφήσω το φώς του ήλιου να μπεί..
Έλεγα καλημέρα και πραγματικά πίστευα οτι θα ηταν μια καλή μέρα..
Και ήταν!
Μέχρι που ένα πρωί ξύπνησα και δεν είχα το κουράγιο να ανοίξω τα παράθυρα..
Έμεινα για ώρες να κοιτάζω τα κουτάκια στα οποία είχα χωρέσει ολη μου τη ζωή..
Ηταν όλα προγραμματισμένα.. μέχρι και την πιο μικρή λεπτομέρεια..
Σκέφτηκα να τα παρατήσω ολα και να γυρίσω πίσω στην Αθήνα...
Γιατί όμως;;
Και ξαφνικά άρχισα να αναρωτιέμαι αν αυτή ηταν η ζωή που ήθελα να ζήσω..
Αφου τελικά εμένα εδώ είναι η ζωή μου..
Είναι λές και αυτή η πόλη φτιάχτηκε στα μέτρα μου..
Και μετά.. εκείνος..
Στην αρχή το δέχτηκε, μιας και οι δύο πιστεύαμε πως θα είναι προσωρινό..
Δεν ηταν εύκολο.. η απόσταση ποτέ δεν είναι εύκολη.. πόσο μάλλον οταν έχεις μάθει να ζείς με τον άλλον..
Αρχίσαμε να τσακωνόμαστε για το πότε θα έρθει.. μιας και εγω δεν προβλεπόταν να πάρω άδεια.. εκείνος έτρεχε με τη δουλειά του και κάπου εκεί .. το χάσαμε..
Εκείνος όμως δεν το έβαζε κάτω.. έλεγε " ενας χρόνος είναι θα περάσει.. θα γυρίσεις και θα δείς όλα θα πάρουν τον δρόμο τους"
Στην πορεία όμως το πλάνο άλλαξε.. ο ένας χρόνος έγινε δύο..
Και το μέσα μου άρχισε να φωνάζει...ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ.. ΕΔΩ!
Έμεινα ενα μήνα κλεισμένη στο σπίτι με τα παράθυρα κλειστά... άδειασα όλα τα κουτάκια στο πάτωμα..
Και τελικά πήρα την απόφαση μου..
Στην αρχή ηταν ακατόρθωτο.. μετά έγινε δύσκολο.. και τώρα είναι μια πραγματικότητα..
Μια πραγματικότητα που πολυ λίγοι αποδέχτηκαν.. θα μπορούσα να πω ελάχιστοι..
Εκείνος φυσικά δεν ανήκει στην παραπάνω κατηγορία.. και φυσικά δεν είναι ο μόνος..
Οι γονείς μου .. ακόμα δυσκολεύονται.. νομίζω πως καταβάθος πιστεύουν πώς κάποια στιγμή θα γυρίσω..
Η μητέρα μου προσπάθησε άπειρες φορές να με δελεάσει με δουλειές και πολύ καλούς αρχιτέκτονες και και και..
Αλλά ποτέ δεν με πίεσε..
Το ξέρω οτι στεναχωριούνται.. παρόλα αυτα στηρίζουν εμένα και την απόφαση που πήρα..
Το ίδιο και οι φίλοι μου..

Και έρχεται μια μέρα.. σαν τη σημερινή..
Που με βρίσκει το ξημέρωμα να κοιτάζω τα άδεια κουτάκια.. να βαδίζω πλέον στα τυφλά..και να αναρωτιέμαι..

Τελικά άξιζε;;;

Καιρός να βγάλω και εγω το μανταλάκι μου...

2010-05-03T02:25:00.000+03:00

Happiness... it's simple...

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΥ...

2010-04-26T06:48:00.002+03:00

-Θέλω πολύ να μάθω τι κρύβεται πίσω απο αυτό το χαμόγελο..

"Κουράστηκα...
Κουράστηκα να κοιμάμαι στον καναπέ για μην νιώθω μόνη στο κρεβάτι..
Κουράστηκα να ξυπνάω κάθε πρωίι και να φτιάχνω καφέ μόνο για μένα..
Κουράστηκα να γυρνάω το βράδυ στο σπίτι και να το βρίσκω άδειο..
Βαρέθηκα τους βλάκες και τους δήθεν ...
Βαρέθηκα να ακούω δικαιολογίες και αερολογίες..
Με κούρασες και εσύ και εσύ και εσύ και εσύ..

Εσύ γιατί ενώ έχεις γκόμενα εδώ και 8 μήνες, βρίσκεσαι μαζί μου τους τελευταίους 10..
Και σαν να μην έφτανε αυτό έχεις την απαίτηση να είμαι μόνο για σένα.. Γιατί δεν ντρέπεσαι να την φέρνεις και να μου τη συστήνεις σα να μην τρέχει τίποτα και να φέρνεις εμένα σε δύσκολη θέση.. και γιατί με εκανές να έχω τόσα μυστικά και να έχω πεί άλλα τόσα ψέματα χωρίς να μπορώ να το συζητήσω με κανέναν..

Εσύ γιατί τελικά μόνο λόγια είσαι.. γιατί πάλι πίστεψα σε σένα αλλά το επόμενο πρωί πάλι εξαφανίστηκες.. και θα εμφανιστείς όποτε αποφασίσεις οτι σου έλειψε το κρεβάτι μου..
Και γιατί στην τελική ήσουν πολύ καλός για να είσαι αληθινός...

Εσύ γιατί μου έχεις σπάσει τα νεύρα με την επιμονή σου και την υπομονή σου.. γιατί ενώ έχει περάσει ένας χρόνος απο τότε που χωρίσαμε.. ένω σου έκανα τη ζωή δύσκολη, που πριν 6 μήνες έριξες τα μούτρα σου και ήρθες στη Δράμα να με βρείς για να είμαστε μαζί, και εγώ σου φέρθηκα με τον χειρότερο τρόπο και παρολα αυτά εσυ συνεχίζεις να με αγαπάς και να με διεκδικείς, και μισώ τον εαυτό μου γιατί με όλους αυτούς τους βλάκες που πάω και μπλέκω για μια στιγμή σκέφτηκα το ένδεχόμενο να γυρίσω στα σίγουρα .. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ.. συμπεριφέρσου μου λοιπόν όπως μου αξίζει.. θα το εκτιμήσω.. δεν αξίζω αυτή την αγάπη.. δεν σου αξίζω και το ξέρω.. και ας μου λέει η μάνα σου πώς μόνο εγώ μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένο.. Δεν μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένο γιατί δεν είμαι πια αυτή που ήμουν 6 χρόνια πρίν.. και ούτε προκειται να γίνω ξανά.. πάγωσε η καρδιά μου.. έσπασε..
και τον τελευταίο καιρό νομίζω πως σταμάτησε να χτυπάει..

Και εσύ γιατί δεν εμφανίζεσαι ποτέ και γιατι τελικά μόνο στα παραμύθια υπάρχεις.. και όχι πως δεν το ήξερα, μεγάλωσα πολύ για να πιστεύω ακόμα σε παραμύθια, αλλά κατα βάθος ήθελα να πιστεύω πως μπορεί να είσαι αληθινός... και τσαντίζομαι καθε φορά που ανοίγω το βιβλίο και εκείνες με κοιτάζουν έτσι γιατί ξέρουν την αλήθεια για 'σενα..

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να ζω μέσα σε μια φούσκα.. που κάθε επόμενο πρωί σκάει..
Κουράστηκα να είμαι καχύποπτη κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον..
Γιατί και αυτός μπορεί να είναι σαν όλους τους άλλους.."

-Θέλεις να σου πώ την αλήθεια;
-Ναι!
-Η μοναξιά και οι μαλακίες μου...

Και συνεχίζω να χαμογελάω...

Time is gonna take my mind
and carry it far away where I can fly
The depth of life will dim my temptation to live for you
If I were to be alone silence would rock my tears
'cause it's all about love and I know better
How life is a waving feather

So I put my arms around you around you
And I know that I'll be leaving soon

My eyes are on you they're on you
And you see that I can't stop shaking
No, I won't step back but I'll look down to hide from your eyes
'cause what I feel is so sweet and I'm scared that even my own breath
Oh could burst it if it were a bubble
And I'd better dream if I have to struggle

So I put my arms around you around you
And I hope that I will do no wrong
My eyes are on you they're on you
And I hope that you won't hurt me

I'm dancing in the room as if I was in the woods with you
No need for anything but music
Music's the reason why I know time still exists
Time still exists
Time still exists
Time still exists

So I put my arms around you around you
And I hope that I will do no wrong
My eyes are on you they're on you
And I hope that you won't hurt me
So I put my arms around you around you
And I hope that I will do no wrong
My eyes are on you they're on you
And I hope that you won't hurt me

Mη...

2010-04-15T20:38:00.000+03:00

Μη με κάνεις να βγάλω το κεντρί που κρύβω μέσα μου...

Που είσαι; ...

2010-04-13T21:20:00.001+03:00

Κ: Έχεις ώρα;

Σ: Εσύ τι ώρα λες;

Κ: 1:05..

Σ: και 7..

Κ: Πας μπροστά.. να αλλάξεις το ρολόι σου..

Σ: Εσύ πας πίσω και εγώ κανονικά.. αλλά θα το αλλάξω να πηγαίνω και εγώ πίσω..

Κ: 1:11.. Καλό σου βράδυ...

Δύο εβδομάδες σιωπής.. ένα ακόμα βράδυ μόνη... κάνε γρήγορα, ο χρόνος μου τελειώνει...

Memoires d'une époque révolue

2010-04-02T05:29:00.006+03:00

Κάθομαι στο σαλόνι και κοιτάζω φωτογραφίες..
Κάθε φωτογραφία και χαμόγελο..
Κάθε χαμόγελο και μια στιγμή..

Χαμόγελο 1ο..

Αναμνηστική φωτογραφία απο το Δημοτικό..

Θυμάμαι τον δάσκαλο του Δημοτικού μαζί και το 7 που μου έβαλε στη Γεωγραφία..

Δεν ήξερα βλέπεις απέξω τους Νομούς και τις πρωτεύουσες τους..

Βλέπεις η Ελλάδα μου φάνταζε μικρή.. εγώ ήθελα να μάθω για όλο τον υπόλοιπο κόσμο..

Έτσι μπήκε το 7 που να σου πω την αλήθεια εγώ το χάρηκα γιατί μού άρεσε σαν νούμερο..

Σε αντίθεση με τη μαμά και τον μπαμπά που άρχισαν να σκέπτονται το ενδεχόμενο να ξεκινήσω ιδιαίτερο στη γεωγραφία.. τελικά το 7 στον επόμενο έλεγχο έγινε 9 αλλά εγώ παρέμεινα αγεωγράφητη μέχρι και σήμερα!

Χαμόγελο 2ο...

Φωτογραφία με τον ξάδερφο μου να παίζουμε πιάνο..

Και έπειτα το πιάνο.. τα ίδια ξανά και ξανά γιατί ήμουν μέτρια με τις κλίμακες και μία δεν τις πήγαινα γιατί έπρεπε να θυμάμαι τον οπλισμό απέξω. Και επέμενα να παίζω μόνο ότι μου αρέσε και φώναζε η κυρία Χριστιάνα πως ήμουν πολύ μέτρια και πως ασκήσεις δεν διάβαζα ποτέ μου..

Και ας χάρηκαν όλοι που στα 11 μου έπαιζα το Fur Elise.. θα παρέμενα μέτρια μέχρι να μάθω κλίμακες και σωστούς δαχτυλισμούς! Και ακόμα μέτρια παραμένω γιατί μπροστά σε κόσμο δεν παίζω σχεδόν ποτε.. αλλά η αλήθεια είναι πως δεν με νοιάζει και πολύ...

Και ας είναι ο Τiersen απλά καλός, για μένα θα είναι μοναδικός.

Και ας είναι το Αmelie σαχλό, για μένα θα είναι απλά "εγώ"..

Χαμόγελο 3ο..

Φωτογραφία απο τα γνωστά Κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια..

Κάθε Κυριακή μαζευόμασταν όλη η οικογένεια στη γιαγιά μου..

Πηγαίναμε απο νωρίς με την ξαδέρφη μου να βοηθήσουμε τη γιαγιά στο μαγείρεμα..

Η κaθεμία είχε τη δική της ποδιά και το δικό της πόστο..

Εγω καθάριζα τις πατάτες, αναίμακτα τις περισσότερες φορές, εκείνη τις έκοβε.

Συνέχεια είχαν οι σαλάτες που τους έβαζε η ξαδέλφη μου λάδι και αλάτι και έγω έτριβα μυζήθρα..

Το μενού δεν άλλαζε ποτέ..

Σαλάτα μαρούλι, για τους μισούς

Σαλάτα λάχανο, για όσους δεν έτρωγαν μαρούλι.

Πατάτες τηγανιτές, για όλους φυσικά..

Κρέας κοκκινιστό, για όλη την οικογένεια

Κρέας λεμονάτο, για την ξαδέρφη μου που στο φαγητό είναι δύσκολη..

Μακαρόνια

Καθόμασταν όλοι σε συγκεκριμένες θέσεις..

Απο τη μία πλευρά ο μπαμπάς, εγώ και ο παππούς..

Απο την άλλη η μαμά , η θεία και ο θείος ..

Και στα κεφάλια του τραπεζιού απο τη μία η γιαγιά και απο την άλλη τα ξαδέρφια μου..

Χαμόγελο 4ο

Φωτογραφία με τα (ξ)αδέρφια μου..

"Μη μαλώνετε μάνα μου, να είστε αγαπημένα.." έλεγε ο παππούς..

Όλοι μαζί μεγαλώσαμε στο ίδιο σπίτι..

Κάτω η γιαγιά και ο παππούς ,πάνω έγω, και πιο πάνω τα ξαδέλφια μου..

Ο Παναγιώτης (3 χρόνια μεγαλύτερος), η μεγάλη (εγω) και η μικρή (ξαδέλφη Κατερίνα, 3 μήνες μικρότερη)..

Έτσι μας φώναζαν..και μας φωνάζουν ακόμα και σήμερα !
Ο Παναγιώτης όταν ήμασταν μικρές έπαιρνε ενα ψεύτικο ντουφέκι που είχε και μια καρέκλα και καθόταν έξω απο το δωμάτιο που ήταν οι κούνιες μας για να μας φυλάει..

Καθώς μεγαλώναμε οι ρόλοι άλλαξαν κάπως..

Άρχισαν οι τσακωμοί.. και το ξύλο..

ΠΟΛΥ ΞΥΛΟ!!!

Η ξαδέρφη μου πάντα καθόταν και τις έτρωγε..

Εγω επειδή ήμουν απο μικρή αντιδραστική έριχνα κάνα-δυό καλές ..

Ο ξάδερφος πάντα λέει "μπορεί να μην είχες δύναμη να με κουμαντάρεις αλλά είχες νεύρο!!" και εγώ καμαρώνω κάθε φορά σα χαζή!

Παρ' όλους τους τσακωμούς μας όμως.. ήμασταν και παραμένουμε πολύ αγαπημένοι και δεμένοι..

Και όσοι μου λένε "Μοναχοπαίδι ε; δεν θα ήθελες και ένα αδερφάκι;"

Πάντα τους λέω πώς έχω δυο αδέρφια τα ξαδέρφια μου..

Απόψε ηταν η βραδιά των αναμνήσεων..

Η Αθήνα, το πατρικό μου, οι γονείς, οι φίλοι, το πιάνο μου ..

Όλα μπήκαν σε ενα άλμπουμ και κλείστηκαν μέσα στο μπαούλο της καρδιάς μου..

Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια..

Πότε ζούσα εδώ;

Τώρα μπαίνω σε ενα σπίτι που δεν θυμίζει και πολλά απο μένα..

Σε ένα σπίτι που πάντα το βρίσκω διαφορετικό απ'ότι το άφησα..

ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ...

2010-03-31T02:55:00.000+03:00

Kυρίες και κύριοι είμαστε έτοιμοι για απογείωση.
Θα χαμηλώσουμε τα φώτα της καμπίνας για λόγους ασφαλείας...

Και το ταξίδι ξεκινά...

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

2010-03-30T05:29:00.001+03:00

Αισθάνομαι σαν...
μια μύγα που χτυπάει συνέχεια πάνω στο τζάμι γιατι δεν το χωράει το μυαλό της οτι αν και αόρατο είναι αδιαπέραστο..

Προσπαθώ να θυμηθώ..
Δεν θυμάμαι μέρες.. μόνο στιγμές..

Νύχτωσε...

Το μόνο που φοβάμαι είναι ο φόβος..

Που είσαι;

Πουθενά...

ΜΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΓΚΑΛΙΑ...

2010-03-23T02:54:00.000+02:00

Ξέρεις τι συμβαίνει με μένα;
Μπερδεύομαι.. μπουρδουκλώνω τα πόδια μου και πέφτω κάτω και τσακίζομαι..
Πονάω όμως δεν κλαίω..
Πονάω μα δεν το δείχνω..
Έτσι και σήμερα.. νόμιζα οτι μπορώ να τρέξω και να φτάσω δίπλα σου..
Έτρεξα.. νόμιζα οτι τα κατάφερνα.. όμως τυφλώθηκα απο το φώς του ήλιου και τσακίστηκα..
-Μα καλά τυφλή είσαι;
Αφού αυτός τρέχει με χίλια.. που και πως να τον προλάβεις;
-Χθές τον πρόλαβα..
-Χθές κουράστηκε και έκανε μια σταση να ξεκουραστεί.. γι'αυτό τον πρόλαβες ηλίθια..
-....
-Τι με κοιτάς; σου έχω πεί τόσες φορές.. μη κοιτάζεις τον ήλιο.. σε καίει και σε τυφλώνει .. Πονάς;
-Όχι..
-Λες ψέματα.. αφου έχεις ματώσει..
-Ε και; Τα πόδια μου όλο πληγές είναι το συνήθισα..
-Ωραία! κοίτα να συνηθίσεις και τη μοναξιά τώρα..
-Δεν μπορώ..
-Μπορείς!
-Δεν μπορώ σου λέω..
-Σκάσε.. είπα μπορείς..
-Μια αγκαλιά θέλω μόνο... αλήθεια..
-Δεν υπάρχει αλήθεια..
-Υπάρχει μα την κρύβει καλά το ψέμα..
-Και αγκαλιά που θα βρείς; στο ψέμα ή στην αλήθεια;
-Στην αλήθεια..
-Μα πόσο ανόητη μπορεί να είσαι...
-Ίσως και να είμαι.. δεν θα πάψω ποτέ ομως να ψάχνω την αλήθεια , θα συνεχίζω να κοιτάζω τον ήλιο κι ας τυφλώνει, θα τρέχω ακόμα και αν πέφτω κάτω και τσακίζομαι.. γιατί η αγκαλιά που θέλω τα αξίζει όλα..
-....
-Δεν μιλάς ε;
-Σκέφτομαι..
-Τι;
-Αν τα άξιζει ολα αυτά τότε θα έπρεπε να την έχεις... πάλι κάπου κάνεις λάθος..
-....
-Είσαι σίγουρη οτι τα αξίζει;
-Ναι!
-Εγω πάλι όχι..
-Και να μην αξίζει εγώ πάλι θέλω να τα δώσω..
-Εσυ είσαι τρελή δεν εξηγείται..
-Μπορεί.. ψεύτικη όμως δεν είμαι..
-Σταμάτησε το αίμα;
-Ναι..
-Που πάς;
-Να τον προλάβω..
-Μέσα στη νύχτα;
-Έχω το φεγγάρι να φωτίζει..
-Και αν έχει πάει μακριά;
-Δεν είναι μακριά..
-Πως το ξέρεις;
-Δεν τρέχει τις νύχτες..
-Γιατί;
-Φοβάται..
-Το σκοτάδι;
-Οχι.. το φεγγάρι.. γιατί οταν το κοιτάζει βλέπει την αλήθεια.. και έρχεται πάλι σε μένα..

Κάποιες μέρες κυλάνε πιο γρήγορα..
Και είναι έπειτα εκείνες οι νύχτες οι σκοτεινές που ξαπλώνεις στο κρεβάτι και ψάχνεις μια αγκαλιά να χωθείς.. μα δεν την βρίσκεις..
και η καρδια βαραίνει, γιατί τα όρια που σου έχουν δοθεί τόσο ξεκάθαρα απο εκείνον σε φυλακίζουν..
Που θέλεις να δοθείς και δεν μπορείς..
Που η ανασφάλεια κατακλύζει το είναι σου και η αναγκη να αγαπήσεις και να αγαπηθείς κατακρεουργει την ύπαρξη σου..
Είμαι και εγώ εδώ!!!! Γιατί δεν με βλέπεις;; Γιατί δεν είμαι ξεχωριστή για σένα;;
Είναι απλά αυτές οι μέρες που με κάνεις ευτυχισμένη και που μετά ξέρω οτι μέχρι εκεί είναι..

In the arms of an Angel..

2010-03-16T22:49:00.000+02:00

Κοιτάζω το ρολόι απέναντι μου.. 9:15
2 ώρες ακόμα..
Ο Στάθης μου πήρε μπισκότα απο βρώμη και σιτάρι..
Μα καλά πώς του ήρθε;
Ανοίγω ένα... δεν είναι άσχημα τελικά..

Το τηλέφωνο δεν έχει σταματήσει να χτυπάει απο το μεσημέρι..

Είμαι καλά... ακόμα...

Μόνο που το κεφάλι μου κοντέυει να σπάσει..
Με πήρε τηλέφωνο ο Αντώνης..
Να πώ οτι δεν το περίμενα θα πώ ψέματα..

9:30.. Τελικά η ώρα περνάει αργά.. ή μήπως πολύ γρήγορα...;
Και εσυ τελικά, έφυγες αργά ή γρήγορα;
Το σκέφτομαι για λίγο..
Έφυγες γρήγορα..πολύ γρήγορα..
Το καλοκαίρι είχαμε πεί οτι θα το περνούσαμε στο καινούριο σπίτι στο χωριό..
Δεν πρόλαβα να τελειώσω το τετράδιο με τις συνταγές σου..
Μου είχες δείξει 10 φορές πώς φτιάχνεται η πάστα ψυγείου αλλά εγω συνέχιζα να σου φέρνω τα υλικά και το τάπερ για να την κάνουμε μαζί.. γέλαγες..
Ήθελα να την έχεις κάνει εσύ.. γιατί μου ξυπνούσε γλυκές αναμνήσεις..
Με έπαιρνες τηλέφωνο και μου έλεγες να προσέχω και να ντύνομαι καλά γιατί άκουσες στις ειδήσεις οτι θα κάνει κρύο στη Δράμα..

Είμαι καλά... ακόμα..

Το κεφάλι μου συνεχίζει να πονάει..
Το ράδιο δεν βοηθάει καθόλου..
Προσπαθώ να μείνω δυνατή..
Είμαι δυνατή..
Τι πειράζει αν λυγίσω για λίγο;
Εξάλλου μόνη μου είμαι..
Τον Στάθη τον έδιωξα, δεν υπήρχε λόγος να μείνει..ήδη έκανε πολλά για μένα..
Τελικά καλά λένε..
Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται..
Και ο Στάθης είναι φίλος..
Απο τους ελάχιστους εδω πέρα..
Μπορεί και ο μόνος..

Άνοιξα και δεύτερο μπισκότο..
Αναρωτιέμαι γιατι απαγόρευσαν το κάπνισμα..
Ενα τσιγάρο τώρα θα το έκανα..
Μη σου πώ και δύο..

Καλά είμαι.. ακόμα..

Κοντεύει 10..
Έχει αρχίσει και με πιάνει ρίγη..
Νομίζω οτι ανεβάζω πυρετό..
Μπα.. ιδέα μου είναι.. ίσως φταίει η κούραση..
Άκου βρώμη.. αλλά θα μου πεις εδω με έβαλε να πιώ κράνα...
Αρε Στάθη..

Ακούω εναν ήχο..
Μου θυμίζει το μουσικό μου κουτί...
Προσπαθώ να καταλάβω απο που έρχεται ο ήχος..
Δεν πρέπει να είναι απο το ράδιο..
Λές να είναι σημάδι;
Αυτό είναι .. ΕΛΠΙΔΑ..

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..
ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..
ΠΑΝΤΑ..
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ..
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ..

Στάθη, Ιφιγένεια, Αντώνη.. Σας ευχαριστώ για όλα..

Υ.Γ. Συγγνώμη που χάθηκα,πέρασα δύσκολα, περνάω δύσκολα.. Προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου.. Είμαι δυνατή όμως και θα τα καταφέρω.. το υπόσχομαι.. σε 'μένα..σε 'σας.. για 'μένα..για 'σάς...

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΚΑΙ Η ΕΥΧΗ...

2010-02-23T05:10:00.000+02:00

Μέσα στο σκοτάδι..τρεμοπαίζει η φλόγα ενός κεριού..
Φυσάω τον καπνό απ' το τσιγάρο πάνω στο φώς του..
Νιώθω εξαντλημένη.. Κουράστηκα..με κούρασα..
Σκύβω προς το τραπέζι και πιάνω το κουτί..
Περνώ τα χέρια μου πάνω απο τις σκαλιστές φιγούρες..
Δεν ξέρω γιατί αλλά φοβάμαι να το ανοίξω..
Το ξανασκέφτομαι..
Κλείνω τα μάτια για μία στιγμή..
Το ανοίγω σιγά... σιγά...

Θα περιμένω κάθε μέρα.. μέχρι να έρθει η νύχτα..

Θα περιμένω στο παράθυρο .. μέχρι να έρθεις εσυ..

Θα κάνω ευχή ..μέχρι να λιώσει το κερί..

Θα ονειρεύομαι.. μέχρι που θα με πάρει ο ύπνος..

Θα συνεχίσω να ελπίζω..Μέχρι να πάψω να ακούω τον ήχο απο το μουσικό κουτί...

Καληνύχτα...